47.bolum

Gecenin geç saatleriydi. Saklandıkları evin içi sessizdi; içerideki huzursuzluğu yalnızca dışarıda çatıya vuran yağmurun sesi bozuyordu. Silas, yaralı kolunu hafifçe hareket ettiriyordu. Riven ise köşede oturmuş, ellerini ovuşturuyordu. İki figür arasında giderek yoğunlaşan bir sessizlik vardı; görünmez bir iple birbirine bağlı ama ters yönlere çekilen iki ruh gibiydiler.
Silas, ağır adımlarla Riven'ın yanına yaklaştı. Diz çökmedi, alçalmadı; sadece onunla aynı hizaya geldi ve göz göze geldiler.
"Benden hâlâ bu kadar nefret mi ediyorsun?" diye sordu.
Riven gözlerini kaçırarak yanıtladı: "Nefret etmiyorum... sadece sana güvenmiyorum. Bu daha tehlikeli."
Silas eğildi, yüzü Riven'ın yüzüne yaklaştı. Nefesi tenine dokunduğunda Riven'ın içi ürperdi. Bu his yabancı değildi, ama Riven'ın istediği bir şey de değildi.
"Ama hâlâ yanımdasın," diye devam etti Silas. "Kaçmadın."
Riven dişlerini sıkarak itiraf etti: "Çünkü kaçarsam... sen Kyra’yı bulursun. Bunu biliyorsun."
Silas gülümsedi. Ellerini uzattı, Riven'ın çenesine dokunmak ister gibi duraksadı. Gözlerinde saplantıdan ziyade daha yumuşak görünen bir ifade vardı.
"Seninle bir gelecek istiyorum," dedi. "Riven. Gerçekten."
Riven başını iki yana salladı, gözleri doldu. "Senin gerçek dediğin şey benim için bir hapishane. Ben seni... belki... bir zamanlar... ama şimdi sadece... çok kırgınım."
Silas bir an tereddüt etti. Sonra yavaşça yaklaştı, dudakları Riven'ın dudaklarına yaklaştı. Riven eliyle onu itmek istedi. İtti, ama Silas geri çekilmedi. Riven'ın gözleri bir anlığına kapandı, sonra hızla açıldı. Kalbi göğsünde gümbürdüyordu; zihninde "Yapma," diye haykıran bir ses vardı.
Silas ona hafifçe dokunduğunda Riven tekrar itti. "Yeter," dedi sert bir sesle.
Silas gözlerinin içine baktı. Bu kez hırs değil, sadece bir çaresizlik vardı içinde. "Neden hâlâ inkâr ediyorsun? Bana hissettiğin şeyi?"
Riven bakışlarını kaçırmadan cevapladı: "Çünkü... hissettiğim şeyin adı aşk değil. Seninle aramdaki şey… yanlıştı. Ve hâlâ yanlış."
Silas geri çekildi. Bir adım, sonra bir adım daha. İlk defa kaybediyor gibiydi.

Silas hiçbir şey söylemiyordu. Sessizlik, ikisinin de üzerine çökmüştü. Bakışları hâlâ Riven’ın üzerinde, gözleri onun ruhunu delip geçmek ister gibiydi.
Riven ayağa kalktı. Ona doğru bir adım attı ama aralarındaki mesafeyi korudu. Gözlerinin içine bakarken sesi ne yumuşaktı ne de sert—sadece gerçekti.
"Seni sevebilirdim, Silas," dedi Riven. "Ama... böyle biri olmasaydın."
Bir sessizlik daha çöktü. Dışarıda rüzgar pencereyi sallıyordu. Silas'ın ifadesi değişmedi, ama gözleri biraz daha karardı.
Riven ona sırtını döndü, ama yürümedi. Yalnızca gözlerini kapattı. Ve o an, içindeki ses konuştu:
Hayır... Yalan söyleme. Onu seviyorsun, aptal! Onu seviyorsun... böyle bir adamı seviyorsun… Ve bu… midemi bulandırıyor.
Ellerini yumruk yaptı. Nefesi boğazına düğümlendi. Ona olan hislerinden değil, o hisleri hâlâ taşıdığı için öfkeliydi. Kendine.
Riven, neredeyse fısıltıyla kendi kendine konuştu: "Ben... seni... sevmemeliydim."
Silas arkadan yaklaştı ama dokunmadı. Yalnızca onu izledi. Ve ilk kez, içinde gerçekten ne olup bittiğini anlamaya çalışır gibiydi.
"Ben değişebilirim," dedi Silas.
Riven dönüp sertçe yanıtladı: "Hayır. İnsanlar değişmez. Sadece niyetlerini değiştirir. Senin niyetin hep kirliydi."
Silas cevap vermedi.
Riven bir adım geri çekildi. İçindeki fırtına dışarıdan belli olmuyordu ama gözlerinin kenarındaki çizgiler ve ağlamamak için sıkılan dişleri, yaşadığı tüm acıyı gösteriyordu.