46.bolum

Riven, elindeki bezle Silas’ın yaralarını bastırıyordu. Oda loştu, havada metal ve dezenfektan kokusu asılıydı. Ne kadar sakin görünmeye çalışsa da, parmaklarının titrediğini hissediyordu; içindeki öfke kabarıyordu.
Riven, Silas'a yönelttiği soruyu nefretle sordu: "Bana savurduğun tehditleri ona da mı savurdun, Silas?"
Silas, alaycı bir gülümsemeyle yanıtladı: "Mmm, evet. Yaptım."
Riven öfkeyle, "Neden yaptın bunu?" diye sordu.
Silas, dizlerinin üzerine oturup nefesini toplarken anlatmaya başladı. "Biliyor musun Riven… senin vurulduğun gün, Dean de oradaydı. Bir köşeye sinmiş, olanları izliyordu. Biz oradan uzaklaştıktan sonra Kyra’yı o aldı ve hastaneye götürdü."
Silas, hikayenin romantik detaylarına geçerken ince bir alayla devam etti. "Sonra... Dean’in babasının kurduğu okula burslu olarak kabul edildi. Orada Dean ile tanıştı. Ne kadar da romantik, değil mi? İlk önce arkadaş oldular. Sonra… bağlandılar. Hayır… aşık oldular."
Riven'ın gözleri dolarken, Silas hız kesmeden devam etti. "Önce Dean’in babası Kyra’yı ondan uzaklaştırdı. Tehdit etti. Ama sonra ben devreye girdim. Onu yanıma çağırdım. Eğer gelmezse, Kyra’yı öldüreceğimi söyledim." Silas, gözlerinin içine bakarak, kelimeleri Riven'ın üzerine birer yük gibi bastırarak bitirdi: "Ve evet... bunu yapardım."
Çaresizliğin Öfkesi
Riven, bezin kenarını daha sıkı sarmaladı, başını kaldırıp ona baktı. Sesi, nefreti taşıyan keskin bir buz gibi çıktığında, Silas’ın yaralarının arkasında bir titreme belirdi.
"Ee şimdi bir ölüsün, Silas," dedi Riven. "Dean’i de o pis işlerine alet ettin. O pis tehditlerinle iki kişinin Kyra’nın ve Dean’in hayatını mahvettin. Bunu nasıl yapabildin?"
Silas, bir an gülümsedi; o gülüşte ne pişmanlık ne de korku vardı. Sanki tüm olan biten bir başarı hikayesiydi. "Gerekliydi," dedi soğukkanlılıkla. "Her şey bir düzen için. Kontrol uğruna acı çekmek kaçınılmaz."
Riven'ın elleri aniden sertleşti, bandajı unuttu ve yumruğunu Silas’ın göğsüne bastırdı. Ses çıkmadı ama gözleri parlıyordu. "Gerekli mi?" diye hırladı. "Gerekli diye herkesin hayatını paramparça etmeye mi hakkın var? Dean’i kandırdın, Kyra’yı oyuna sürdün, beni vurup sakladın… Bunların hiçbirini ‘gerekli’ yapmaz hiçbir mazeret."
Silas'a doğru eğildi, yüzüyle yüzü neredeyse karşı karşıyaydı. Aralarında kan kokusu, sigara küfü ve yetimhanenin gölgesi gibi bir geçmiş vardı. "Bunları sen yaptın," dedi Riven. "Benim yüzümden, benim adımı kullanarak yaptın. Beni kurtarmadın, beni sahiplenmedin — Beni senin oyuncağın yaptın."
Silas’ın bakışları ilk defa çakıldı; öfke ve gurur içiçe geçmişti. "Sen hâlâ her şeyi siyah beyaz görüyorsun," dedi düşük bir sesle. "Bu dünyada güç gerekir. Ben güç oldum. Sen yaşadın çünkü ben yaşattım."
Riven geri çekildi, yüzünde acı ve tiksinti karışımı bir ifade vardı. Bir an durdu, sonra bandajı sakin görünmek için kasıtlı hareketlerle düzeltti.
"Senin gücün kan üzerine kurulu," dedi usulca. "Ve o güçten kurtulacağım. Bunu duy. Seninle aynı gölgede kalmayacağım."
Silas hafifçe güldü, ama bu kez gülüşünde bir tehditten çok merak vardı. "Peki dene bakalım," diye mırıldandı. "Ama unutma sen benim sırrımı biliyorsun. Ve sırlarım gözden kaybolmaz."
Riven ona son bir bakış attı; içinde hem korku hem de kararlılık vardı. Sessizce yerinden kalktı, yaraları toparladı. Kapıya doğru yürürken arkasını dönüp bir cümle daha fısıldadı: "Bir gün hesabını soracağım — ve bu sefer yalnızca kendim için değil, onların için de yapacağım."
Kapı kapandı. Odaya yalnızca Silas’ın ağır nefesi ve Riven’ın uzaklaşan adımlarının yankısı kaldı. Riven koridorun sonunda durdu, avucunda bandajın bir parçası vardı; aklında kaçış planının yeni, daha hesaplı ve daha acımasız bir parçası şekilleniyordu