35. bölüm / 63

34.bolum

Bölümler 63Şu an: 34.bolum

Karanlık ve çatlak bir odada, Dean bir yatakta gözlerini açtı. Tavan griydi, duvarlar dökülüyordu. Burası, zamanın donup kaldığı bir yer gibiydi. Eski bir gömlek giyiyordu ve yüzü ter içindeydi.
Ne burada olduğunu, ne buraya ne zaman geldiğini, ne de kendi kimliğini hatırlıyordu.
Ayağa kalktı. Odadaki tek eşyalar bir sandalye, bir ayna ve kilitli bir kapıydı. Kapıyı denedi; kilitliydi.
Aynaya baktı. Gördüğü yansıma kendisiydi, fakat gözler bir başkasına aitti; soğuk, sönük ve ruhsuzdu. İç sesi fısıldadı: "Artık Dean değilim. Ama Specter da değilim. Ben... ben neyim?"
Aniden, kapının arkasından boğuk bir ses geldi: "Dean... yardım et!"
Bu Kyra’nın sesiydi. Oysa Kyra burada olamazdı. Dean inanamayarak mırıldandı: "Kyra? Bu... bu gerçek değil. Sen burda değilsin. Git. Git buradan..."
Kulağını kapıya dayadığında, Kyra'nın ağlamaklı sesi daha net duyuldu: "Dean, beni neden bıraktın? Neden? Neden beni korumadın?"
Dean sarsıldı, duvara yaslandı. Elleri saçlarının arasından geçti, başını duvara vurdu. "Hayır, hayır, hayır… gerçek değil! Sus artık!"
Tekrar aynaya baktığında, yansımada Riven’in yüzü belirdi. Gözleri kanlıydı ve dudakları usulca kımıldadı:
"Onu koruyamadın, Dean. Ne beni… Ne Kyra’yı…"
"BEN DENEDİM! DENEDİM!" diye haykırdı Dean.
Riven acımasızca yanıtladı: "Hayır. Sen seçtin. Ve şimdi... kendi cehenneminde yalnızsın."
Ayna çatladı. Kapı gıcırdayarak kendiliğinden aralandı.
Dean kapıya doğru yürüdü, fakat geçemedi. Kapının eşiğinde bir çift çocuk ayakkabısı belirmişti; ayakkabılar çamurlu ve kanlıydı. Başını kaldırdığında ise kimse yoktu.
Dean diz çöktü. Yüzü elleri arasındaydı. Gözyaşı akıtamıyordu, çünkü ağlayacak gücü bile kalmamıştı. Dudaklarında sadece bir fısıltı dönüyordu:
"Onu seviyorum. Ama onu sevdiğim için, uzaklaştırdım. Ama onu uzaklaştırdığım için... kaybettim. Ve kaybettiğim için... artık hiçbir şey değilim."
Odada bir rüzgâr esti. Fısıltılar duvarlarda yankılandı: "Specter... Specter... Specter…"
Dean o gece uyuyamadı. Göz kapaklarını her kapattığında, zihninin derinliklerinden birileri çıkıp geldi:
Kyra, parmaklarının arasından kayıyordu.
Babası, onu bir hayalet gibi sessizce izliyordu.
Ve Silas, aynadan sırıttı: "Zihin seninse, neden senin değil?"
Dean aynanın karşısına geçti ve alnını soğuk cama dayadı.
"Kyra, eğer bir gün beni bulursan…" diye fısıldadı. "Ne olur tanıma. Ne olur... tanıma…"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.