25. bölüm / 63

24.bolum

Bölümler 63Şu an: 24.bolum

Günler geçmişti.
Kyra pes etmemiş, Dean’in izini tekrar bulmuştu.
Onu görmeden, söyleyeceği kelimeler birikmişti.
Anlatacakları, soracakları ve en önemlisi… yıllardır söyleyemediği o basit ama yıkıcı cümle vardı: “Seni seviyorum.”

Kyra, Dean’i bir depoya kadar takip etti.
Ama bu kez fark ettiği şey, onun kendisini fark ettirmiş olduğuydu.
Kaçacak bir yol yoktu.
Dean onu tuzağına çekmişti ve Kyra bunu bilmiyordu.

Depo karanlık, soğuk ve sessizdi.
Adımlarını dikkatle attı, her köşeden sessizliğin içinde yankılar geldi.
Tam karşısında Dean duruyordu.
Ama gözlerinde ne sevgi, ne özlem vardı; sadece buz gibi bir soğukluk.

“Kaç kez söyledim benden uzak dur diye?
Anlamıyor musun? Seni istemiyorum, Kyra.”

Kyra şok olmuştu.
Ama gözleri Dean’in bakışlarını aradı.

“Yalan söylüyorsun.
Gözlerin hâlâ aynı bakıyor…”

Dean bir adım daha yaklaştı, gözlerini kısarak ona baktı:

“Bakışlarımı da öldürdüm artık.
O çocuk öldü.
Sen hâlâ onun yasını tutuyorsun.”

Kyra’nın gözleri doldu.
“Bunu bana yapma…
O çocuk hâlâ orada.
Herkese sırtını dönebilirsin ama bana değil…”

Dean’in dudaklarında bir gülümseme belirdi.
Ama bu gülümseme ne sıcak ne de samimiydi.
Soğuk, keskin ve alaycıydı.

“Ben seni hiçbir zaman sevmedim.
Bunu kafana sok.
Ben seni… sadece… seninle oynadım. Hepsi bu kadar.”

Kyra’nın yüreği sanki yerinden kopacak gibiydi.
Yüzü solgunlaşmış, elleri titriyordu.

“Dean… böyle biri değilsin.
Bu sözler senin değil.”

Dean bir adım daha attı, sesi karanlık ve keskinleşti:

“Ben şimdi neyim, biliyor musun?
İnsan mıyım?
Hayır.
Ben sadece hayatta kalmaya çalışan bir canavarım.
Ve sen, benim gibi bir şeyin içinde boğulursun, Kyra.”

Sessizlik çöktü.
Kyra bir süre sessizce ona baktı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Sonra başını salladı ve geri adım attı.

“Eğer gerçekten buysan…
O zaman… vedalaşmaya geldim.
Ama umudumu değil, seni bırakıyorum.”

Kyra arkasını dönüp uzaklaştı.
Dean hiçbir şey söylemedi.
Ama Kyra gözden kaybolduktan sonra içten içe parçalanmıştı.
Sertçe duvara yumruk attı, eli kanlar içindeydi.
Ama geri dönmedi.
Kyra’yı kendi karanlığının içine çekmeyecekti.

---

Gecenin sessizliğinde, Dean bir çatıda yalnız duruyordu.
Elinde eski, yıpranmış bir fotoğraf vardı.
Kyra’nın yüzü, gülümsemesi, eski hatıralar… Hepsi o karedeydi.

Öfkeyle fotoğrafı buruşturdu ve fırlattı.
Ama birkaç saniye sonra yere eğildi, onu tekrar aldı ve düzeltip tuttu.
Çünkü ne kadar “öldü” dese de…
İçindeki Dean hâlâ oradaydı.
Ve o hatıra, hâlâ hayatının en acı ama en canlı parçasıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.