56.bolum

Silas karanlığa karışıp uzaklaşırken, Riven hiç düşünmeden onun peşinden koştu. Arkasından yükselen Dean’in sesini duymuyordu; tek bir isteği vardı: Bu kaotik savaşa bir son vermek.
Bir ara sokakta Silas’ı yakaladı. Silas durdu ama arkasına dönüp bakmadı. Riven, nefes nefese ve titreyerek konuşmaya başladı:
“Silas… Lütfen… artık dur.”
Silas, başını hafifçe çevirdi. Gözleri donuk ve yorgun görünüyordu, ama yine de konuşmadı.
Riven bağırdı: “Bana bak! Silas, sana söylüyorum! Seni adi herif… yeter artık. Buna son ver. İntikam, kan, tehditler… YETER!”
Silas tam arkasını dönüp gidecekken, Riven’ın sesi bu kez daha yumuşak ve kırılmış bir kararlılıkla çıktı.
“Ne istiyorsan… ne istiyorsan yapacağım. Başka bir yere gitmek mi istiyorsun? Seninle gelirim. Her şeyden uzak, sadece ikimiz…” Gözleri doldu. Fısıltı gibiydi: “Lütfen… dur artık, Silas. Ben de yoruldum. Savaşmaktan, kaçmaktan, nefret etmekten yoruldum.”
Silas, uzun süre sessiz kaldı. Ardından, tereddüt dolu bir ifadeyle Riven’a doğru adım attı. Gözlerinde alışılmadık bir şey vardı: Tereddüt.
“Seninle her şeyden uzak… Sadece sen ve ben…” Durdu. Sonra eli yavaşça Riven’ın yanaklarına uzandı. Sesi yumuşamıştı. “Bu… ilk kez gerçek gibi geliyor.”
Riven, “Çünkü ilk kez yalan söylemiyorum,” dedi.
Silas başını eğdi. Ancak içindeki savaş bitmemişti. Gözlerini tekrar Riven’a dikti: “Bunu gerçekten istiyor musun? Her şeyden vazgeçip… benimle kaybolmayı?”
Riven cevap vermedi. Sadece gözleriyle baktı ona. Belki evet, belki hayır. Ama o bakış, Silas’ı ilk kez derinden sarstı.
Silas bir adım geri attı. “…Bana biraz zaman ver.” Ve gecenin içine karıştı, bu kez gerçekten uzaklaşmak için.
Riven, yağmurun altında kalakalmıştı. Gözlerinden süzülenler yaş mıydı, yoksa sadece yağmur damlaları mı… belli değildi.
Bazen en ağır silah, bir “kal” demektir. Ama o kalp… gerçekten kalır mı, yoksa daha beter fırtınalar mı getirir?
Sabah olmuştu. Dean, uykusuz geçirdiği gecenin ardından yorgun adımlarla kaldığı eski depoya girdi. Kapının aralığında küçük bir zarf duruyordu. Zarfın üzerinde tek bir kelime yazılıydı: “Dean.”
Dean, titreyen ellerle zarfı aldı. İçinden çıkan mektubu okudukça sesi kırılmaya başladı.
Riven’ın Mektubu
Dean…
Bazı savaşlar kaybedilir. Ama bazılarını hiç başlamamalıymışız.
Seninle kardeş olduğumuzu öğrendiğimde, içimde bir şey aydınlandı. Ama Silas’la yaşadıklarım, içimde başka bir karanlığı büyüttü. Şimdi bu iki zıt parçanın arasında kalmışken sana sadece şunu söyleyebilirim:
Ben gitmeyi seçtim.
Onunla. Evet, Silas’la.
Çünkü… nefretten çok daha tehlikeli bir şey varmış meğer: Anlam veremediğin bir bağa tutunmak.
Gitmeyi seçtim, çünkü seni ve Kyra’yı daha fazla yakmak istemiyorum. Silas değişmeye karar verdi. İlk defa. Ve belki… belki bu onun için de son bir şans olur.
Beni arama. Bizi arama.
Bu bir veda değil. Bu… geç kalınmış bir kurtuluş çabası.
Seni hep kardeşim olarak sevdim. Ve hep öyle kalacaksın.
R.
Dean mektubu okurken, gözünden bir damla yaş süzüldü. Yumruğunu sıktı, kağıt hafifçe buruştu. Ama ne yaktı, ne de yırttı. Sadece başını kaldırdı.
“Kaçmak seni özgür yapmaz, Riven…” dedi sessizce. “Bunu bir gün anlayacaksın.”
Bir uçak gökyüzüne doğru havalanıyordu. Silas pencere kenarında, sessizce oturuyordu. Yanında Riven vardı, başını cama yaslamış, gözleri kapalıydı.
Riven’ın zihninde tek bir soru yankılanıyordu: “Doğruyu mu yaptım…? Yoksa bir kez daha… sadece kaçtım mı?”
Silas, ona döndü ve elini tuttu. Riven tepki vermedi. Uçak, bulutların içine doğru kayboldu.

Gitmek bir seçimdir. Ama kalbin, her zaman seninle gelir...