12. bölüm / 85

Bölüm 12: Sessizliğin Sınırı ve Kırılan Tabaklar

Bölümler 85Şu an: Bölüm 12: Sessizliğin Sınırı ve Kırılan Tabaklar

Kafenin ahşap zemininde gerilim elle tutulur bir ağırlığa ulaştı. Dışarıdaki rüzgâr camları sarsarken, içeride sadece iki liderin hırıltılı nefesleri ve sobanın içindeki odun çıtırtıları duyuluyordu.
Boran ve Kutay burun burunaydı. İki tarafın da yumrukları sıkılı, gözleri birbirini parçalamak istercesine bilenmişti.
"Bizim meselemiz öyle mi?" Kutay alaycı bir kahkaha attı ama bu sesin içinde zehir gibi bir öfke vardı. Boran’ın göğsüne doğru sert bir adım attı. "Dün okulun kapısında kızı aranıza almış eziyordunuz! Kız adım atamıyor, şakağında yumruk iziyle geziyor! Sizin meseleniz onu ezmek, başka bir halt değil!"
Koral arkadan bir adım öne fırladı. "Ağzını topla lan sokak iti! Sen kimsin de bize hesap soruyorsun?!"
Pamir kapının kolunu bıraktı, Koral’ın yanına geçti. "Seni o sokağa gömeriz Kutay, kızı rahat bırak!"
"Yeter!"
Mutfak perdesini hışımla aralayarak içeri giren Müşerref Teyze elindeki tepsiyi tezgâha öyle sert vurdu ki porselen tabaklar şıngırdayarak havaya sıçradı. Yaşlı kadının ak saçları dağılmış, gözleri alev saçıyordu. Bir elini beline koyup diğerini kapıdaki gruba doğrulttu.
"Siz kimsiniz be?! Burası sokak köşesi mi, eşkıya mağarası mı?! Yıkılın karşımdan, defolun dükkânımdan!"
Kadının sesi ahşap tavanı titretti. Bir anlığına iki taraf da duraksadı. Kutay çenesini sıkarak başını yana çevirdi; Müşerref Teyze’ye karşı sesini yükseltmeyecek tek kişi oydu bu mahallede.
Ama asıl ses, sobanın yanındaki sedirden geldi.
"Yeter... Yalvarırım kesin artık..."
Mina ayağa kalkmıştı. Üzerindeki battaniye yere kaydı. Gri yün hırkasının eteklerini iki eliyle sımsıkı kavramıştı. Titriyordu; bacakları onu taşımakta zorlanıyor, her kelimede dudakları acıyla seğiriyordu. Gözleri yaşlarla parıldıyordu ama bu kez gözlerinde bir şey daha vardı: tükenmiş bir isyan.
"Benim yüzümden..." dedi Mina, sesi önce boğuk çıktı, ardından kafenin sessizliğini yararak yükseldi. "Benim yüzümden kimse kavga etmesin! Beni rahat bırakın... Hepiniz!"
Bakışları önce Kutay’a kaydı. "Seni tanımıyorum bile... Neden peşimdesin bilmiyorum ama benden uzak dur."
Kutay’ın gözlerinde bir kırılma yaşandı. Yumrukları yavaşça çözüldü, kıza doğru uzanmak istedi ama kendini durdurdu. Dudakları aralandı fakat tek bir kelime çıkmadı. Kızın gözlerindeki o saf korku, onun sokaklardaki tüm namını boğazına dizmişti.
Sonra Mina gözlerini Boran’a çevirdi.
Boran o bakışla karşılaştığında sanki kaburgasının altına görünmez bir bıçak saplandı. Mina’nın gözlerinde nefret yoktu; kırılmış, gururu yerle bir edilmiş bir insanın dipsiz çaresizliği vardı.
"Dün duydun işte..." dedi Mina, sesi titreyerek fısıltıya dönüştü. "Gördünüz. Eğlenecek bir şey kalmadı. Yeterince rezil olmadım mı? Okuldan da kaçtım... Yetmedi mi Boran? Ne istiyorsunuz daha benden?"
Boran bir adım atmak istedi. Hayatında ilk defa kibrinin arkasına saklanamadı. "Mina, biz—"
"Gelmeyin!" Mina sırtını duvara yasladı, eli istemsizce kaburgasına gitti. Acıyla nefesi tıkandı ama geri adım atmadı. "Ben sizin eğlenceniz değilim. Benim bir hayatım yok zaten... Bırakın, ne olursunuz bırakın beni..."
Saran öne doğru bir adım attı. Bu kez diğerlerini geride bıraktı. Yüzündeki sakin ama derin ciddiyetle Mina’ya baktı. "Mina. Eğlenmiyoruz."
Saran’ın sesi kafedeki bütün kavgayı tek bir nefeste kesti. Çakmağını cebine koydu, ellerini kıza zarar vermeyeceğini gösterircesine açıkta tuttu. "Dün okuldan kaçtığından beri bütün gece sokaklardaydık. Seni aradık."
Mina donakaldı. İnanmayan gözlerle Saran’a, ardından başını önüne eğmiş olan Pamir’e ve yumruklarını duvara dayamış Koral’a baktı. En sonunda gözleri Boran’da kilitlendi. Boran’ın gözlerinin altındaki mor halkaları, yakası açık gömleğini ve sabaha kadar süren o arayışın getirdiği dağınıklığı ilk kez o an fark etti.
Boran yavaşça, sesindeki bütün kibri toprağa gömerek konuştu:
"O eve geri dönmeyeceksin."
Kafedeki herkes dondu. Kutay bile başını hızla Boran’a çevirdi.
Boran kıza bir adım daha yaklaştı. Bu kez tehdit etmek için değil; aralarındaki o uçurumu kapatmak için. "Babanın ne yaptığını biliyoruz. Artık o kapıdan içeri adım atmayacaksın. Kimse sana dokunamayacak. Ne Kutay... ne sokaktakiler... ne de o evdeki şerefsiz."
Mina başını iki yana salladı, gözyaşları yanaklarından döküldü. "Gidecek başka hiçbir yerim yok benim... Anlamıyorsunuz, hiçbir yerim yok."
Boran gözlerini kızın morarmış şakağına dikti. Çenesindeki kaslar taş gibi gerildi.
"Biz varız," dedi Boran, sesi bir yemin kadar ağır ve kesindi. "Bugünden sonra, nereye gidersen arkanda biz olacağız."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

42okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.