31. bölüm / 63

30.bolum

Bölümler 63Şu an: 30.bolum

Kyra, o dehşet verici olayın ardından iyileşmiş ve sonunda işine dönmüştü. Üzerinde şık bir ceket, saçı her zamanki gibi düzgün fönlüydü. Dışarıdan bakıldığında, her şey bir yıl önceki düzenine kavuşmuş gibiydi; ancak gözlerindeki o belli belirsiz eksiklik, yüzeydeki sakinliği bozuyordu. Ofis arkadaşları, geri dönüşünü kutlamak istercesine etrafında toplansa da, Kyra'nın yüzüne samimi bir gülümseme yerleşemiyordu.

Sekreteri, uzattığı dosyayı alırken, çekinerek konuştu: “Bir yıl önceki hâliniz geri dönmüş gibi görünüyor, Bay kyra.” Gözlerini Kyra’nın yüzüne sabitledi, “Ama gözleriniz… hâlâ birini bekliyor.”
Kyra, yalnızca dudaklarını hafifçe kıvırdı. Gözlerini bilgisayar ekranına çevirmeden önce, alçak bir sesle mırıldandı: “Bazı insanlar gitmiş gibi görünür… ama hiç çıkmazlar.”

Evinde, günün yorgunluğuyla yalnızdı. Sıcak çayını aldı ve koltuğa oturdu. Kupasındaki buğulu parmak izleri, zihnindeki Dean’in sesleri kadar belirgindi. Gözlerini kapadığı o kısa an, eski anıların akınına uğradı: Dean’in onu güldürmek için yaptığı tuhaf şakalar, sokakta yürürken aniden sergilediği o saçma hareketler…

Ve ardından, zihninde o son an canlandı. Kapı eşiğinde duruşu, gözlerinin içine bakarak söylediği o tek kelime: "Gidiyorum."
Kyra, sessizliğe fısıldar gibiydi: “Senden önce de yalnızdım Dean… Ama sen, yalnızlığın ne demek olduğunu değiştirdin. Artık bu sessizlik bile seni fısıldıyor.”

Bir akşam yemeği sırasında, kız kardeşi Lyra’nın sivri dili ve şakacılığı biraz olsun havayı dağıtıyordu. Lyra, abisine baktı ve gözlerini devirdi: “Abimin gözleri yıldız gibi olmuş, ama bakışları cenaze gibi. Seni üzen o çocuk geri mi gelecek?”
Kyra, tabağındaki yemeği karıştırarak başını salladı: “Bilmem… Belki de hiç dönmeyecek. Ama ben onu orada bırakamam. Çünkü ben sevmeyi onun gibi öğrendim.”

Lyra, o an şakacılığı bir kenara bıraktı ve abisinin gözlerine ciddiyetle baktı: “Karanlığı sevmedin sen… Sadece içindeki ışığı görüp, oraya yürüdün. Bazen o ışık, senin yüreğinde olur abi.”
GECE YARISI.
Kyra, gece ofisinde tek başına çalıştığı sırada masasında uyuya kalmıştı. Ani bir sesle uyanıp irkildi. Pencere kenarından gelen bir tıkırtı dikkatini çekti.
Hızla kalktı ve perdeyi sertçe çekti. Dışarıda kimse yoktu. Ama camın hemen önüne, belli ki birisi tarafından bırakılmış, bir çiçek duruyordu.
Siyah bir gül.
Gülün sapına sarılmış küçük bir kâğıt parçası vardı. Kyra, titreyen ellerle notu açtı:
“Ben karanlığın içinde hâlâ yaşıyorum.
Ve seni hâlâ görüyorum.”
Kyra’nın dudaklarından kontrolsüz bir fısıltı döküldü: “Dean…”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.