79. bölüm / 85

Bölüm 79: Kilitli Kapı ve Çığlığın Yankısı

Bölümler 85Şu an: Bölüm 79: Kilitli Kapı ve Çığlığın Yankısı

Giriş katındaki kilitli dolabından proje dosyasını kapan Elif, merdivenleri ikişer ikişer tırmanarak üçüncü kata çıktı. Koridorun o alışılmadık, mezarlık sessizliği boğazını düğümlüyordu. Laboratuvarın önüne vardığında metal kola uzandı; sertçe aşağı indirdi ama kapı bir milim bile oynamadı.

İçeriden sürgülenmişti.

"Mina?" Elif avuç içleriyle kapıya birkaç kez sertçe vurdu. "Mina, içeride misin? Kapı kilitli!"

İçeriden gelen boğuk sesler netleştiğinde Elif’in kanı çekildi. Bir cam şişenin tezgâha çarpma şıngırtısı ve hemen ardından Mina’nın hırslı, keskin sesi duyuldu: "Dokunma bana! Çekil önümden dedim!"

Elif bir saniye bile beklemedi. Dosyayı yere fırlattığı gibi merdiven boşluğuna doğru fırladı; basamakları nasıl indiğini, ayaklarının yere basıp basmadığını fark etmeden ana çıkış kapısına koştu. Dışarı adım attığı an ciğerleri yırtılırcasına haykırdı:

"Pamir! Boran!"

Cipin ön kaputuna yaslanmış bekleyen dörtlü, Elif’in dehşet içindeki sesini duyar duymaz tek bir mekanik refleksle doğruldu. Pamir aradaki çakıl yolu saniyeler içinde aşıp kızın omuzlarından tuttu; Elif’in soluğu kesilmişti, elleri titriyordu.

"Elif, ne oldu?! Kim dokundu sana?!"

"Mina..." dedi Elif, parmağıyla üçüncü katı işaret ederken sesi hıçkırığa dönüştü. "Laboratuvarda kilitli kaldı... İçeride biri var, kapıyı açmıyorlar!"

O iki kelime Boran’ın dünyasındaki bütün ışıkları tek bir anda kapattı.

Ne okulun disiplin şartı, ne kameralar, ne ailesinin o ağır mirası... Hiçbir kuralın, hiçbir engelin zerre kadar hükmü kalmadı. Boran arkasını bile dönmeden, gözü dönmüş bir fırtına gibi mermer merdivenlere doğru atıldı. Koral kabanını yere savurarak peşine takıldı, Saran cebindeki gümüş çakmağı avucunda sıkarak merdivenleri üçer dörder tırmandı.

Aynı saniyelerde bahçe kapısından giren gri arabanın fren sesi yeri göğü inletti. Mina’yı almak için erken gelen Alp, binaya koşan çocukları ve Elif’in feryadını görünce kontağı bile kapatmadan arabadan fırladı; deri ceketini savurarak onların ardından içeri daldı.

Üçüncü katın koridoru, Boran’ın ağır botlarının çıkardığı sağır edici gümbürtüyle sarsıldı.

Boran laboratuvar kapısının önüne vardığında nefes alışverişi vahşi bir hayvanın hırıltısını andırıyordu. Kapının kolunu zorladı; kilitli olduğunu hissettiği o salisede bir adım geri çekildi.

Bütün gövdesinin ağırlığını, içindeki o deli yangını sağ bacağına yükledi.

GÜÜÜMM!

İlk tekmede ahşap pervaz çatırdadı. İçeriden Rüzgâr’ın o alaycı, kışkırtıcı kahkahası duyuldu: "Gel Karadağ! Gel de gör bakalım ne halde olduğunu!"

Boran ikinci tekmeyi doğrudan kilidin göbeğine indirdi. Kapı menteşelerinden ayrılarak içeriye doğru savruldu, duvara çarpıp büyük bir gürültüyle yere indi.

İçeri dolan toz bulutunun ardında, mermer tezgâhın önünde biriken gerilim gözler önüne serildi.

Rüzgâr, cebinden çıkardığı küçük bir çakıyla oynamayı bırakmış, sırıtarak kapıya dönmüştü. Fakat beklediği manzara gerçekleşmemişti. Mina köşeye sinip ağlamamış; eline geçirdiği ağır mikroskop tablasını iki eliyle havaya kaldırmış, Rüzgâr’ın karşısında dimdik dikiliyordu.

Boran içeri daldığı an, gözleri Mina’nın üzerindeki tek bir çizik bile olmadığını teyit etti; ardından bakışları Rüzgâr’a kilitlendi.

O gözlerde artık öfke değil, saf bir yok ediş kararlılığı vardı.

"Boran..." Mina’nın sesi kısıkça odayı yardı.

Boran tek bir kelime bile etmedi; parmaklarını yumruk yapıp çocuğun üzerine doğru tek bir ölümcül adım attı. Rüzgâr ise arkasındaki pencerenin pervazına sakladığı gizli kameranın açısını hesaplayarak yumruğu bekledi; dudaklarındaki sırıtışla o darbeyi almaya hazırlanıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.