70. bölüm / 85

Bölüm 70: Aynadaki Yankı ve Yeni Bir Çarpıntı

Bölümler 85Şu an: Bölüm 70: Aynadaki Yankı ve Yeni Bir Çarpıntı

Son dersin çıkış zili Saint Jude’un yüksek tavanlı koridorlarında yankılandığında, gün boyu süren fısıltılar yerini okuldan ayrılma telaşına bıraktı. Ancak ana binanın mermer merdivenlerinden bahçeye doğru süzülen kalabalığın içinde herkesin gözü yine aynı noktaya kilitleniyordu.
Mina, Elif’in koluna sıkıca girmişti. İki genç kız, adımlarını birbirine uydurarak yürüyordu. Elif’in yüzünü kapatan o eski gölgeler çekilmiş, toplanan saçlarıyla açığa çıkan pamuk gibi duru çehresi öğleden sonra güneşinin altında parıldıyordu. Mina ise ders boyunca arkasında kopan o tuvalet fırtınasının şokunu tamamen geride bırakmış, Elif’e yarınki kimya ödevinin notlarını nasıl paylaşacaklarını anlatırken hafifçe gülümsüyordu.
Hemen arkalarından, onları adeta görünmez bir kalkan gibi çevreleyen dörtlü geliyordu.
Koral ellerini kabanının ceplerine sokmuş, hâlâ başını iki yana sallayarak bıyık altından gülüyordu. "Yemin ediyorum gözümün önünden gitmiyor," diye fısıldadı Saran’a doğru eğilerek. "Melis'in saçları avucundaydı ya... Biz bunu koruyalım derken resmen içinden canavar çıkardık."
Saran dudaklarının kenarını kıvırarak cebindeki gümüş çakmağı parmaklarının arasında çevirdi. "Gerekeni yaptı. Sessiz kalmaktan iyidir."
Fakat Boran’ın dünyasında Koral’ın esprileri de Saran’ın sakinliği de yoktu.
Boran elleri ceplerinde, bakışlarını bir saniye bile Mina’nın dik omuzlarından, omuzlarına dökülen atkuyruğundan ve kendinden emin adımlarından ayırmıyordu. Herkes kızı Melis’e saldırırken görmüş ve şaşırmıştı; ama Boran o kavgada sadece bir öfke patlaması görmemişti.
Kendini görmüştü.
Ailesinin o karanlık mirasıyla, sokakların sert kurallarıyla tek başına savaşırken içindeki yangını nasıl yumruklarına döküyorsa; Mina da köşeye sıkıştırıldığı o karanlık dünyadan kendi tırnaklarıyla, boyun eğmeyen o vahşi gururuyla çıkıyordu. Kızın adalet duygusu, haksızlığa karşı o gözü kara duruşu ve bir başkasını korumak için kendi bursunu bile yakmayı göze alan pervasızlığı... Boran’ın göğsünün tam ortasında adeta yeni bir yangın başlatmıştı. Ona duyduğu o koruma içgüdüsü, artık sadece bir sahiplenme değil; iliklerine kadar işleyen, aklını başından alan derin, sarsıcı bir aşktı.
Hemen yanlarında yürüyen Pamir ise bambaşka bir girdabın içindeydi.
Okulun en neşeli, lafını esirgemeyen, hiçbir şeyi ciddiye almayan çocuğu gitmiş; yerine dili damağı kurumuş bir yabancı gelmişti. Adımları birbirine dolanıyor, gözleri iradesi dışında öndeki o ince siluete, Elif’in boynuna düşen birkaç ince tele kayıyordu. Elif her güldüğünde, kızın yanaklarındaki o hafif gamzeler belirdikçe Pamir’in göğsünün sol tarafında ritmini şaşıran bir davul çalmaya başlıyordu.
Ne oluyor bana lan? diye geçirdi içinden, elini istemsizce kalbinin üzerine bastırarak. Göğsü küt küt atıyor, avuç içleri terliyordu. Hayatında ilk defa kontrol edemediği, adını koyamadığı bir duygu göğsünü sıkıştırıyordu ve bu durum onu hem afallatıyor hem de deli gibi korkutuyordu.
Grup bahçenin çakıl taşlı yolundan ana nizamiye kapısına doğru yaklaştığı anda, havadaki o tatlı rehavet bir anda bıçak gibi kesildi.
Demir giriş kapısının hemen dibinde, mat siyah yarış motoru park halindeydi.
Rüzgâr, motorun selesine ters oturmuş, kaskını gidona asmıştı. Üzerindeki açık deri ceketi ve dağınık saçlarıyla okuldan çıkan öğrencilerin arasından sıyrılıyor, gözlerini doğrudan kapıya kilitlenmiş halde bekliyordu. Dudaklarının kenarındaki o küstah, karanlık sırıtış yerli yerindeydi.
Adımların yaklaştığını görünce başını hafifçe kaldırdı; gözleri önce Boran’ın kaskatı kesilen yüzüne, ardından doğrudan Mina’nın gözlerinin içine dikildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.