31. bölüm / 85

Bölüm 31: Çözülen Kilitler ve Yaklaşan Gölge

Bölümler 85Şu an: Bölüm 31: Çözülen Kilitler ve Yaklaşan Gölge

Güneş ışınları ahşap döşemeyi tamamen kapladığında, Mina kirpiklerini kırpıştırarak uykunun o kadife yumuşaklığından sıyrıldı.
Vücudundaki ağırlık dağılmış, günlerdir göğsünü bir mengene gibi sıkan o nefes darlığı yerini ciğerlerine dolan ferah bir çam esintisine bırakmıştı. Hafifçe gerinmek için kollarını yukarı uzattığında kaburgasından sadece tatlı bir sızı yükseldi; o keskin, kemik kıran acı sönmüştü. Gözlerini tamamen açtığında ise salondaki mutlak sessizliğin sebebini anladı.
Dört çift göz, salonun farklı köşelerinden çıt çıkarmadan ona bakıyordu.
Mina bir an irkildi, battaniyeyi çenesine kadar çekip hızla doğruldu. "Ne... Ne oldu? Bir şey mi var yüzümde?"
Pamir bu panik karşısında kendini tutamayıp kıkırdadı; ellerini ensesinde birleştirip arkaya yaslandı. "Yok bir şey küçük fare. Sadece uykunda horlamadığını, hatta ilk defa insan gibi uyuduğunu teyit ediyorduk."
"Pamir, kapa çeneni," dedi Koral kanepeden doğrulurken. Bakışları Mina’ya kaydığında sesi alışılmadık bir nezaketle pürüzsüzleşti: "İyisin değil mi? Ağrın var mı?"
Mina şaşkınlıkla başını iki yana salladı. "Yok... İyiyim. Hatta... çok uzun zamandır hiç bu kadar iyi hissetmemiştim."
Boran oturduğu minderin üzerinden kıza doğru hafifçe eğildi. Sargılı elini dizine dayamış, gözlerindeki o koyu gece rengini Mina’nın gözlerine dikmişti. Dudaklarının kenarında neredeyse belli belirsiz bir kıvrılma belirdi. "Gülüyordun," dedi Boran, sesi sabah mahmurluğuyla derin ve pürüzlüydü. "Rüyanda ne gördün?"
Mina’nın yanaklarına aniden hafif bir pembelik yayıldı. Gözlerini kaçırıp battaniyenin püskülleriyle oynadı. "Hatırlamıyorum... Sadece, karanlık değildi."
Bu tek bir cümle, salondaki dört gence de aldıkları en büyük ödül gibi geldi.
Saran koltuğundan ayağa kalktı, ceketini silkip mutfağa doğru yöneldi. "Kahvaltı sırası bizde," dedi arkasını dönmeden. "Pamir, yumurtaları bu sefer yakarsan seni o tavayla gömerim."
Pamir söylene söylene Saran’ın peşinden mutfağa koştururken, Koral da balkondaki odunları getirmek için kapıya yöneldi. Salonda sadece Boran ve Mina kaldı.
Boran ayağa kalktı. Boyunun tüm heybetiyle koltuğun kenarında dikildi ama bu kez o heybet Mina’yı korkutmuyor, aksine bir kale duvarı gibi koruyordu. Elini cebine atıp küçük bir anahtar ve bir kredi kartı çıkardı, sehpanın ucuna bıraktı.
"Bu ne?" diye sordu Mina, kaşlarını çatarak.
"Şehir merkezinde, okula on dakika mesafede bir daire," dedi Boran. "Güvenlikli, kimsenin bilmediği bir bina. Artık o izbe mahalleye dönmeyeceksin Mina. O adam şehirden tamamen temizlendi ama senin bir daha o sokaklara adım atmana izin vermem."
Mina’nın bakışları karttan Boran’ın kararlı yüzüne tırmandı. İçindeki o gururlu kız hemen itiraz etmek için dudaklarını araladı: "Boran, ben bunu kabul edemem. Ben sizin paranızla—"
"Benim param değil," diye kesti Boran, sesi tartışmaya yer bırakmayacak kadar keskindi. "Bu, sana o koridorlarda çektirdiğimiz her günün, yırtılan her defterinin diyeti. Eğer biraz olsun vicdanımızın hafiflemesini istiyorsan, bunu alacaksın. Bize borçlu değilsin; biz sana borcumuzu ödüyoruz."
Mina duraksadı. Boran’ın gözlerindeki o samimi, eğilmez kefaret arzusunu gördüğünde daha fazla karşı koyamadı; başını hafifçe öne eğdi.
Aynı saatlerde, kentin diğer ucunda...
Eski sanayi bölgesindeki paslı sac çatılı hangarın önünde bir motosiklet durdu. Kaskını çıkaran genç, hangarın arka kapısından içeri süzülüp karanlıkta tek başına oturan Demir’in yanına yaklaştı.
Demir elindeki beyzbol sopasını ritmik bir şekilde beton zemine vuruyordu; tok, tok, tok.
"Buldun mu?" diye sordu Demir, gözlerini kısarak.
Gelen çocuk cebinden çıkardığı buruşuk bir kâğıdı ve telefonunu uzattı. "Dağ yolundaki özel mülk. Boran Karadağ’ın babasına ait eski bir av köşkü. Girişte korumalar var ama arka patika tamamen açık, tel örgü bile yok."
Demir’in dudaklarında zehirli, çirkin bir sırıtış belirdi. Sopayı iki eliyle kavradı. Kutay’ın çizdiği sınırlar, verdiği emirler onun zihnindeki nefreti durdurmaya yetmemişti. O zengin züppelerin krallığını yıkmak için ellerindeki en zayıf av orada, o dağın tepesinde tek başına bekliyordu.
"Hazırlanın," dedi Demir, arkada bekleyen dört kişiye dönerek. "Kutay duymayacak. O dağ evini basıyoruz. Karadağ’ın o kıza ne kadar değer verdiğini hep birlikte göreceğiz."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

33okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.