63. bölüm / 85

Bölüm 63: Yanlış Sıra, Yanlış Oyun

Bölümler 85Şu an: Bölüm 63: Yanlış Sıra, Yanlış Oyun

Mina’nın yüzündeki mahcup gülümseme koridor boyunca silinmedi. Boran hemen yanında, adımlarını kızın küçük adımlarına uydurarak yürüyordu; az önceki o kahkahanın sıcaklığı hâlâ ikisinin de etrafındaydı.
Ancak 12-A sınıfının bulunduğu koridorun sonuna geldiklerinde, havadaki neşe bıçak gibi kesildi.
Sınıf kapısının önünde Koral, Pamir ve Saran adeta aşılmaz bir etten duvar gibi dikilmişti. Koral sırtını kapı pervazına dayamış, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Pamir iki elini ceplerine sokmuş, yüzünde sabırsız ve tehlikeli bir gerginlikle volta atıyordu. Saran ise cebindeki çakmağı kapalı tutuyor, gözlerini kapının küçük camından ayırmıyordu.
Boran kaşlarını hafifçe kaldırıp onlara doğru adımladı; yüzündeki o nadir tebessümün izleri henüz tamamen silinmemişti.
"Niye sınıfa geçmediniz?" diye sordu Boran, sesinde hafif bir merakla. "Zil çaldı."
Üçü de tek bir kelime bile etmedi. Aynı anda, tek bir mekanik hareketle başlarını hafifçe çevirip açık duran sınıf kapısının içini işaret ettiler.
Boran gözlerini kapı aralığına çevirdiğinde, dudaklarındaki o tebessüm tek bir salisede buz kesti. Yüz hatları kurşun dökülmüş gibi sertleşti; boyun kasları gerildi, göz bebeklerine o tanıdık, simsiyah karanlık geri döndü.
Sınıfın en arka köşesinde, pencere kenarındaki sıralardan birine yayılmış halde oturan kişi Rüzgâr’dı.
Deri ceketini sıranın arkasına asmış, bacaklarını pervasızca öne uzatmış, sanki o okulun ve o sınıfın sahibiymiş gibi etrafı süzüyordu. Sancak'tan sadece Saint Jude'a değil, doğrudan onların sınıfına, onların alanına kadar sızmayı başarmıştı.
"İdareye yeni kaydı düşmüş," dedi Saran, sesini sadece Boran'ın duyabileceği bir tonda tutarak. "Bilinçli bir yerleştirme. Ailesinin bağışları bu sınıfa kadar yolu açmış."
Koral dişlerinin arasından tısladı: "Hemen şimdi dışarı sürükleyebilirim onu. Tek bir kelimene bakar Boran."
Boran cevap vermedi. Çenesi kilitlenmişti ama derin, buz gibi bir nefes aldı. Rüzgâr'ın bahçede söylediği o sözler zihninde yankılandı: Disiplin, ihraç ve Mina'nın savunmasız kalması. Kendini zorlayarak parmaklarını sıktı, ardından Mina'ya döndü. Bakışlarındaki o koruyucu perdeyi yeniden indirdi.
"Geçiyoruz içeri," dedi Boran, sesi tok ve ödünsüzdü. "Kimse çizgisini bozmayacak."
Boran önde, Mina hemen arkasında, Koral, Pamir ve Saran ise etraflarını kapatarak sınıfa adım attılar.
Kapıdan girdikleri anda sınıftaki tüm fısıltılar anında dindi. Rüzgâr başını tembelce kapıya doğru çevirdi; gözleri sınıfa giren grubu taradı ve tam beklediği gibi Mina’nın üzerinde kilitlendi. Kızın sınıfa adım atışını, saçlarını geriye atışını ve cam kenarındaki o çift kişilik sıraya doğru yönelişini pürdikkat izledi.
Mina, Boran’ın hemen yanındaki sırasına geçip çantasını masanın üzerine bıraktığı an...
Rüzgâr oturduğu sıradan bir yay gibi fırladı.
Adımlarını hiç saklamadan, umursamaz bir hızla doğrudan Mina’nın sırasına doğru koşar adım yaklaştı. Masanın hemen önündeki boş sandalyeyi tek bir hamlede kavradı, sırtını Mina’ya dönük olacak şekilde ters çevirip tam kızın önüne yerleşti. Kollarını sandalyenin arkalığına dayayıp doğrudan Mina’nın gözlerinin içine baktı; yüzünde kışkırtıcı, pervasız bir sırıtış vardı.
"Demek bizim sınıfın burslu incisi buradaymış," dedi Rüzgâr, sesindeki o küstah tınıyla. "Birlikte çok eğleneceğiz gibi duruyor, ne dersin?"
Mina sırtını anında sıranın arkalığına dayadı, kaşlarını çatarak geri çekildi.
Boran için o an kontrolün bittiği andı.
Boran bir adımda araya girdi; sol elini Rüzgâr’ın dayandığı sandalyenin arkalığına öyle bir şiddetle çarptı ki ahşap çatırdadı. Sağ elini yumruk yapıp havaya kaldırdı, gözleri alev alev parlayarak çocuğun yüzüne doğru indi:
"Senin o dilini—"
Fakat Boran’ın yumruğu çocuğun yüzüne inemeden, sınıfın kapısı hızla açıldı ve edebiyat hocasının sert topuk sesleri içeriye doldu. Hoca elindeki kalın kitapları kürsüye bırakırken gözlüklerinin üzerinden sınıfa keskin bir bakış fırlattı.
Rüzgâr geri adım atmak ya da korkmak yerine sırıtışını iki katına çıkardı.
Boran’ın tam burnunun dibinde duran yumruğuna göz ucuyla baktı, ardından başını hafifçe eğip gözleriyle tahtanın önündeki hocayı işaret etti. Dudaklarını kıpırdatarak, fısıltıyla o zehirli meydan okumayı savurdu:
"Hoca geldi Karadağ... Hadi, vursana."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.