52. bölüm / 85

Bölüm 52: Yangının Ortasında Bir Köprü

Bölümler 85Şu an: Bölüm 52: Yangının Ortasında Bir Köprü

Mina, halasının omzundan başını kaldırıp mutlulukla Alp’e doğru döndüğünde, kuzeninin kasılmış omuzlarını ve gözlerinin bir noktaya kilitlenip buz kestiğini fark etti. Alp’in dikkati ne bahçedeki diğer öğrencilerdeydi ne de okulun heybetli binasında; doğrudan ana giriş kapısından aşağıya inen o dört siluete saplanmıştı.
Mina kaşlarını hafifçe çatarak Alp’in baktığı yöne başını çevirdi.
Gördüğü manzara karşısında önce bir an duraksadı. Koral yumruklarını sıkarak çimleri çiğniyor, Pamir o her zamanki alaycı sırıtışını kaybetmiş tehlikeli bir tekinsizlikle yaklaşıyor, Saran ise ceketinin ceplerine soktuğu elleriyle adeta bir infaz timi gibi ilerliyordu. Ve en arkalarında, gözlerinden resmen alev fışkıran, çene kemikleri çatlama noktasına gelmiş Boran vardı. Boran’ın o vahşi, her an birini boğmaya hazır karanlık bakışları doğrudan Alp’in üzerinde kilitliydi.
Mina o saniyede durumu çözdü.
O an pencereden nasıl göründüklerini, Alp’in boynuna nasıl atıldığını ve bu dört tehlikeli gencin kafasında nelerin alev aldığını anladı. Yüzünde panik yerine, göğsünü sıcacık bir güvenle dolduran masum bir telaş belirdi.
Mina tek bir an bile düşünmeden Alp’in yanından ayrıldı.
Bahçedeki çakılları eze eze hızla Boran’a doğru koştu. Boran kızın ona doğru geldiğini görünce adımlarını bir milim yavaşlattı ama bakışlarını Alp’ten bir saniye bile ayırmadı; içindeki o kör yangın kızı gördükçe daha da harlanıyordu.
Mina, Boran’ın tam önünde durdu.
Hiç çekinmeden, etraftaki onlarca meraklı öğrencinin gözü önünde iki eliyle Boran’ın gergin, taş gibi kaskatı kesilmiş sağ koluna yapıştı. Çocuğun ceketini çekiştirirken yüzünde tarifsiz bir heyecan ve ışıl ışıl bir gülümseme vardı.
"Boran, bak kim geldi!" dedi nefes nefese.
Boran donakaldı. Koluna dolanan o küçük, sıcacık ellerin temasıyla içindeki o kontrolsüz fırtına bir anda dengesini kaybetti. Gözlerini güçlükle Alp’ten çekip Mina’nın parıldayan yüzüne indirdi.
Mina sadece onunla kalmadı; bir elini bırakıp hemen yanlarında duran Koral’ın ceketinin koluna asıldı, arkadaki Pamir’e ve Saran’a doğru dönüp sevinçle seslendi: "Gelin, çabuk gelin! Sizi biriyle tanıştıracağım!"
Dört gencin zihnindeki o vahşi kurgu, kızın çocuksu heyecanı karşısında bir anda boşluğa düştü. Koral kaşlarını kaldırıp şaşkınlıkla Boran’a baktı; Pamir dudaklarını aralayıp askıdaki kolunu hafifçe düzeltti, Saran ise cebindeki çakmağını gevşetip Mina’nın bu kontrolsüz neşesini süzdü.
Mina, Boran’ın kolunu adeta bir sürükleme kuvvetiyle kendine doğru çekerek dördünü birden Alp ile halasının durduğu yere doğru yürütmeye başladı. Boran’ın adımları istemsizce kıza uydu; ama gözleri hâlâ Alp’in yüzündeki her bir mimarı tartıyordu.
Mina arabalarının önüne geldiklerinde Boran’ın kolunu nihayet bıraktı ama yanından bir adım bile uzaklaşmadı. Bir eliyle Boran’ı, diğer eliyle arkasındaki üçlüyü işaret etti.
"Hala, Alp..." dedi Mina, sesi gururla ve hafifçe titreyerek yükseldi. "Bunlar benim okuldan arkadaşlarım. Koral, Pamir, Saran..." Bakışları en son Boran’ın kaskatı duran yüzüne kaydı, gözlerinde derin bir şefkat parladı: "...ve Boran. Babamın kapıma dayandığı o günden beri... beni koruyan, bana o yeni evi açan, hayatımı kurtaran insanlar."
Bahçedeki ayaz, kızın bu tek bir cümlesiyle bir anda dağıldı.
Alp’in kaskatı kesilmiş bedeni, Mina’nın "arkadaşlarım" ve "hayatımı kurtaranlar" dediği an gözle görülür şekilde gevşedi. Karşısındaki bu çocukların neden birer yırtıcı gibi yaklaştığını, o gözlerdeki öldürücü kıskançlığın ve koruma içgüdüsünün nereden kaynaklandığını anında kavradı.
Alp derin bir nefes verdi. Dudaklarının kenarında anlayışlı, hafif bir tebessüm belirdi. Bir adım öne çıktı; az önce yumruk sıkmaya hazırlanan elini uzattı.
"Kuzeniyim," dedi Alp, sesindeki tüm gardı indirerek doğrudan Boran’ın gözlerinin içine baktı. "Alp ben. Mina’nın teyze oğluyum."
Boran’ın boynundaki o urgan gibi kabaran damarlar tek bir saniyede söndü.
Kuzeni.
Boran bir an gözlerini kırpıştırdı. Beynindeki o kıyamet senaryoları, bahçeyi yakmaya hazır o vahşi alevler yerini derin, boğucu bir afallamaya bıraktı. Koral arkada boğazını temizleyip hafifçe gökyüzüne baktı, Pamir elini ensesine atıp sırıtmamak için dudaklarını ısırdı, Saran ise başını hafifçe iki yana sallayarak önüne döndü.
Boran bakışlarını Alp’in uzattığı ele indirdi, ardından tekrar çocuğun yüzüne baktı. Çenesindeki kilit tamamen çözüldü; elini uzatıp Alp’in elini sert, kemikli bir kavrayışla sıktı.
"Boran," dedi, sesi hâlâ tok ve derindi ama içindeki o öldürücü öfkenin yerini artık gizlenemez bir rahatlama almıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

20okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.