49. bölüm / 85

Bölüm 49: Kırılan Ezberler ve Arka Sıranın Sessizliği

Bölümler 85Şu an: Bölüm 49: Kırılan Ezberler ve Arka Sıranın Sessizliği

Saint Jude Koleji’nin en üst katındaki 12-A sınıfının kapısı açıldığında, içerideki fısıltılar anında kesildi.
Her zaman en arka sırada kendi krallıklarını kuran, öğretmenleri dahi yok sayan dörtlü, bu kez içeriye bambaşka bir düzenle girdi. Mina, her zamanki gibi cam kenarındaki tekli sırasına geçmek üzere adımladı; ancak Boran hemen arkasındaki çift kişilik sırayı tek bir el hareketiyle öne doğru çekti.
"Buraya oturuyorsun," dedi Boran, sesinde itiraz kabul etmeyen ama alabildiğine sakin bir tonla.
Mina şaşkınlıkla sıraya geçti. Boran tereddüt etmeden kızın hemen yanındaki boş sandalyeye yerleşti; sargısız, hafif kızarık parmaklarını sıranın üzerine koydu. Hemen arkalarındaki sıraya ise Koral devasa gövdesiyle kuruldu, yanına askılı kolunu dikkatle yerleştiren Pamir oturdu. Saran ise sıranın hemen çaprazındaki tekli masayı kendine çekip sessizce yerine geçti.
Sınıftakiler gözlerine inanamıyordu. Okulun en tehlikeli dörtlüsü, tek bir kızın etrafında etten kemikten bir kale kurmuştu.
Tarih öğretmeni içeri girip gözlüklerinin üzerinden sınıfa baktığında donakaldı. Normalde ders boyunca arkada telefonla oynayan, uyuyan ya da birbirine laf atan o dört genç, sıralarında dik oturuyordu. Mina önündeki defteri açıp tarih başlığını attığında, Boran da cebinden çıkardığı siyah tükenmez kalemi sıranın üzerine bıraktı.
Koral arkadan eğilip fısıldadı: "Mina... Kaçıncı sayfayı açıyoruz?"
Mina başını hafifçe geriye çevirip kıkırdadı. "Sayfa yüz kırk iki, Koral."
Koral hayatında ilk kez ders kitabının kapağını yırtmadan, özenle açtı. Pamir sol eliyle defterine şekilsiz notlar almaya çalışırken bir yandan da Mina’nın düzgün el yazısına bakıp iç geçiriyordu. Saran ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, tahtadaki tarih şeridini ilk defa gerçekten takip ediyordu. Boran ders boyunca bir gözünü tahtada, diğerini ise Mina’nın ders notu alan titiz parmaklarında tuttu. Öğretmen hayatının en huzurlu ve en şaşkın kırk dakikasını tamamlayıp zil çaldığında sınıftan adeta bir mucizeye tanıklık etmiş gibi çıktı.
Teneffüs ziliyle birlikte koridorlar yeniden canlandı ama bu kez o tekinsiz hava tamamen dağılmıştı.
Koral ayağa fırlayıp kantine indi ve beş dakika sonra elinde koca bir tepsiyle geri döndü. Masanın üzerine sıcak tostlar, taze sıkılmış portakal suları ve Mina’nın en sevdiği çikolatalı bisküvilerden yığdı.
"Hepsini bitireceksin," dedi Koral tepsiyi Mina’nın önüne iterken. "Yanaklarının rengi biraz daha yerine gelsin."
Pamir askılı kolunu sallayarak meyve suyundan bir yudum aldı, gözlerini kısarak güldü. "Gördün mü küçük fare? Sayende Boran Karadağ bile Osmanlı duraklama dönemini öğrendi. Çocuk üniversite sınavına girse derece yapacak senin yüzünden."
Boran masanın altından Pamir’in bacağına hafifçe tekme savurdu ama yüzündeki o yarım, sahici tebessümü gizleyemedi. "Boş yapma Pamir, suyunu iç."
Mina tostun köşesinden küçük bir ısırık aldı. Bahçeden gelen rüzgâr açık pencereden içeri süzülüyor, saçlarını hafifçe havalandırıyordu. Koridordan geçen öğrencilerin meraklı bakışları artık ona bir tehdit gibi değil, aşılmaz bir duvara çarpan zararsız fısıltılar gibi geliyordu.
Saran masadaki bisküvi paketini açıp bir tanesini Mina’nın defterinin kenarına bıraktı; başıyla hafifçe onaylar bir hareket yaptı.
Korkuyla, titreyerek ve köşelere saklanarak geçen o karanlık aylardan sonra... Mina ilk defa okulun bahçesine bakan pencerenin önünde, yanında onun tek bir gülüşü için ders kitaplarını bile açan bu dört koruyucusuyla birlikte, genç bir kız olduğunu ve gerçekten nefes aldığını hissetti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.