Bölüm 32: Unutulan Yaralar ve Yanık Krepler

Mutfaktan gelen metal tava sesleri ve boğuk tartışmalar, dağ evinin ahşap koridorlarında yankılanırken Mina battaniyeyi üzerinden atıp ayağa kalktı. Parmak uçlarına basarak mutfak kapısının pervazına yaslandı ve hayatında görebileceği en tuhaf sahneye tanıklık etti.
Saint Jude’un her adımında okulun koridorlarını titreten dörtlüsü, ocak başında tam bir kaosun ortasındaydı.
"Pamir, o krep hamuru değil, duvar harcı oldu resmen!" diye bağırdı Koral. Eline geçirdiği tahta kaşıkla tavadaki şekilsiz hamur yığınına işaret ediyordu. "İçine kabartma tozu yerine vanilya mı boca ettin sen?!"
Pamir elindeki spatulayı Koral’ın burnuna doğru salladı, yüzünün sağ yanağına beyaz bir un lekesi bulaşmıştı. "Ben bir sanat icra ediyorum burada kaba saba herif! Fransız usulü krep yapıyorum, vizyonsuzluğun lüzumu yok."
O sırada arkalarında, tezgâha yaslanmış olan Saran kollarını göğsünde kavuşturmuş, elindeki gümüş çakmağı ritmik bir şekilde açıp kapatarak bu iki felaketi izliyordu. "Tavanın altını kapatmazsan on saniye içinde o Fransız sanatı şömine külüne dönecek," dedi Saran, sesindeki o buz gibi ciddiyetle dalga geçerek.
"Kapatma altını!" diye atıldı Boran. Tezgâhta domatesleri doğramaya çalışıyordu ama sargılı sağ eli yüzünden bıçağı sol eliyle tutuyor, domatesleri küp küp doğramak yerine resmen eziyordu. "Kız uyanacak şimdi gürültünüzden. Beceriksizlik yapmayın, düzgün çevir şunu."
Mina kapı eşiğinde daha fazla dayanamadı; dudaklarından küçük, bastırılamaz bir kıkırtı döküldü.
Mutfaktaki dört kafa aynı anda kapıya döndü.
Pamir elindeki spatulayla öylece donakaldı. Koral kaşığı arkasına saklamaya çalışırken Boran elindeki bıçağı hemen tezgâha bıraktı. Salonda esen o gergin, karanlık fırtınalardan sonra kızın gözlerinin içinin güldüğünü görmek dördünü de anında silahsızlandırmıştı.
"Ne kadar zamandır oradasın?" diye sordu Pamir, mahcup bir sırıtışla unlu elini saçlarına götürerek durumu daha da beter etti.
"Vanilyalı duvar harcından beri," dedi Mina. Ağrılarını tamamen unutup içeriye doğru birkaç hafif adım attı. Tezgâhın üzerindeki manzaraya baktı: Devrilmiş süt kutusu, unla kaplanmış mermer, ezilmiş domatesler ve tavada dumanı tüten koyu kahverengi krep...
"Ben hallederim," dedi Mina elini tezgâha uzatarak.
"Olmaz," dedi Boran hızla. Önüne geçip kızın mutfak tezgâhına yaklaşmasını engelledi. Boy farkından dolayı Mina’nın tepesinde dikiliyordu ama bakışlarında tek bir sertlik kırıntısı bile yoktu. "Söz verdik, bu kahvaltıyı biz hazırlayacağız. Sen sadece masaya oturacaksın."
"Boran, o krep şu an can çekişiyor," dedi Mina başını hafifçe yana eğip tavadaki dumanı işaret ederek.
Koral arkadan atılıp tavayı ocaktan kaptı, lavaboya bıraktı; cızırtılı bir duman yükseldi. "Tamam, krep elendi. Yumurtaya dönüyoruz. Yumurtayı ben kırarım, onda iyiyim."
Saran bir adım öne çıktı, Mina’nın sandalyesini çekip oturması için işaret etti. "Karışma Mina. Bırak iki yumurtayı kırmayı becerebilecekler mi görelim."
Mina teslim olarak sandalyeye oturdu.
Sonraki yarım saat boyunca ahşap mutfakta bir mucize gerçekleşti.
Pamir zeytin tabağını masaya getirirken ayağı kayıp Saran’ın üzerine devrilmekten son anda kurtuldu. Koral tereyağını tavaya öyle bir şiddetle fırlattı ki yağ damlaları tezgâha sıçradı ve Boran çocuğun ensesine hafif bir tokat patlattı. Saran bile o mesafeli duruşunu bozup Pamir’in unlu burnuyla alay etti.
Mina masanın başında oturmuş, çay bardağını iki eliyle kavramış halde onları izliyordu.
Yıllarca o dar mutfakta babasının arkasından kırılan tabakları toplarken, her gürültüde bir tokat beklentisiyle büzülen o küçük kız; şimdi masanın etrafında onun için bir omlet yapabilmek adına birbirine giren bu dört tehlikeli gencin arasında kahkahalarla gülüyordu.
"Gülme küçük fare," dedi Pamir, tabağı Mina’nın önüne gururla bırakırken. Omlet biraz fazla pişmiş, kenarları hafif kararmıştı ama üzerine titizlikle serpiştirilmiş peynirler erimişti. "Bu tabağın içinde dökülen ter ve Pamir zekâsı var."
Mina çatalıyla küçük bir parça aldı, ağzına götürdü. Dördü de nefesini tutmuş, sınav sonucunu bekleyen öğrenciler gibi kızın yüzüne bakıyordu.
Mina çiğnedi, gözlerini büyüterek başını salladı. "Biraz tuzsuz ama... hayatımda yediğim en güzel omlet."
Koral arkada zafer kazanmış bir boksör gibi yumruğunu havaya savurdu: "Gördünüz mü lan! Ben yaptım!"
Boran sandalyesini Mina’nın hemen yanına çekti, oturdu. Mina’nın tabağına taze bir dilim ekmek bıraktı. Yüzündeki o taş gibi sert hatlar tamamen yumuşamıştı. Gözleri kızın yanaklarındaki canlı pembelikte ve dudaklarındaki tebessümde takılı kaldı.
Karanlık bir geçmişin, kırık kemiklerin ve tehditlerin gölgesinde; o küçük dağ evinin ahşap masasında ilk defa gerçek bir aile gibi, kahkahaların sesleri pencereleri döven rüzgâra karıştı.