42. bölüm / 85

Bölüm 42: Beyaz Duvarlar ve İki Günlük Gece

Bölümler 85Şu an: Bölüm 42: Beyaz Duvarlar ve İki Günlük Gece

Özel hastanenin acil servis kapıları büyük bir gürültüyle iki yana açıldığında, gecenin ayazı ve kargaşası içeriye taştı.
Kucağında baygın yatan Mina’yla içeri dalan Boran, karşısına çıkan ilk sedyenin önüne durdu. "Hemen bakın! Nefes alamıyor!" diye kükredi; sesi steril koridorda yankılanıp doktorları ve hemşireleri yerinden fırlattı.
Kız sedyeye yatırılır yatırılmaz bir oksijen maskesi yüzüne takıldı. Hemşireler damar yolu açmaya çalışırken nöbetçi doktor hızla stetoskopu kızın göğsüne dayadı. "Solunum kilitlenmiş, ağır bir panik atak ve travma krizi geçiriyor. Hemen müdahale odasına!"
Sedyenin tekerlekleri beyaz zemin üzerinde hızla dönerken Boran peşlerinden gitmeye yeltendi ama doktor sertçe önüne geçti: "Dışarıda bekleyin, içeri giremezsiniz!"
Kapılar Boran’ın yüzüne kapandı.
Arkasında Koral, elleriyle yüzünü sıvazlayarak duvara yaslandı. Pamir, yaralı omzunu tutarak köşedeki plastik sandalyelerden birine çöktü; bir hemşire omzundaki kanamayı fark edip pansuman yapmak için yanına gelse de Pamir elinin tersiyle kadını savuşturdu: "Bana dokunmayın, içerideki kıza bakın."
Saran koridorun sonunda kollarını kavuşturmuş, gözlerini kapının üstündeki kırmızı ışıktan bir an bile ayırmıyordu. Kutay ise kapının dışındaki rüzgârlıkta, kaskı elinde dikilmişti; içeri adım atmaya hakkı yokmuş gibi eşikte bekliyor, ama oradan da ayrılamıyordu.
Yarım saat sonra çıkan doktorun sözleri koridordaki herkesin göğsüne ağır bir taş bıraktı: "Fiziksel olarak yeni bir darbe yok ama vücudu ve zihni aşırı yüklenmeye dayanamamış. Beyin kendini korumaya alıp şoka sokmuş. Güçlü bir sedatif verdik. Kendine gelmesi zaman alabilir."
O "zaman", hastane koridorunda tam kırk sekiz saatlik bir kâbusa dönüştü.
İki koca gün boyunca Mina tek kişilik özel odadaki yatakta çıt çıkarmadan uyudu. Yüzü kireç gibiydi; burnundaki oksijen hortumu ve kolundaki serum dışında nefes aldığını kanıtlayan tek şey, göğsünün hafifçe inip kalkmasıydı.
O iki gün boyunca, Saint Jude’un kralları o odanın kapısından bir adım bile uzaklaşmadı.
İlk gece nöbeti Boran devraldı. Kanlı tişörtünü bile değiştirmemişti. Yatağın yanındaki sandalyeye oturdu; sargılı elini yatağın kenarına koydu, gözünü bile kırpmadan kırk sekiz saatin ilk yarısını kızın solgun kirpiklerini izleyerek geçirdi. Kıza her yaklaştığında ona acı getirdiği düşüncesi beynini bir kurt gibi kemiriyordu ama oradan gitmek, ölmekten daha beterdi.
Sabaha karşı Saran girdi odaya. Boran’ı omzundan tutup dışarı çıkardı. Saran pencerenin kenarına geçip sessizce durdu. Hayatında ilk defa birinin uyanması için içinden dualar geçirdi; elindeki gümüş çakmağı bile cebinden çıkarmadı, o madeni ses kızın dinlenen zihnini rahatsız eder diye korktu.
Öğleden sonra Koral geldi. Yatağın ucuna oturdu, başını ellerinin arasına aldı. Okulda ezip geçtikleri, sesini duymak istemedikleri o kızın sessizliği şimdi Koral’ı boğuyordu. "Hadi uyan artık burslu..." diye fısıldadı odaya kimse bakmazken. "Sana söz, kantinde istediğin kadar tost alırım. Yeter ki aç şu gözlerini."
İkinci gecenin sabahında nöbet sırası Pamir’deydi. Askıya alınmış yaralı omzuyla sandalyeye tünedi. Mina’nın serum takılı olmayan elini usulca tuttu. "Bak küçük fare, kolum iyi. Çatlak falan yok, yalan söylediler," dedi hırıltılı bir sesle. "Sen kalk da yine bana krep yapmayı öğret. Bir daha burnuma un bile sürmeyeceğim, yemin ederim."
Kutay ise içeri hiç girmedi. Ama hastane bahçesindeki motorunun üzerinden de iki gün boyunca ayrılmadı. Demir’i şehirden tamamen sildiğine dair gelen haberler bile Kutay’ın içindeki o zehirli suçluluğu dindiremedi; gözleri ikinci katın o tek penceresine kilitli kaldı.
İkinci günün akşamında, oda hafifçe loş bir aydınlığa bürünmüşken içeride sadece Boran ve Pamir vardı.
Yatağın üzerindeki ince parmaklar, iki gün sonra ilk kez çok hafifçe kıpırdadı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.