49.bolum

Bu Gece Her Şey Bitecek

Gece soğuktu. Şehrin eski sanayi bölgesinde rüzgâr, kırık pencerelerden içeri hışırtılar taşıyordu. Sararmış sokak lambaları, çukuruna düşen gölgeleri uzun uzun uzatıyordu.
Silas, her zamanki soğuk ve hesaplı ifadesiyle Riven’in yanına yaklaştı. Elinde küçük bir çanta, ceketinin cebinde anahtarlar vardı. Riven, uykulu ve temkinli bakışlarla onu süzüyordu.
"Seni bir yere götüreceğim," dedi Silas sessizce.
Riven şüpheyle, "Nereye?" diye sordu.
Silas omuz silkerek yanıtladı: "Gidince görürsün."
Riven tereddütle başını salladı. Silas onu kolundan tuttu ve yürümeye başladılar. Silas'ın yanında olmak, Riven’ın sabrını zorluyordu; ancak dışarıdaki soğuk hava, planını uygulamak için son fırsatını getirmişti.
Aynı anda, şehir merkezindeki bir garajın önünde Dean ile Kyra karşılıklı oturuyorlardı. Dean hâlâ titriyordu; Kyra ise ona güven veren bakışlarla sarılmak istiyordu. Konuşuyor, plan kuruyorlar, yaralı umutlarını birbirlerine sarmak istiyorlardı.
Tam o sırada uzaktan bir araba sessizce durdu. Motoru rölantideydi; camdan bir gölge indi. Dean, içgüdüsel olarak elini Kyra’nın üstüne koydu.
Arabanın kapısı açıldı. İlk olarak Silas indi. Arkasından Riven çıktı; tüm bu yılların ardından, beklenmedik bir biçimde Kyra’nın karşısına dikilmişti.
Kyra, Riven'i görünce şok oldu, ardından yüzünde tarifsiz bir sevinç belirdi. Dean ise şaşkınlık, kıskançlık ve öfke karışımı bir duyguyla bir adım geri çekildi.
Riven ileri atıldı, "Kyra" diye başlayacakken Silas araya girdi.
Silas durdu, etrafına baktı; gece sessiz, yıldızsızdı. "Bu ilk ve son buluşma," dedi soğuk, keskin bir sesle. "Bu gece her şey bitecek."
O anda Silas elini cebine attı. Hareket hızlı ve planlıydı. Kyra hâlâ Riven’e bakıyordu; hayal kırıklığı ve umut arasında bir yerdeydi.
Silahın çekilme sesi duyuldu.
Zaman ağırlaştı. Dean’ın yüzü soldu, Kyra’nın gözleri korkuyla açıldı. Riven dondu; birkaç saniye içinde dünyası başına yıkılacak gibi oldu.
Silahın dumanı geceye karıştı.
Kyra bir ses çıkardı; göğsüne ellerini götürdü ve yavaşça geri doğru sendeledi. Az önceki umut, bir anda acıya dönüştü. Dizleri çökmek üzereydi.
Dean bir çığlık attı ve öne fırladı; Riven ise olduğu yerde kalakaldı, kalbinin ritmi bir izdüşüm gibi çarpıyordu. Silas soğukkanlılıkla geri çekildi ama yüzündeki ifade değişmemişti zaferle karışık bir boşluk.
Kyra yere düştü. Nefesi kesikti; gözleri hafifçe kaydı. Riven, o tek kelimeyi söylemek istiyordu ama sesi çıkmadı. Dean, çılgınca Kyra’nın yanına indi, elleriyle göğsünü bastırmaya çalıştı, "Kyra! Kal!" diye bağırdı.
O an etrafta bir karmaşa patladı: İki-üç adam daha ortaya fırladı, silah sesleri tekrarlandı; bazıları kaçışmaya başladı, bazıları Dean’e yöneldi.
Silas, geri adımlar atarken Riven’in yanına yaklaştı, sanki bir teselli sunar gibi; ama bu teselli ağır, zehirli bir şeydi.
"Gördün mü?" dedi Silas düşük bir sesle. "Her şeyi ben kontrol ediyorum."
Riven, Kyra’ya bakarken gözlerinde yaşlar birikti; başını kaldırıp Silas’a baktı. İçinde bir şey koptu: Öfke, pişmanlık ve son bir umut.
Dean, Kyra’nın başını kucağına almıştı, yüzü kararmıştı. Kan, soğuk bir lekede parlıyordu ama olay yerinde herkesin nefesi tutulmuştu; kimse ölüm ya da yaşam diyemiyordu.
Bir polis sireni uzaktan duyulmaya başladı. Silas’ın adamları paniğe kapılmışlardı; Silas, birkaç komut verip hızla uzaklaştı. Riven, çaresizce Kyra’ya sarılmak istedi ama birkaç adım kala durdu; Silas’ın bakışı onu donduruyordu.
Dean, gözyaşları içinde Kyra’ya bağırdı: "Dinle beni, Kyra! Lütfen… dayan!"
Kyra, yavaşça gözlerini açtı; dudaklarından zor çıkan kelimeler döküldü: "Dean… Riven…" Bir nefes daha alıp fısıldadı: "Sakın pes etmeyin…"
Ve sonra... sahnenin tüm akışı bozuldu: Polis ışıkları ufukta belirdi, çığlıklar, adamların koşuşturmaları ve Silas’ın soğuk, uzaklaşan figürü. Kyra’nın yüzünde bir umut kırıntısı ve Riven ile Dean’in acı dolu bakışları arasında sahneden uzaklaşıyorlardı.
Soğuk yağmur, yavaş yavaş yere düşerken Dean, Kyra’nın hareketsiz bedenine sıkıca sarılmıştı. Gözlerinden akan yaşlar, yağmur damlalarıyla karışıyor, yanaklarından süzülüyordu.
Kyra’nın nefesi gittikçe zayıflıyor, gözleri ağır ağır kapanıyordu. Dean, titreyen sesiyle onun kulağına eğildi: "Kyra… Lütfen dayan… Seni buraya bırakmayacağım. Seni seviyorum… seni… hep seveceğim…"
Kyra son gücünü toplayıp zorlukla bir nefes aldı, gözleri Dean’in gözlerine son kez baktı. O an zaman durmuştu.
Ve Kyra yavaşça, sessizce gözlerini kapattı.
Dean gözlerini kocaman açtı, o soğuk yağmurun altında, acıyla kıvranarak fısıldadı: "Seni seviyorum, Kyra… Lütfen, gitme…"
Yağmur damlaları yüzünü yıkarken, Dean orada diz çöktü; artık kaybetmenin acısıyla dolu bir haykırışla, sessizce ağladı.
Uzakta, Silas soğukkanlılıkla Riven’i alıp karanlığa karıştı.