Bölüm 36: Kilidin Ardındaki Gölge

Hangarın içindeki pas ve yağ kokusu, Kutay’ın dudaklarından dökülen o isimle birlikte ölümcül bir sessizliğe gömüldü.
Boran’ın yakasını tutan eli gevşemedi, tam aksine kumaşı parmaklarına dolayarak Kutay’ı kendine doğru sertçe çekti. "O itin neyin peşinde olduğunu biliyordun!" diye gürledi Boran, nefesi Kutay’ın yüzünü yakıyordu. "Bana liderlik taslıyorsun ama kendi köpeklerine bile sahip çıkamıyorsun!"
Kutay bu kez karşılık vermedi. Vurmadı, itmedi. Yüzündeki o sarsılmaz sokak lideri maskesi, kendi grubunun içinden yediği darbenin ağırlığıyla paramparça olmuştu. Boran’ın parmaklarını bileğinden kavrayıp sertçe aşağı indirdi.
"Kızın dağda olmadığını anladılarsa nereye gideceklerini sanıyorsun?" dedi Kutay, sesi bir kırbaç gibi şakladı. "Mina’nın babası mahalleye bağıra çağıra geldiğinde Demir oradaydı. Kızın okula yakın bir yerlerde saklanacağını adım gibi biliyor!"
Koral arkada bir küfür savurdu, kapıya doğru yöneldi. "Pamir tek başına!"
Saran sakin ama buz gibi adımlarla ikisinin arasına girdi, Boran’ın omzuna dokundu. "Vakit kaybediyoruz. Pamir evde ama Demir tek başına hareket etmiyor, yanına adam toplamıştır."
Boran ceketini savurarak arkasını döndü. Hangarın zeminindeki motor parçalarını tekmeleyerek dışarı fırladı. Tam cipin kapısını açtığı sırada arkasından gelen ayak sesleriyle duraksadı.
Kutay deri ceketini üzerine geçirmiş, arkadaki üç adama başıyla sert bir işaret vererek dışarı çıkmıştı. Elindeki kaskı motorunun selesine fırlattı, anahtarlarını parmağında çevirdi.
"Sen nereye?" dedi Boran, gözlerini kısarak.
"Kendi pisliğimi kendim temizlemeye," dedi Kutay. Gözlerinde nefreti aşan, kendi otoritesini çiğneyen birine karşı duyulan saf bir infaz kararlılığı vardı. "Demir benim sınırlarımı aştı. O kızı senin züppeliğine bırakmam ama benim adamımın elinde bir piyon olmasına da izin vermem."
Boran tartışmadı. Cipleri çalıştırdılar; siyah cip önde, Kutay’ın ve adamlarının motorları hemen arkasında, sanayinin çamurlu sokaklarından şehir merkezine doğru bir kasırga gibi koptular.
Şehirdeki dairede ise hava kurşun gibi ağırdı.
Mina, yerdeki kırık cam parçalarını küçük bir faraşa doldurmuş, çöpe dökmüştü. Salondaki krem rengi koltuğun kenarına oturmuş, iki elini dizlerinin arasında kenetlemişti. Yeşil kazağının kollarını tırnaklarıyla çekiştiriyor, gözlerini kapıdan bir saniye bile ayıramıyordu.
Pamir kapının tam önündeki tekli berjerde oturuyordu. Ceketini çıkarmış, kolları sıvalıydı. Sehpanın üzerinde duran ağır döküm metal kül tablasını elinde çevirip duruyordu. Mina’nın gerginliğini dağıtmak için hafifçe sırıtmaya çalıştı.
"Merak etme küçük fare," dedi Pamir, sesi her zamanki neşesini takınmaya çalışsa da gözlerindeki teyakkuz apaçık ortadaydı. "Boran o hangara girdiyse şu an Kutay’ı duvara asmıştır. On dakikaya kalmaz dönerler, Koral da açlıktan yine sana yemek yaptırmaya kalkar."
Mina zoraki bir tebessümle başını salladı ama içindeki o tekinsiz his bir türlü geçmiyordu. Babasının yıllarca kapıya dayandığı anlardan kalma o içgüdüsel alarm zilleri zihninde çalıyordu.
Tam o sırada, apartman boşluğundan boğuk bir ses geldi.
Asansörün çalışma uğultusu değil; yangın merdiveninin ağır demir kapısının hafifçe gıcırdamasıydı bu.
Pamir anında elindeki kül tablasını sıktı, ayağa fırladı. Şakacı ifadesi bıçak gibi kesildi. "Mina, arka odaya geç."
"Pamir..." Mina ayağa kalktı, kalbi kaburgalarını delip geçecek gibi çarpmaya başladı. "Geldiler mi?"
"Sessiz ol ve yatak odasına gir, kapıyı da arkandan kilitle," dedi Pamir fısıltıyla. Sesi hiç olmadığı kadar emrediciydi.
Mina geri adım atarken kapının dışından hafif bir tıkırtı duyuldu.
Zil çalmadı. Biri, anahtar deliğini ince bir metalle yokluyordu.
Pamir parmak uçlarında kapıya yaklaştı, gözetleme deliğine gözünü dayadı. Koridordaki otomatik ışık sönmüştü ama loş aydınlıkta kapının önünde dikilen üç silueti gördü. En öndeki, elindeki kargaburnu penseyle kilidi zorlayan çocuğun sırtındaki montta parlayan amblem gözüne çarptı: Sancak Koleji arması.
Ve hemen arkasında, elindeki beyzbol sopasını omzuna dayamış bekleyen Demir’in o sinsi sırıtışı.
Kapının kilidinden sert bir çıt sesi geldi.
Pamir bir milim bile geri adım atmadı. Demir kilidi zorlayıp kapıyı omzuyla içeriye doğru ittiği anda, Pamir bütün ağırlığıyla kapının arkasına yüklendi ve elindeki ağır döküm metali aralıktan içeri uzanan kola doğru acımasızca indirdi.
Koridorda acı bir çığlık koptu.
"Aç lan kapıyı!" diye kükredi Demir dışarıdan, kapıyı tekmelerle sarsarak. "İçeride olduğunu biliyoruz burslu! O Karadağ piçi seni kurtaramayacak!"
Mina yatak odasının kapısında donakalmıştı. O tekme sesleri... Babasının o sarhoş gecelerde kapıyı zorladığı anların tıpatıp aynısıydı. Geçmiş, bir kabus gibi yeni sığınağının kapısına da dayanmıştı.
Pamir kapıya sırtını dayamış, dişlerini sıkarak içeriden var gücüyle tutuyordu ama dışarıdan gelen darbeler menteşeleri zorluyordu.
"Mina odaya gir dedim sana!" diye bağırdı Pamir, damarları fırlamış halde. "Kilitliyorum kapıyı, dayanabildiğim kadar tutacağım!"
Tam o anda, sokağın altından yankılanan ve binanın pencerelerini titreten bir fren sesi duyuldu. Ardından gaza basan motorların o sağır edici kükremesi tüm apartman boşluğunu doldurdu.