28. bölüm / 85

Bölüm 28: Kırık Çizgiler ve Sinsi Kıvılcım

Bölümler 85Şu an: Bölüm 28: Kırık Çizgiler ve Sinsi Kıvılcım

Modifiyeli siyah araba, dağ yolunun virajlarını geride bırakıp kentin ıslak caddelerine indiğinde Kutay direksiyonu tek eliyle tutuyordu. Diğer eli vites kolunun üzerindeydi ama zihni tamamen o sisli bahçede, verandanın basamaklarında takılı kalmıştı.
Kızın basamakları ikişer ikişer inip tam önünde duruşu... Parmak eklemlerine, kaşındaki sıyrığa bakarken gözlerinde beliren o hesapsız, katıksız endişe...
Kutay hayatı boyunca sokaklarda dövüşmüştü. Sırtı duvara dayandığında ona uzanan eller ya bir muşta tutardı ya da cebinden para çıkarırdı. Kimse onun canının yanıp yanmadığını sormamıştı. Mina’nın o titrek fısıltısı kulağında yankılanıp duruyordu: “Sen... iyi misin?”
O kızın gözlerinde, Saint Jude’un züppelerinde asla göremeyeceği bir saflık, kırılmış ama kirlenmemiş bir omurga vardı. Kutay çenesini sıktı, dikiz aynasındaki aksine baktı. Boran Karadağ ve tayfasıyla olan kavgası bitmiş değildi; ancak o kız artık o savaşın bir piyonu, bir zayıf halkası olamazdı. Kafasında bu defteri tamamen kapatmıştı: Mina’ya tek bir tırnak bile değmeyecekti.
Araba, Sancak Koleji tayfasının her akşam toplandığı eski oto sanayideki terk edilmiş hangarın önüne yanaştı. Motor durdu, farlar söndü.
Kutay arabadan indiğinde hangarın içindeki demir varillerde yanan ateşin etrafında toplanmış çocukları gördü. Çoğu elindeki bira şişeleriyle sohbet ediyor, bazıları da motor parçalarıyla uğraşıyordu.
Fakat ateşin hemen yanında, kollarını göğsünde kavuşturmuş bekleyen biri vardı: Demir.
Demir, Kutay’ın grubunda Boranlara karşı en fanatik, en gözü kara nefreti besleyen kişiydi. Geçen kış Boran’ın bizzat dövüp polise ihbar ettiği ve okuldan uzaklaştırma almasına neden olduğu günden beri tek bir hedefi vardı: Saint Jude’un o dört kibirli züppesini diz çöktürmek, gerekirse hayatlarını karartmak.
Kutay içeri adım attığında Demir hızla ona doğru yürüdü. Gözleri Kutay’ın ceketindeki çamura, ezilmiş parmak boğumlarına takıldı.
"Neredeydin abi?" diye sordu Demir, sesi sabırsız ve hesap sorar gibiydi. "Sabahtan beri haber bekliyoruz. Hani o burslu kızı sıkıştırıp arka bahçede kıstıracaktık? Boranların zayıf noktası o kız dememiş miydin? Niye kimseye haber vermeden tek başına gittin?"
Kutay montunun fermuarını indirdi, bir kenardaki tahta kasaya oturdu. Yüzündeki o dalgın ifadeyi hızla silip her zamanki soğuk, otoriter maskesini takındı.
"O mesele kapandı Demir," dedi Kutay kestirip atarak. "Kızla hiçbir işimiz yok. Boranlarla olan hesabımızı da kızın üzerinden görmeyeceğiz."
Demir donakaldı. Ateşin aydınlattığı yüzü öfkeden kasıldı. "Ne demek kapandı?! Abi sen kafayı mı yedin? O kız Boran Karadağ’ın elindeki tek kozuydu! Bugün kapıda o züppelerin o kızı korumak için nasıl birbirine girdiğini hepimiz gördük. Kızın yüzünden deliriyorlar! O kızı bir köşede kıstırsak, Boran önümüze gelip ayaklarımıza kapanır lan!"
Kutay yerinden aniden fırladı. Tek bir adımda Demir’in önüne geldi, çocuğun kolej ceketinin yakasını öyle bir kavradı ki kumaş dikişlerinden çatırdadı.
Kutay’ın gözleri alev alev yanıyordu; sesi hangarın saç tavanını titretecek kadar boğuk ve öldürücüydü:
"Sana bitti dedim Demir. Duymadın mı? O kızın ne yaşadığını, nereden çıktığını bilmiyorsun. Onun sırtından bir hesap kapanmayacak. Eğer o kıza tek bir laf edersen, tek bir adım atarsan... Boran’dan önce seni kendi ellerimle bu varile atar, yakarım. Anladın mı beni?!"
Demir şok içinde Kutay’ın gözlerine baktı. Kutay’ın bu kızı korumak için kendi kardeşine bile el kaldıracak noktaya gelmiş olması aklının ucundan bile geçmezdi. Yutkundu, dişlerini sıkarak başını salladı. "Tamam abi... Tamam, sakin ol."
Kutay çocuğu sertçe geriye itti, yakasını bıraktı. "Dağılın. Bu gece kimse sokaklarda sürtmeyecek."
Kutay hangarın arkasındaki küçük yazıhaneye doğru ilerleyip kapıyı arkasından vurdu.
Hangarın ortasında, ateşin başında tek başına kalan Demir ise parmaklarını yumruk yapıp sıktı. Çenesindeki damarlar kabarmıştı. Kutay’ın arkasından, kapalı kapıya doğru zehirli bir nefretle baktı.
Anlamıyordu. Sokakların en acımasız lideri olan Kutay, ne olmuştu da o sümsük, burslu bir kız için geri adım atmıştı? O kız ne yapmıştı da Kutay’ı bile parmağında oynatır hale gelmişti?
Demir ateşin kenarına tükürdü. Cebinden telefonunu çıkardı, okul grubundaki gizli sohbeti açtı.
Kutay vazgeçmiş olabilirdi; ama Demir’in Boran’a olan kini bitmemişti. Ve o kızın, o dört zengin piçini delirtmek için eldeki en büyük anahtar olduğu gerçeği değişmemişti.
Demir ekrana hızla bir mesaj yazdı:
“Dağ yolunu öğrenin. O kızın nerede saklandığını bulun.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

42okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.