Bölüm 17: Çalan Telefon ve Sönen Huzur

Dağ evinde geçen kırk sekiz saat, Mina’nın tüm hayatında tattığı en gerçek dışı zaman dilimiydi.
Müşerref Teyze’nin verdiği merhemler, düzenli içilen sıcak çorbalar ve şöminenin dinmeyen sıcağı, bedenindeki kırıkları yavaş yavaş toparlamıştı. Şakağındaki morluk sarıya dönmüş, kaburgasındaki keskin sancı yerini derin nefes aldığında sızlayan donuk bir ağrıya bırakmıştı.
Daha da önemlisi, evin içindeki hava tamamen değişmişti.
Pamir mutfakta yumurta kırmaya çalışırken tavayı yakıyor, Koral odun taşırken kapı eşiklerine çarpıp homurdanıyor, Saran ise salonun en köşesinde sessizce çakmağını çevirerek evi gözetliyordu. Boran ise çoğunlukla Mina’nın birkaç adım ötesindeydi; az konuşuyor, emirler yağdırmıyor ama kızın her adımını, her duraksamasını görünmez bir kalkan gibi takip ediyordu. Mina’nın bir iki gün daha tamamen dinlenmesi, ayağa kalkmadan önce gücünü toplaması gerekiyordu.
Ta ki o sabah saat on bir sularına kadar.
Salondaki sehpada, günlerdir şarjı bitik halde duran ve Pamir’in sabah arabada şarj edip getirdiği eski telefonun ekranı aniden aydınlandı.
Bzzzt. Bzzzt. Bzzzt.
Titreşimin ahşap sehpada çıkardığı ses, mutfaktan gelen tabak çanak gürültüsünü bıçak gibi kesti.
Mina koltukta doğruldu. Bakışları ekrana kaydığı anda tüm kanı çekildi, dudakları aralandı ama nefes alamadı.
Ekranda tek bir kelime yanıp sönüyordu: BABA.
Arama sonlandı. Ama bir saniye bile geçmeden telefon tekrar titremeye başladı. Ardından bir kez daha. Üçüncü, dördüncü... Arayan kişi durmuyor, sanki telefonun diğer ucundan camı kırıp içeri dalmak istercesine tuşlara basıyordu.
Mina’nın elleri zangır zangır titremeye başladı. İki gün boyunca kurulan o küçük, güvenli kale tek bir zil sesiyle un ufak olmuştu. Gözleri dehşetle büyüdü, sırtını koltuğun arkalığına öyle bir yapıştırdı ki kaburgasının acısını bile hissetmedi.
"Açma," dedi bir ses.
Boran mutfak kapısından çıkmış, birkaç uzun adımda sehpanın yanına gelmişti. Gözleri telefonda yanıp sönen o isimdeydi. Çenesindeki kaslar taş gibi gerildi, parmak boğumları sıkmaktan bembeyaz oldu.
Telefon sustu. Ama iki saniye sonra ekran bu kez gelen mesaj bildirimleriyle art arda parıldadı.
Dıt-dıt. Dıt-dıt. Dıt-dıt.
Koral mutfaktan elinde bezle fırladı. "Kim o?"
Pamir tezgâha yaslandığı yerden donup kalmıştı. Saran ise pencerenin önünden ayrılıp ağır adımlarla masaya yaklaştı. Yüzündeki sakinlik anında silinmişti.
Boran elini uzatıp telefonu sehpadan aldı. Mina dehşetle fısıldadı: "Boran... bakma..."
Boran kıza bakmadı bile. Ekranı kaydırdı. Mesajlar ardı ardına döküldü:
“Neredesin lan sen?!” “Eve gelmezsen o okulu başına yıkarım senin!” “Bursunu da hayatını da bitireceğim, mahalledeki herkese rezil edeceğim seni!” “Kimin koynundasın sürtük, bu gece o kapıdan girmezsen seni kendi ellerimle geberteceğim!”
Boran telefonu öyle bir güçle sıktı ki ekranın camından hafif bir çatlama sesi geldi. Gözleri tamamen karardı; damarları şakaklarında birer urgan gibi kabarmıştı. İçindeki o karanlık canavar, hayatında ilk defa kontrol edilemez bir boyuta ulaştı.
Koral ekrandaki yazıları Boran’ın omzunun üzerinden okuduğu anda arkasındaki sandalyeye öyle bir tekme savurdu ki sandalye duvara çarpıp parçalandı. "O iti bulup boğazını keseceğim!" diye kükredi Koral. "O ellerini tek tek koparacağım lan!"
Pamir ellerini saçlarının arasına geçirdi, yüzü bembeyazdı. "Kızın peşini bırakmıyor... Adam kafayı yemiş."
Telefon bir kez daha, bu kez acı bir çığlık gibi titremeye başladı. Ekran yeniden parladı: BABA arıyor...
Mina elleriyle kulaklarını kapattı, koltuğun üzerinde küçücük kaldı. Ağlamıyordu ama titremesi tüm bedenini sarsıyordu. "Beni bulacak..." dedi fısıltıyla, sesi kırık döküktü. "Okula gelecek... Herkese anlatacak... Beni öldürecek..."
Boran telefonu kapatmadı. Parmağını yeşil butona doğru kaydırmak üzereyken Saran aniden uzanıp Boran’ın bileğini kavradı.
"Boran, dur," dedi Saran. Sesi bir buz kütlesi kadar soğuk ve keskindi.
Boran başını hızla Saran’a çevirdi, gözlerinden ateş saçıyordu. "Ne durması Saran?! Görmüyor musun yazdıklarını?!"
"Görüyorum," dedi Saran, gözlerini telefonun ekranından ayırmadan. "Telefonda bağırıp çağırarak bir yere varamazsın. Adam yerimizi bilmiyor ama okulun yerini biliyor. Mina’nın tek korkusu o adamın okula dayanması."
Saran bakışlarını Mina’ya çevirdi. Kız koltuğun köşesinde nefes nefeseydi.
Boran derin, hırıltılı bir nefes aldı. Saran haklıydı. Öfkeyle hareket ederlerse bu savaşı kaybederlerdi. Telefonun sesini kıstı, ekranı ters çevirip sehpanın üzerine koydu.
Ardından koltuğa, Mina’nın tam karşısına çöktü.
Kızın kulaklarını kapatan titrek ellerini yavaşça tuttu. Mina geri çekilmek istedi ama Boran izin vermedi; o küçük, buz gibi parmakları avuçlarının içine aldı. Ses tonu, az önceki kükremesinden tamamen arınmış, kurşun gibi ağır ve sarsılmaz bir kararlılıkla doluydu:
"Mina, bana bak."
Mina gözlerini araladı. Boran’ın yüzündeki o vahşi koruma içgüdüsünü, gözlerinde yanan o yemini gördü.
"O adam o okula adımını atamaz," dedi Boran, tane tane, kelimelerin üzerine basarak. "Bu şehirde sana bir daha tek bir el bile kalkamaz. Eğer o kapıya gelirse... Hayatının en büyük hatasını yapmış olur."
Boran ayağa kalktı. Deri ceketini aldı, arkasındaki üç gence döndü.
"Pamir, Saran... burada, kapıda kalıyorsunuz. Korumaları arayın, evin etrafına yerleşsinler."
Koral kapıya yöneldi bile. "Ben seninleyim."
Mina dehşetle fısıldadı: "Boran, nereye gidiyorsun?!"
Boran kapının kolunu tuttu. Omzunun üzerinden kıza son bir kez baktı; gözlerinde okulun tüm kibirli zenginliğini ve sokakların tüm vahşetini ezecek bir güç vardı.
"Senin yarım kalan hesabını kapatmaya gidiyorum," dedi Boran. "Artık kimseden kaçmayacaksın."