77. Bölüm: Malatya’nın Sessizliğinde Fırtına Öncesi

Malatya’nın yüksek kayalıklarına inşa edilmiş olan uç beyi sarayı, Anadolu’nun merkezinden gelen o ağır ve kara haberle sarsılmıştı. Haberci, Ankara ve Sultan Cemal arasındaki iplerin koptuğunu, her iki tarafın da kılıçlarını çektiğini ve orduların şafak vakti hareketlendiğini bildirmişti. Sarayın iç avlusunda, yüksek tavanlı ve sütunlu geniş salonda, ağır bir sessizlik hüküm sürüyordu. Dışarıdaki rüzgâr, sarayın o büyük pencerelerini hafifçe sarsarken, içerdeki meşalelerin titrek ışıkları, iki kardeşin yüzündeki gerginliği daha da belirginleştiriyordu.

Sencer, elinde tuttuğu mühürlü fermanı yavaşça masanın üzerine bıraktı. Yüzü, tıpkı babasından miras kalan o soğukkanlı ve derin ifadeyle doluydu. Karşısında duran kız kardeşi Ceren ise, haberi aldığı andan beri pencerenin kenarında, ufka, yani Ankara’nın olduğu o belirsiz karanlığa bakıyordu.

Ceren, yavaşça kardeşine doğru döndü. Gözlerindeki o sönmeyen, hafifçe titreyen merak ve endişe, Sencer’in üzerine çöktü. Adımlarını masaya doğru yöneltti, ellerini masanın kenarına dayayarak Sencer’in gözlerinin içine baktı:

"Haberler doğru değil mi Sencer?" dedi Ceren, sesindeki o çaresiz ama kararlı tınıyla. "Abim... Hürkan, o koca ordunun karşısında tek başına mı kalacak? Sultan Cemal, sadece Ankara’yı değil, o kalenin içindeki her şeyi yakıp yıkmak için geliyor. Abime yardım gönderecek misin? Malatya’nın kılıçları bu savaşa dahil olacak mı?"

Sencer, bir süre sustu. Elini yavaşça masanın üzerindeki o sert, soğuk taşa koydu ve başını yavaşça kaldırdı. Kardeşinin bu ısrarlı tavrı, Sencer’in zihnindeki o karmaşık düşünceleri daha da tetiklemişti:

"Anadolu’nun kaderi bu kadar kolay mı yazılır sanıyorsun Ceren?" diye cevap verdi Sencer, sesi sarayın geniş salonunda bir yankı gibi dağılırken. "Abin, kendi kibrini bütün bir devletin üzerine yıktı. Şimdi o kibrin altında ezilmek üzereyken, Malatya’nın evlatlarını ateşe mi atayım?"

Ceren, Sencer’in bu soğuk ve mesafeli tavrı karşısında derin bir nefes aldı. Gözleri dolmuştu, lakin ağlamadı; sadece acısını bir öfkeye dönüştürdü:

"O senin abin, Sencer! Senin kanını taşıyor!" diye haykırdı Ceren, sesindeki o haksızlığa karşı çıkışın verdiği o sarsıcı tonla. "Sultan Cemal’in o zırhlı ordusu Ankara’ya girdiğinde, sadece Hürkan’ı değil, o kaledeki her şeyi yok edecek. İkizler, Mihriban... Hepsi bizim kanımız! Nasıl olur da bir abini böyle ölüme terk etmeyi bu kadar kolay sindirebiliyorsun? Neden... Neden abinden bu kadar nefret ediyorsun?"

Sencer, bu soru karşısında yerinden doğruldu. Sandalyesini geri itti, sarayın o loş koridoruna doğru bir adım attı. Yüzü karanlıkta kalmış, sadece gözlerindeki o sönmeyen ateş parlıyordu:

"Nefret mi?" dedi Sencer, hafifçe alaycı ama acı bir gülüşle. "Sen her şeyi abinin o mağrur duruşuna, o sert kılıcına bağlamışsın Ceren. Sen abinin, bu topraklar üzerinde bizi nasıl gölgede bıraktığını hiç düşünmedin mi? O, her şeyi kendi bildiği gibi yaparken biz sadece bir figüran mıydık?"

Ceren, kardeşinin bu itirafı karşısında sarsıldı. Sencer’in yanına kadar gelip, onun o sert kolunu tuttu:

"Hayır, yanılıyorsun..." dedi Ceren, sesi artık daha yumuşak ama daha derin bir sızıyla titreyerek. "Sen abinden nefret etmiyorsun Sencer. Sen, abinin senin üzerinde kurduğu o gölgeden korkuyorsun. Sen, kendi iradeni kanıtlamaya çalışırken, o kılıcının gölgesinde kaldığını sanıyorsun. Ama gerçeği söyleyeyim mi? Abin senden nefret etmiyor. O, senin sadece kendi ayakların üzerinde durmanı istiyor... Lakin sen, onun her adımını bir engel sanıyorsun. Sen ondan nefret etmiyorsun, sen sadece onun gibi olamamaktan korkuyorsun."

Sencer, bu sözlerin ağırlığı altında bir an için donup kaldı. Kardeşinin bu kadar keskin ve yüreğine işleyen bu sözler, savunma mekanizmasını bir anlığına dağıtmıştı. Başını yavaşça öne eğdi, derin bir iç çekti. Sessizlik, salonun üzerine ağır bir örtü gibi serildi.

Ceren, Sencer’in sessizliğinden aldığı güçle devam etti:

"Lütfen, Sencer... Abimi sevmek zorunda değilsin. Lakin o kalenin düşmesine, o çocukların yetim kalmasına göz yumma. Eğer bugün ona yardım etmezsen, yarın sadece bir abiyi değil, kendi vicdanını da kaybedeceksin."

Sencer, uzun bir süre sessiz kaldıktan sonra başını yavaşça kaldırdı. Gözlerinde artık o soğuk nefret yoktu; yerini, savaşın o karanlık ama kaçınılmaz kararına bırakmıştı. Derin bir nefes alıp kapıya doğru yöneldi ve askerlerin beklediği avluya doğru seslendi:

"Evet..." dedi Sencer, sesi bu kez daha tok ve komuta eder tonda. "Yardım göndereceğim. Malatya’nın en seçkin süvarilerini toplayın. Ankara’ya, abimin yanına gidiyoruz. Lakin şunu bilesin Ceren, bu yardım abimin kibrini beslemek için değil, bu toprakların namusu için yapılıyor."

Ceren, kardeşinin bu kararı karşısında rahatlamış bir nefes aldı; lakin içindeki o huzursuzluk geçmemişti. Sencer, avluya çıkıp ordusuna talimatlarını vermeye başlarken, Ceren sarayın penceresinden uzaklara, Ankara’nın o karanlık geleceğine bakmaya devam etti. Fırtına yaklaşıyordu ve Malatya’nın bu hamlesi, Anadolu’nun kaderini belirleyecek o kanlı sayfayı çevirmeye yetecek miydi, bunu zaman gösterecekti.

Malatya sarayının geniş taş avlusu, yaklaşan seferin heyecanıyla adeta kaynıyordu. Meşalelerin aydınlattığı gecenin karanlığında, demir zırhların şakırtıları, atların kişnemeleri ve emir veren komutanların gür sesleri birbirine karışıyordu. Sencer, üzerindeki ağır deri zırhın kemerini sıkarak merdivenlerden avluya indi. Gözleri, bu ordunun en güvendiği, en keskin kılıçlarından birini arıyordu.

Çok geçmeden, avlunun diğer köşesinden gelen tok ve nizamlı çizmelerin sesleriyle durdu. Sencer’in baş komutanı Davut, kalabalığı yarmadan, sakin ve ağırbaşlı adımlarla doğrudan beyinin huzuruna geldi. Davut, ne az konuşup insanı merakta bırakan o ketum komutanlardandı ne de lafı uzatıp gevezelik edenlerden; her sözü, her kararı tam kararında, ölçülü ve zehir gibi keskindi. Savaş meydanında nerede ne konuşacağını, ne zaman susup kılıç çekeceğini gayet iyi bilen, Sencer’in en güvendiği sağ koluydu.

Davut, Sencer’in karşısında durup hafifçe başını eğdi, ellerini göğsünün üzerinde kavuşturarak o tok sesiyle konuştu:

"Buyurun Sencer Bey... Avludaki süvariler hazır, kılıçlar kınlarına girdi, atlar yola çıkmak için soluk alıp veriyor. Fermanınızı bekliyoruz." dedi Davut, gözlerini bir an olsun Sencer’in yüzünden ayırmadan.

Sencer, ellerini zırhının kemerine koyup derin bir soluk aldıktan sonra başını kaldırdı, gözlerindeki o ciddi ifadeyle komutanına baktı:

"Anadolu’dan gelen haberler kara, Davut..." dedi Sencer, sesindeki o ağır yükü belli ederek. "Sultan Cemal ile Ankara’nın o asi sultanı Hürkan birbirine girdi. Kan dökülecek, o koca surlar yıkılacak. Orada bizim kanımız, bizim canımız var. Anadolu’ya acil destek göndereceğiz."

Davut, bu kararı duyduğunda kaşlarını hafifçe çattı; lakin ne bir şaşkınlık ne de bir itiraz emaresi gösterdi. Sakin ve dengeli ses tonunu bozmadan sordu:

"Anlaşıldı, Sencer Bey. Hangi birliği görevlendiriyoruz? Ve... Sizin bu seferin başında bizzat yürümenizi buyurur musunuz? Yoksa birliği başka bir komutanla mı salalım?"

Sencer, başını iki yana sallayarak Davut’a doğru bir adım attı:

"Sende o desteğin başında bizzat sen gideceksin, Davut..." dedi Sencer. "Anadolu’nun o sarp yollarını, Hürkan’ın taktiklerini en iyi bilen sensin. O süvarileri oraya ulaştıracak ve Hürkan’ın o kuşatmayı yarmasına yardım edeceksin."

Davut, emrin ağırlığını kavrayarak başını onaylarcasına salladı; lakin tam arkasını dönüp hazırlıklara başlayacağı sırada, zihnindeki o stratejik ve hayatî tehlikeyi dile getirmekte tereddüt etmedi. Ciddi ve temkinli bir tonla söze girdi:

"Emriniz başımın üstüne, Sencer Bey; o yardımı en kısa zamanda ulaştırırım..." dedi Davut. "Lakin... Lakin gitmeden önce sormam gerekir; Haçlılar ne olacak? Sınırın hemen ötesinde pusu kurmuş beklediklerini biliyorsunuz. Batıdan, o yabancı kâfirlerin her an bu surlara saldırma ihtimali var. Biz en seçkin süvarilerimizi alıp Anadolu’ya gidersek, Malatya’nın kapısı savunmasız kalmaz mı?"

Sencer, Davut’un bu haklı ve yerinde uyarısı karşısında bir an için duraksadı. Gözlerini avlunun karanlık duvarlarında gezdirdi. Batı sınırındaki o Haçlı tehlikesi, sarayın üzerinde her zaman sönmeyen bir Demokles kılıcı gibi sallanıyordu. Eğer bütün gücü Anadolu’ya kaydırırlarsa, Malatya savunmasız bir av haline gelebilirdi.

Sencer, derin bir iç çekerek kararını değiştirdiğini belli eden o sert el hareketini yaptı:

"Haklısın, Davut..." dedi Sencer, sesindeki o pişmanlık ve temkin birbirine karışarak. "Haçlıların bu zayıf anımızı kolladığını unutmuştum. Eğer sen de gidersen, bu surlar arkasında bir ihanetle veya ani bir baskınla yıkılır. O zaman ne Anadolu kalır ne de Malatya."

Davut, Sencer’in bu kararı üzerine rahatlamış ama yine de tetikte bir duruşla beklemeye devam etti:

"O zaman emriniz nedir, Sencer Bey? Gitmeyeyim mi?"

"O zaman sen gitmeyeceksin, Davut..." dedi Sencer, kararlı bir sesle. "Sen burada kalacaksın. Malatya’nın surları senin gözetiminde güvende olacak. Lakin Anadolu’ya da yardım gitmek zorunda... Güvenilir, gözü pek başka bir komutanı o süvarilerin başına geçireceksin ve en hızlı şekilde o desteği Ankara’ya ulaştıracaksınız. Ben burada Haçlı’ya karşı gözümü dört açacağım, sen de o sevkiyatı kusursuz yöneteceksin."

Davut, Sencer’in bu dengeli ve yerinde emri karşısında derin bir saygıyla başını eğdi:

"Emriniz baş üstüne, Sencer Bey..." dedi Davut. "Malatya surları benden geçilmedikçe kimse bu taşa el süremez. İstediğiniz o güçlü destek birliği, en seçkin süvarilerle birlikte şafak sökmeden yola çıkacak; ben burada kalıp surların bekçiliğini yapacağım."

Sencer, Davut’un omzuna güven veren o sert eliyle hafifçe vurdu. Avlunun üzerindeki o gergin hava, alınan bu stratejik kararla biraz olsun dağılmıştı; lakin dışarıdaki fırtınanın kapıya dayanmasına artık saatler kalmıştı. Malatya, hem içerideki kader ortaklığı hem de dışarıdaki düşmanlarıyla tarihin en büyük sınavlarından birine doğru yürüyordu.