30. bölüm / 63

29.bolum

Bölümler 63Şu an: 29.bolum

“Benden Uzakta Kal”

Orman İçinde, Şafak Vakti
Oblivion Vultures'tan kaçmayı başaran Dean ve Kyra, şehir dışında, orman içinde gizlenmiş terk edilmiş bir kulübeye sığınmışlardı. Şafak sökerken etrafta derin bir sessizlik hakimdi. Kyra hala halsizdi, Dean ise bütün gece başucunda, gözünü kırpmadan onu izlemişti.
Dean, Kyra’nın solgun yüzüne bakarken usulca eğildi. Gözleri doluydu ama sesi sakin ve kararlılıkla doluydu. “Seni seviyorum, Kyra.”
Kyra yavaşça gözlerini açtı. İlk başta anlam veremedi, sonra Dean’in yoğun bakışlarına kilitlendi. Birkaç saniye süren sessizliğin ardından derin bir nefes aldı. Gözleri yaşlarla doluydu, sonunda konuştu: “Ben de seni seviyorum, Dean.” Sesi hafifçe çatallaştı; içinde biriken tüm duygular dışarı dökülmeye başlamıştı. “Bunu… bunu uzun zaman önce söylemem lazımdı. Dean… Sen ortadan kaybolmadan önce sana bunu söyleyecektim. Ama sen… gittin. Bir anda yok oldun…”
Kyra’nın sesi sertleşti, tonu yükseliyordu: “Ve evet… seni seviyorum! Ama sen hiçbir şey demeden, hiçbir açıklama yapmadan çekip gittin! Ne yapmamı bekliyordun ha?! Her şey yarım kaldı, Dean!”
Dean bir an durdu, Kyra’nın öfkesini adeta içine çekiyordu. Ardından bir adım yaklaştı. Kyra’nın ellerini tuttu ve gözlerinin içine baktı. Kyra, hem öfkeden hem de bastırılmış duygulardan titriyordu. Dean, hiçbir şey söylemeden onu kendine çekti ve dudaklarına yapıştı.
O an, tüm yarım kalan sözler, tüm kayıplar, öfke, acı ve sevgi, tek bir öpücükte buluştu.
Dean, daha sonra pencerenin önünde ayakta durdu. Elleri yumruk şeklinde sıkılmıştı, gözleri uzaklara dalmıştı. Kyra yatağından kalktı ve yavaşça onun yanına yaklaştı.
Fısıltıyla konuştu: “Gideceğini biliyorum…”
Dean döndü. Gözlerinde kırık bir ifade vardı. “Ben senin hayatında olmamalıyım, Kyra. Ben... seni karanlığa çektim. O bodrumda zincirliydin çünkü benimle bağlantılıydın.”
Kyra gözyaşlarını tutamadı ama sesi netti. “Ama oradan beni sen çıkardın, Dean. Ve hâlâ orada olduğunu biliyorum.”
Dean başını salladı. Gözleri yere kaydı. “O çocuğu gömmek zorundaydım. Seni korumak için o karanlığı seçtim. Ama şimdi… ben o karanlığın kendisiyim.”
Kyra, inatla karşı çıktı: “O çocuk ölmedi, Dean. Şu an karşımda duruyor. Ve ben onunla birlikte yürümeye hazırım.”
Dean, Kyra’ya yaklaşırken duygular içinde boğuluyordu. Ona yaklaştı. Elini Kyra’nın yanağına götürmek istedi ama tam dokunacakken durdu. Gözünden bir yaş süzüldü.
“Eğer seni sevmeseydim... kalırdım. Ama sevdiğim için gidiyorum.”
Kyra, başını salladı. Titreyerek cevap verdi: “Gidebilirsin. Ama kalbimdeki yerin değişmeyecek. Nerede olursan ol… seni oradan çağıracağım.”
Dean kapıya yöneldi. Elini tokmağa uzattı ama son bir kez döndü, gözleri Kyra’ya kenetlendi: “Eğer bir gün bu karanlık çökerse… sadece seslen. Duyarsam... geri dönerim.”
Ve Dean kapıyı açtı, sabahın ilk ışığına doğru yürüyerek gözden kayboldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.