68. bölüm / 85

Bölüm 68: Arka Bahçenin Rüzgârı ve Kırık Duvarlar

Bölümler 85Şu an: Bölüm 68: Arka Bahçenin Rüzgârı ve Kırık Duvarlar

Okulun arka bahçesindeki eski çınar ağaçlarının altı, teneffüs saatlerinde kimsenin uğramadığı, yangın merdivenlerinin gölgesinde kalan izbe bir köşeydi.
Saran, Mina’yı tahta banklardan birine usulca bıraktı. Kızın dağılmış atkuyruğu omuzlarına dökülmüş, üniformasının yakası hafifçe kaymıştı. Göğsü hâlâ hırsla ve adrenalinden körük gibi inip kalkıyor, parmak boğumları sıkmaktan hafifçe titriyordu.
Elif nefes nefese yanlarına vardı; elini göğsüne dayayıp bankın kenarında durdu. Gözleri şokla karışık bir dehşet ve minnetle parlıyordu.
"Sen... sen delisin Mina," diye fısıldadı Elif, sesi titreyerek. "Melis’e... Melis Karahan’a vurdun! O kızın babasının kim olduğunu biliyor musun? Seni mahvederlerdi, beni korumak için bunu yapmak zorunda değildin..."
Mina başını kaldırdı. Saçlarını tek bir hırslı hareketle geriye itti; kahverengi gözlerindeki o diri, kavgacı ateş henüz tamamen sönmemişti.
"Kim olursa olsun!" dedi Mina, sesi bahçenin ayazında tok bir yankı buldu. "Babasının parası kimseye sana ya da bana el kaldırma hakkı vermez Elif. Aylarca o köşede kafamı eğip bekledim, ne oldu? Daha çok ezdiler! Sana toka uzattığın için, bana yardım ettin diye dokunamazlar. Bir daha kimse benim yanımda öylece ezilmeyecek."
Saran kabanının ceplerine ellerini sokmuş, sırtını çınarın gövdesine dayamıştı. Mina’nın bu ödünsüz, saf cesareti karşısında dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Cebindeki gümüş çakmağı çıkardı, çıt sesiyle yakıp hemen kapattı.
"İyi iş çıkardın küçük," dedi Saran, sesi her zamanki gibi serin ama derinden onaylayan bir tondaydı. "Ama tekniğin berbattı. Saç çekmek sadece vakit kaybettirir, doğrudan çeneye çalışmalıydın."
Elif gözlerini fal taşı gibi açıp Saran’a baktı; bu kadar tehlikeli birinin böylesine sakin bir tavırla kavga taktiği vermesi onu afallatmıştı. Mina ise Saran’ın bu sözlerine dayanamayıp hırslı nefesinin arasından hafifçe kıkırdadı. Omuzları yavaş yavaş gevşedi, içindeki yangın yerini derin bir sükûnete bıraktı.
Aynı dakikalarda, alt kattaki kızlar tuvaletinin hemen önü...
Koridordaki öğrenci kalabalığı Koral ve Pamir’in hışmından korkup çoktan sınıflara kaçışmıştı. Nöbetçi öğretmenlerin sesleri iki kat yukarıdan duyuluyordu.
Fakat koridorun sonundaki yangın dolabının gölgesinde, kimsenin fark etmediği bir siluet vardı.
Rüzgâr.
Sırtını duvara yaslamış, deri ceketinin fermuarını hafifçe indirmişti. Kilitli tuvalet kapısının hemen yanındaki menfez aralığından gelen her bir kelimeyi pürdikkat dinliyordu. Yüzündeki o pervasız sırıtış gitmiş, yerini keskin, hesapçı bir dikkate bırakmıştı.
İçeriden Boran’ın o kemik kıran, ödünsüz sesi yankılandı:
"Babanın bu sabah vakıf yönetim kurulunda yalvardığı son fon dosyası masamda duruyor. Tek bir telefonumla o fon çekilir, babanın o çok güvendiğin holding yarın sabaha konkordato ilan eder..."
Melis’in boğuk hıçkırıkları ve Boran’ın o son ölümcül uyarısı:
"Mina'nın tek bir teline, geleceğine ya da bursuna en ufak bir zarar gelirse... Seni bu şehirde barındırmam."
Rüzgâr’ın dudakları karanlıkta yavaşça yukarı kıvrıldı.
Karadağ ailesinin karanlık gücünü, Saint Jude üzerindeki o sarsılmaz nüfuzunu herkes bilirdi; ama Boran Karadağ’ın bu gücü tek bir kızın okul bursunu, tek bir saç telini korumak için pervasızca masaya sürmesi... Bu, Sancak’tan transfer olan bir yabancı için paha biçilemez bir zayıf noktaydı.
"Demek zırhındaki çatlak burası Karadağ..." diye mırıldandı Rüzgâr kendi kendine.
Kapı kilidinin içeriden çevrilme sesini duyduğu anda, arkasını dönüp sessiz adımlarla yangın merdivenlerine doğru kayboldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.