55. bölüm / 85

Bölüm 55: Yuvaya Dönen Adımlar ve Tarhana Kokusu

Bölümler 85Şu an: Bölüm 55: Yuvaya Dönen Adımlar ve Tarhana Kokusu

Son ders zilinin çalmasıyla koridordaki hareketlilik yeniden başladı. Mina, halasına ve Alp'e son bir kez sarılıp dersliğe doğru yönelmeden önce arkasına dönüp el salladı. Yüzündeki o yorgun ifade tamamen gitmiş, yerine kıpır kıpır bir neşe gelmişti.
Mina sınıfa doğru adımlarken, okulun geniş giriş kapısının önünde Boran, Alp ve Sevim Hanım baş başa kaldı. Boran cebinden çıkardığı anahtarlığı ve üzerine dairenin tam adresini yazdığı kâğıdı uzattı.
"Burası," dedi Boran, sesi sakin ve alabildiğine saygılıydı. "Apartmanda güvenlik var, giriş kartı ve yedek anahtarlar da burada. Çelik kapıyı ve kilitleri dün tamamen sıfırlattık. Siz geçip yerleşin, okul bitince Mina'yı alıp geleceğiz."
Alp anahtarı alırken Boran’ın omzuna hafifçe vurdu, gözlerinde artık tek bir şüphe kırıntısı bile yoktu. "Eyvallah Boran. Görüşürüz."
Sevim Hanım ise Boran’a minnet dolu bir tebessümle baktı, ardından oğluyla birlikte bahçedeki arabaya doğru yöneldiler.
Son ders, Mina için hayatının en hızlı ve en hafif geçen kırk dakikası oldu. Tarih defterine aldığı notların kenarına küçük çiçekler çizdi; yanındaki sırada oturan Boran ise ara sıra göz ucuyla kızın kıpır kıpır parmaklarına bakıp başını hafifçe iki yana sallayarak gülümsedi. Çıkış zili çaldığında Koral çantaları tek hamlede sırtladı, Pamir askıdaki kolunu düzelterek kapıyı tuttu ve hep birlikte okulun otoparkına indiler.
Siyah cip şehrin caddelerinde akıp giderken Mina pencereye yaslanmış, yol boyunca sabırsızlıkla dizlerini sallıyordu.
"Yavaş sür Koral, uçacağız şimdi," dedi Pamir önden laf atarak. "Küçük fare heyecandan yerinde duramıyor zaten."
"Kız eve kavuşacak lan, sus sen," diye homurdandı Koral ama gazı hafifçe kesip arabayı sakin bir kavisle sitenin önüne yanaştırdı.
Binanın önüne geldiklerinde Boran arabadan ilk inen oldu, Mina’nın kapısını açtı. Beşi birden asansöre binip dairenin bulunduğu kata çıktılar. Mina koridorda birkaç adım öne fırladı, kendi anahtarını cebinden çıkarmaya yeltendi ama kapının kilidi hafifçe aralıktı.
Mina kapının kolunu aşağı indirdi.
Ağır çelik kapı ardına kadar açıldığı anda, dışarıya günlerdir o daireye sinmiş olan kan, toz ve kireç kokusunu tamamen silip süpüren sıcacık bir esinti vurdu.
Tereyağlı tarhana çorbasının, fırından yeni çıkmış sıcak ekmeğin ve taze naneli yoğurdun o tanıdık, huzur dolu kokusu koridoru doldurdu. Antredeki kırık dökük cam parçalarından, yerdeki çiziklerden eser kalmamıştı; parkeler cilalanmış, yerlere pırıl pırıl açık renkli kilimler serilmişti. Girişteki ayakkabılık düzeltilmiş, vestiyerin üzerine minik bir vazo ve içinde taze papatyalar konulmuştu.
Evin içi adeta karanlık bir kâbustan uyanmış, gerçek bir yuvaya dönüşmüştü.
Mina eşikte donakaldı. Ciğerlerine çektiği o kokuyla birlikte gözleri yeniden doldu ama bu kez göğsündeki tek his sonsuz bir ferahlıktı.
Mutfaktan elinde fırın eldivenleriyle çıkan Sevim Hanım, kapıdaki kalabalığı görünce gülümsedi. "Geldiniz mi? Tam vaktinde, sofra hazır."
Alp de salondan çıkıp kapıya yaslandı, elindeki tahta kaşığı sallayarak sırıttı. "Hadi içeri girin, kapıda dikilmeyin. Annem bir orduya yetecek kadar yemek yaptı."
Arkada duran Koral derin bir nefes alıp burnunu çekti. "Boran... Ben bu evden bir daha çıkmam, haberin olsun."
Pamir kapının pervazına yaslanıp hafifçe güldü, Saran elleri ceplerinde tebessüm ederek başını öne eğdi. Boran ise hemen önünde duran Mina’nın omzuna elini usulca koydu; kızın titreyen huzurlu nefesini izlerken, kapının ardındaki o eski karanlığın nihayet tamamen kapandığını biliyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.