Bölüm 35: Hangarın Eşiğinde Hesaplaşma

Dairenin içindeki sıcak hava, Boran’ın dudaklarından dökülen tek bir cümleyle buz kesti. Mina’nın elindeki su bardağı titredi, parmaklarının arasından parkeye kayıp tuzla buz oldu. Cam kırıkları etrafa saçılırken su birikintisi krem rengi halının kenarına yayıldı.
"Kutay mı..." Mina’nın sesi boğazında düğümlendi. Gözleri dehşetle büyüdü; daha birkaç saat önce dağ evinin basamaklarında kulağını kapatan, onu babasının zehrinden koruyan o çocuğu hatırladı. "Ama o... O bana yardım etti. İnanmıyorum, yapmaz..."
"İnanmayacaksın zaten," dedi Boran, sesi bir bıçak ağzı kadar soğuk ve kesindi. Mina’nın yanına bile yaklaşmadı; içindeki vahşi öfkenin kıza sıçramasından korkar gibi mesafesini korudu. Başını hafifçe çevirip Pamir’e kilitlendi.
"Pamir. Burada kalıyorsun."
Pamir ciddiyetle doğruldu. Yüzündeki o şakacı çocuktan eser kalmamıştı. "Gözümü kırpmam," dedi, kapının yanındaki metal süs konsolunu eliyle yoklayarak. "Kapıyı içeriden kilitliyorum. Sizden başka kimse bu eşikten adım atamaz."
Mina dehşetle öne atıldı, kırık camlara basmaktan son anda kurtularak Boran’ın koluna yapışmaya çalıştı. "Boran, dur! Gitme! Kutay sana yalan söylemedi, gözlerinde gördüm... Bir yanlışlık var!"
Boran durdu. Kızın yalvaran gözlerine baktığında içindeki kıskançlık ve öfke birbirine dolandı. Kutay’ın o kızın zihninde tek bir saniye bile "kurtarıcı" olarak kalmasına tahammülü yoktu. "Dağ evine giren itin sırtında Sancak arması vardı Mina," dedi tane tane. "O herif sana rol kesti. Şimdi o rolün bedelini ödeyecek."
Koral kapıyı tek bir tekmeyle ardına kadar açtı bile. Saran ise deri ceketinin fermuarını çekip sessizce Boran’ın arkasında yerini aldı; gümüş çakmağı bu kez cebinde kilitliydi. Üç genç koridordan bir kasırga gibi geçti. Dairenin kapısı kapandı ve Pamir sürgüyü arkalarından sertçe kilitledi.
Salonda tek başına kalan Mina, ellerini şakaklarına bastırdı. Pamir kızın omzuna hafifçe dokunup onu koltuğa yönlendirdi. "Sakin ol Mina. Boran’ı durduramazsın. Şimdi sadece otur ve bekle."
Eski oto sanayideki terk edilmiş hangarın paslı kapısı büyük bir gürültüyle sarsıldı.
Siyah cip, hangarın girişindeki açık alana öyle bir frenle daldı ki çakıllar demir saclara kurşun gibi çarptı. Boran arabadan indiğinde gözlerinde hiçbir pazarlığa yer bırakmayan bir infaz kararlılığı vardı. Hemen sağında Koral, solunda Saran belirdi.
İçeride, demir varillerin başında motor parçalarıyla ilgilenen Sancak çocukları panikle ayaklandı. "Karadağ?!" diye bağırdı içlerinden biri.
Boran önündeki ilk çocuğu yakasından tutup tek bir hamlede yere serdi. Koral arkadan gelen bir diğerini göğsünden iterek varilin üzerine devirdi. Saran kapının girişinde dikildi, arkadan gelebilecek herhangi bir hareketi kesmek için kollarını kavuşturdu.
"KUTAY!"
Boran’ın kükremesi hangarın yüksek tavanında gök gürültüsü gibi yankılandı.
Yazıhanenin kontrplak kapısı hızla açıldı. Kutay, üzerinde siyah bir tişörtle dışarı fırladı. Yüzündeki şaşkınlık bir anda yerini gardını alan vahşi bir teyakkuza bıraktı.
"Karadağ? Sen hangi cesaretle benim mekânıma—"
Boran cümlenin bitmesini beklemedi. Üç uzun adımda aradaki mesafeyi kapattı ve Kutay’ın üzerine atıldı. Sağ kolunun sargısını umursamadan sol yumruğunu Kutay’ın çenesine savurdu.
Kutay son anda geriye çekildi ama darbe yanağını sıyırıp geçti. Dengesini toplayıp anında Boran’ın yakasına yapıştı, ikisi birden demir bir tezgâha çarptılar. Tezgâhın üzerindeki anahtarlar ve vidalar şangırtıyla yere döküldü.
"Ne saçmalıyorsun lan sen?!" diye bağırdı Kutay, Boran’ı göğsünden sertçe iterek. "Ne işin var burada?!"
"Arkadan dolanacak kadar alçak bir piçsin Kutay!" diye haykırdı Boran, yeniden çocuğun boğazına sarılarak. Çenesindeki damarlar fırlamıştı. "Sabah dağda kızı koruyan kahramanı oynadın, birkaç saat sonra arkamızdan dağ evini bastın lan! Kızı almaya adam yolladın!"
Kutay’ın gözleri bir anlığına fal taşı gibi açıldı. Şaşkınlık, duyduklarının ağırlığıyla yüzüne tokat gibi çarptı. "Ne dedin sen?!"
"Yalan söyleme!" diye bağırdı Koral arkadan, bir adım öne çıkarak. "Korumalar evin arkasında kıstırdı itlerini! Sırtlarında Sancak arması vardı!"
Kutay’ın Boran’ın yakasındaki elleri gevşedi. Yüzündeki o kavgacı öfke, korkunç bir idrakle kaskatı kesildi. Zihni ışık hızıyla sabahki ana döndü; hangarın ortasında yanan varili, Demir’in gözlerindeki o doymak bilmez nefreti ve kendi verdiği emre rağmen dişlerini sıkan o yüzü hatırladı.
Kutay bir adım geri çekildi. Boran’ın gözlerinin içine baktı; bu kez sesinde ne bir savunma vardı ne de inkar. Sadece buz gibi, öldürücü bir farkındalık:
"Ben kimseyi göndermedim."
Boran acı bir alayla güldü, yumruğunu tekrar kaldırdı. "Bana masal anlatma—"
"Ben sana yalan söylemem Karadağ!" diye kükredi Kutay. Göğsü inip kalkıyordu, gözleri hangarın köşesindeki gölgeleri taradı. "O kızın tırnağına zarar gelmeyecek dedim. Bir söz verdiysem arkasında dururum. Ama..." Kutay dişlerini birbirine öyle bir sıktı ki çene kemiği çatırdadı. Başını arkadaki revire doğru çevirdi.
"Demir..." dedi Kutay fısıltıyla. Sesi artık Boran’a değil, kendi sınırlarını çiğneyen o hainliğe kilitlenmişti. "Demir nerede?!"
Hangarın içindeki çocuklardan biri titrek bir sesle araya girdi: "Abi... Demir bir saat önce iki kişiyle birlikte çıktı. Nereye gittiğini söylemedi..."
Boran ve Kutay’ın bakışları havada çarpıştı.
Düşmanlık bir anlığına durdu. İki lider de aynı anda gerçeği anladı: Demir dağ evini basmıştı ama oranın boş olduğunu görmüştü. Ve şimdi, şehre geri dönmüştü. Hedefi hâlâ Mina’ydı.