23. bölüm / 63

22.bolum

Bölümler 63Şu an: 22.bolum

Kyra, şehirden birkaç saat uzaklıktaki bir üniversite kampüsünde düzenlenen travma seminerine gönüllü olarak katılmıştı.
Seminer boyunca sosyal hizmet uzmanları, genç terapistler ve öğrencilerle çalışıyor; travma sonrası destek yöntemleri üzerine konuşmalar yapıyordu.
Birkaç günlüğüne şehirden uzaklaşmak, onun için hem iş hem de bir tür kaçış gibiydi.

Etkinliğin güvenliği, yerel bir güvenlik şirketine emanet edilmişti.
Yüzeyde sıradan bir anlaşmaydı bu.
Ama perde arkasında, o şirketin gölgesinde başka bir isim vardı Specter.
Ve Kyra bundan habersizdi.

---

Kalabalığın İçindeki Tanıdık Yüz

Salon kalabalıktı.
Sıralar dolu, sahnede konuşmalar sürüyor, insanların sesi yankılanıyordu.
Kyra, bir grup danışanla ilgilenirken gözleri kalabalığın arasında bir noktaya takıldı.

Siyah giyinmiş bir adam…
Yüzü kısmen gölgede kalmıştı ama duruşu, yürüyüşü, nefes alışındaki o ölçülü sessizlik…
Zaman bir anlığına durdu.
Kalbi hızla atmaya başladı.

O yürüyüşü tanıyordu.
O duruşu, o havayı… unutmamıştı.

Dean.

Kalabalığın gürültüsü bir anda uzaklaştı sanki.
Kyra, adımlarını dikkatle attı.
Kalabalığın arasında yavaşça ona doğru ilerledi.
Adam bir köşede, elinde kulaklıkla bekliyordu.
Bir güvenlik görevlisinden farksızdı ama o bakışlar…
Onları dünyanın hiçbir yerinde başka birine ait sanamazdı.

Kyra’nın dudakları titredi.
Adını söylemek bile bir cesaret sınavı gibiydi.

“Dean…”

Adam başını kaldırdı.
Kısa bir sessizlik.
Sonra, sanki hiçbir şey olmamış gibi, soğuk ve temkinli bir tonda konuştu.
Ama sesi… buz gibiydi.

Affedersiniz. Beni biriyle karıştırdınız sanırım.”

Kyra’nın yüreği sıkıştı.
Bir an nefesi kesildi.
Hayır… bu mümkün olamazdı.
O gözleri, o yüzü, o varlığı — hepsi Dean’di.

“Hayır,” dedi kendi kendine, sesi kısık ve titrek.
“Bu sensin. Dean… benim, Kyra.”

Adamın bakışları hiçbir şey göstermiyordu.
Ne tanıma, ne öfke, ne sevgi.
Sadece donuk bir boşluk.
Kalbinde bir an kıpırdayan bir şey olmuş gibiydi, ama o da hemen bastırılmıştı.

“Benim adım o değil,” dedi.
“Kim olduğunuzu bilmiyorum. Lütfen yolunuzu kaybetmeyin.”

Bu kadarını söyleyip arkasını döndü.
Ardında bıraktığı sessizlik, bir silah sesi kadar acı vericiydi.
Kyra’nın ayakları yerinde çakılı kaldı.
Yalnızca gözleriyle onun uzaklaşışını izleyebildi.
İçinde bir şey kırılmıştı.
Ama hangisinin daha çok acıttığını bilemedi: Onu yeniden görmek mi, yoksa artık tanımadığını fark etmek mi.

---

O gece, odasında yalnız oturdu.
Ellerinin arasında eski bir defter vardı.
Sayfaların arasından, yıllar öncesine ait bir çizim kaydı yere düştü
Dean’in lisede ona yaptığı, gülünç ama sıcacık bir karikatür.

Kyra sayfayı eline aldı, gözleri doldu.
Yüzünde bir tebessüm, içinde bir sızı belirdi.

Bir zamanlar bu çizime birlikte gülmüşlerdi.
Şimdi, o gülüşün yankısı bile acı veriyordu.

“Gözlerine baktım,” diye düşündü sessizce.
“Dean oradaydı… ama sesi onun değildi.”

Ve o anda Kyra anladı:
Bazen insan geri dönmez, çünkü artık kim olduğunu hatırlayamaz.
Dean yaşamıyordu sadece onun gölgesi, onun yankısı vardı artık.
Ve o yankı, hâlâ Kyra’nın kalbinde çınlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.