39. bölüm / 85

Bölüm 39: Kırılan Kemiklerin Ardındaki Sessizlik

Bölümler 85Şu an: Bölüm 39: Kırılan Kemiklerin Ardındaki Sessizlik

Odanın dışındaki vahşi kıyamet, birdenbire kesilen bir fırtına gibi aniden sustu.
Son bir tok darbe sesi, yerdeki cam kırıklarının üzerinde sürüklenen ağır bir bedenin hırıltısı ve ardından kapanan bir yangın merdiveni kapısının demir gıcırtısı duyuldu. Sonrası... Ölümcül, boğucu bir sessizlikti. Evin içindeki havanın ağırlığı, az önceki bağırış çağırıştan çok daha tekinsiz bir boşluk yaratmıştı.
Yatak odasının zemininde, Pamir’in sağlam koluna sığınmış olan Mina’nın hırıltılı nefesleri odadaki tek sesti.
Pamir sırtını kilitli kapının pervazına dayamış, başını Mina’nın saçlarına yaslamıştı. Çatlayan omzundaki zonklama tüm bedenini sarıyordu ama kıza hissettirmemek için dişlerini birbirine kenetlemişti. Mina’nın göğsü delice inip kalkıyor, parmakları hâlâ Pamir’in kazağına kenetlenmiş halde titriyordu. Gözlerindeki o kör kriz perdesi hafifçe aralanmıştı ama kulakları dışarıdaki o sağır edici sessizliği dinliyordu.
"Durdu..." diye fısıldadı Mina. Sesi bir tel gibi koptu kopacaktı. "Sesler kesildi..."
Pamir gözlerini kapattı, derin ve hırıltılı bir soluk verdi. "Bitti," dedi fısıltıyla, sesi pürüzlüydü. "Boran halletti. Kutay halletti. O piç bir daha bu kapının önüne bile yaklaşamaz."
Tam o sırada, kapının hemen dışından ahşap parkelerin gıcırtısı geldi.
Ağır, yavaş ve dengesiz adımlar kapıya doğru yaklaştı. Mina bir anda Pamir’in göğsüne doğru çekildi, parmakları kumaşı daha da sıktı.
Kapının ahşap yüzeyine, tırnak ya da sert bir parmak eklemi değil, yorgun ve kanlı bir avuç içi hafifçe çarptı. Tok, yavaş bir vuruş:
Tak. Tak.
Ardından Boran’ın sesi geldi.
Dışarıda fırtınalar koparan, az önce evi inleten o kükreyen Boran yoktu. Kapının arkasındaki ses, ciğerlerindeki tüm nefesi tüketmiş, tükenmişliğin ve bastırılmış bir yangının sınırında boğulan bir fısıltıydı:
"Pamir..."
Boran bir saniye duraksadı; derin, kesik bir soluk aldı. Sesi titriyordu:
"Aç kapıyı. İyiler mi?"
Pamir başını arkaya, kapıya doğru çevirdi. Gözleri Mina’nın gözleriyle buluştu. Kızın gözlerindeki kâbus ateşi sönmüş, yerini Boran’ın o kırık ses tonunu duymanın getirdiği tuhaf bir sarsıntıya bırakmıştı.
Pamir sağlam eliyle Mina’nın yanağına usulca dokundu. "Korkma. Sadece onlar."
Pamir kapının kulpuna uzandı. Sırtını pervazdan çekip zorlukla doğrulurken üst kilidi çevirdi; klik. Ardından alt sürgüyü çekti.
Kapı yavaşça, gıcırtıyla aralandı.
İçeriye ilk vuran şey, antreden sızan ağır kan ve toz kokusu oldu.
Eşikte Boran dikiliyordu. Üzerindeki beyaz tişörtün göğsü ve kolları kırmızıya bulanmıştı; parmak boğumları parçalanmış, kaşının kenarından süzülen taze kan şakağına doğru akıyordu. Göğsü hızla inip kalkıyordu.
Hemen arkasında, koridorun loş ışığında Kutay vardı. Kutay bir omzunu duvara dayamış, nefes nefese elindeki kanı ceketinin kenarına siliyordu; yüzündeki o sokak lideri kibri tamamen silinmiş, yerini derin bir hesaplaşmanın karanlığına bırakmıştı. Saran elinde bir bezle köşede bekliyor, Koral ise salonun ortasındaki dağılmış cam kırıklarının başında yumruklarını gevşetmeye çalışıyordu. Demir ve adamları çoktan bu evden sürüklenerek atılmıştı.
Boran aralanan kapıdan içeri baktığında, gözleri ilk olarak yerdeki Pamir’in kanayan omzuna, ardından onun hemen arkasında dizlerinin üzerine çökmüş, gözleri yaşlar içinde titreyen Mina’ya kilitlendi.
Mina’nın yüzündeki o dağılmışlığı, o korkuyu gördüğü anda Boran’ın boyun damarları yeniden kasıldı. Bir adım atmak istedi ama kendi kanlı ellerine baktı; kıza dokunmaktan, onu yeniden ürkütmekten korkar gibi kapı eşiğinde öylece çakılı kaldı.
Gözlerinde alev alev yanan tek bir duygu vardı: Kıza zarar veren dünyayı yakmış olmanın vahşeti ve onu bu korkudan koruyamamış olmanın kahredici çaresizliği.
Boran’ın dudakları aralandı, fısıltısı odaya bir kurşun gibi düştü:
"Mina... Sana dokundu mu?"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

27okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.