17. BÖLÜM: DEMİR MASKELİ KEHANET VE KRALIN KORKUSU

Pers otağının en derin, dışarıdan gelen her türlü gürültüden ve insan sesinden yalıtılmış o uğursuz köşesinde, gece yarısının ağırlığı demir bir kalkan gibi çökmüştü. Meşalelerin zayıf ve titreşen alevleri, devasa çadırın kalın keçe duvarlarında uzun, deforme olmuş canavar gölgeleri yaratıyordu. Havada ağır bir tütsü kokusu, yanık defne yaprakları ve nemli toprak kokusu birbirine karışmıştı.

Kral Kroyos, üzerindeki ağır altın işlemeli kaftanıyla hışımla çadırın kapısını açıp içeri girdi. Adımları öfkeli ve sabırsızdı; çadırın ortasında yanan o büyük, harlanmış ateş çanağının başına kadar yürüdü.

Oturduğu yerde kımıldamadan ateşi izleyen biri vardı: Pers İmparatorluğu’nun en gizemli, en korkulan baş kâhini Herna.

Herna’nın yüzü, en ince detaylarına kadar dövülmüş, soğuk ve ifadesiz demir bir maskeyle tamamen kapalıydı. Sadece göz hizasındaki iki dar yarıktan, ateşin kırmızı ışığıyla parlayan keskin bakışları dışarı süzülüyordu. Dağınık ve simsiyah saçları, demir maskenin kenarlarından omuzlarına doğru vahşi bir şekilde dökülüyordu. Ateşin çıtırtısı dışında çadırda başka hiçbir ses yoktu.

Kroyos, ellerini beline koyup kibrinden çatlayan sesiyle kâhin kadınlara doğru eğildi.

Kroyos: "Söyle kâhin... Ateş ne söylüyor? Ne görüyorsun?"

Herna, başını bile çevirmeden, kısık ve metalik yankılanan sesiyle cevap verdi.

Herna: "Hiçbir şey yok, hünkarım... Sadece karanlık var."

Kroyos’un yüzündeki kaslar gerildi, gözleri öfkeyle büyüdü. Olduğu yerde doğruldu, ellerini ateş çanağının demir kenarlarına vurdu.

Kroyos: "Ne demek hiçbir şey yok! Senin kehanetin nerede? Senin o dillerden düşmeyen gücün nerede? Ben buraya dünya imparatorluğunu kurmaya geldim, bana 'karanlık var' diyemezsin!"

Herna yavaşça başını kaldırdı, demir maskenin arkasındaki o dipsiz bakışlarını Kroyos’a dikti. Sesinde en ufak bir korku ya da titreme yoktu; aksine dağlar kadar eski bir sakinlik vardı.

Herna: "Ben bir büyücü değilim Kroyos... Ben sadece gelecekte olacak sonuçların yankısını görürüm. Bugüne kadar kazandığın o kanlı zaferleri, yaktığın şehirleri de gördüm... Ama şimdi... Yolun sonu sisle kaplı."

Kroyos dişlerini sıkarak öne atıldı, nefesi hızlanmıştı.

Kroyos: "Peki söyle o zaman... Ankara’yı alabilecek miyim? O surları yıkıp o kuleyi başlarına geçirecek miyim?"

Herna sessizliğini bir süre bozmadı; sadece ateşin sönmeye yüz tutmuş korlarına baktı.

Herna: "Henüz hiçbir şey görmüyorum... Tanrılardan gelen ne bir ses, ne de bir onay var. O toprakların üzerinde görünmeyen bir el var, kaderi büküyor."

Bu sözler Kroyos’un gururuna vurulmuş en büyük darbe gibi çarptı. İmparator, odanın içinde bir kaplan gibi dolandıktan sonra ani bir hamleyle Herna’nın tam önünde durdu. Sesi zehir gibi tıslıyordu.

Kroyos: "Burada tek tanrı benim! Sende benim kâhinimsin, bana boyun eğeceksin, bunu kabul edeceksin!"

Kroyos öfkeyle soluyarak kadının yüzüne baktı, demir maskenin soğuk metalini parmaklarıyla işaret etti.

Kroyos: "Eğer o eski sahibin olan, o dağ başındaki yaşlı ve çirkin kâhinlerin yanına geri dönmek istemiyorsan... O karanlığın sırrını çözeceksin! Aksi takdirde seni söküp tekrar o pisliğin içine, o eski efendilerinin yanına gönderirim. Sana eskiden yaptıkları gibi... Seni kendi yatak fetişlerinde bir oyuncak gibi kullanırlar. Sen her saniyesinden tiksinir, ruhunun ezildiğini hissedersin... Ama onlar bundan zevk alır, kâhin! Hatırla o günleri!"

Çadırın içindeki hava bir anda buz gibi oldu. Herna’nın elleri, dizlerinin üzerinde hafifçe kasıldı; demir maskenin arkasındaki gözleri karanlık bir öfkeyle parladı ama ses tonu yine o sarsılmaz soğukluğunu korudu.

Kroyos zafer kazanmış bir komutan edasıyla arkasını döndü, çadırın ağır perdesini aralayıp dışarı çıkmak üzere hareket etti. Tam adımını atacağı sırada, arkasından Herna’nın o buz gibi net sesi çadırın kubbesinde yankılandı.

Herna: "Gerçekleri kabul etmek gerekir Kroyos..."

Kroyos durdu, omzunun üzerinden arkaya doğru sertçe baktı.

Herna: "Acı olsa bile..."

Kroyos hiçbir şey söylemeden öfkeyle perdesini çekip dışarı çıkarken, Herna yeniden başını öne eğdi ve ateşin o karanlık, ele vermez dansını izlemeye devam etti. Gelecek, hala saklanıyordu.

Kral Kroyos’un öfkeyle çadırı terk etmesinin ardından, o ağır keçe kapı yavaşça yerine örtüldü. Çadırın içi yeniden, dış dünyanın tüm seslerinden arınmış mutlak ve boğucu bir sessizliğe gömüldü. Yalnızca ortada hırçınlaşarak yanan ateş çanağının çıtırtıları, bu karanlık mabedin tek hakimi gibi parlıyordu.

Yüzündeki soğuk demir maskeyle saatlerce kımıldamadan oturan kâhin Herna, bakışlarını yeniden o harlı ateşin korlarına dikti. Gözlerini bir an bile kırpmadan odaklandığı alevlerin dansı, yavaş yavaş renk değiştirmeye, bükülmeye ve şekil almaya başladı. Ateşin içindeki kızıl korlar sanki bir perde gibi aralandı; derinliklerinde uzak bir coğrafyanın, Anadolu’nun sakin ve huzurlu bir dağ köyünün silüeti belirdi.

Herna, nefesini tutarak o hayali izlemeye koyuldu.

Görüntüde, güneşin henüz tepeye varmadığı, taş evlerin bacalarından ince dumanların tütüğü sakin bir köy vardı. Köyün meydanında, Anadolu’nun demir zırhlı muhafızları ellerinde kılıçlarıyla nöbet tutuyor, çocuklar sokaklarda koşuyor, kadınlar çeşme başlarında gülüşüyordu. Her şey, o ana kadar kusursuz bir sükunet içindeydi.

Lakin bu huzur, cehennemin kapılarının açılmasıyla bir anda paramparça oldu.

Ufuktaki ormanlığın gölgesinden ansızın fırlayan o iblisî figürler, birer kuduz sürüsü gibi köyün üzerine çöktü. İnsan yiyenler... Üzerlerinde kurbanlarının derilerinden dikilmiş yama yama giysiler, ağızlarından salyalar akıtan, göz çukurları çökmüş, insan suretinde ama tamamen vahşi ve doymak bilmez birer canavardı onlar. Bu dehşet verici yaratıkları ateşin içinde izlemek bile Herna’nın tüylerini ürpertiyor, zihninde yankılanan çığlıklar ona derin bir acı veriyordu.

Savaş, bir saniye içinde köyü kan gölüne çevirdi.

Anadolu askerleri neye uğradığını şaşırdı ama asil bir refleksle hemen savunma hattı kurdular. Çarpışma anında meydan demir sesleriyle inledi. Köyü savunan askerler, kılıçlarını ve baltalarını bu mahlukların üzerine indiriyor, önlerine çıkan ilk yaratıkları kanlar içinde yere seriyorlardı. Lakin insan yiyenlerin vahşeti akıl almaz boyuttaydı. Onlar sadece dişleriyle saldırmıyor; yerden aldıkları demir kılıçları, paslı okları ve ağır baltaları da aynı sapkın bir ustalıkla kullanıyorlardı.

Köyün sokakları daraldıkça boğuşma göğüs göğüse bir kasap dükkanına döndü. Bir Anadolu askeri, üzerine atlayan insan yiyenin göğsüne kılıcını saplarken, hemen yanındaki diğer asker yaratığın savurduğu balta darbesiyle başsız yere yığılıyordu. Havada uçuşan kesik uzuvlar, fışkıran koyu pıhtılı kanlar ve can havliyle atılan çığlıklar ateşteki görüntüyü kıpkırmızı bir cehenneme çeviriyordu.

Anadolu askerleri son nefeslerine kadar kahramanca direniyor, her metrekaresi için can veriyordu. Fakat insan yiyenlerin sayısal üstünlüğü ve o insanüstü, acımasız öfkesi savunma hattını yavaş yavaş yarıyor, köyün düşmesi an meselesi haline geliyordu. Askerler geri çekilmek zorunda kalırken, yaratıkların zafer çığlıkları bozkırı inletti.

İşte tam o umutsuzluğun en koyu olduğu, her şeyin bittiği zannedildiği o anda...

Ufuk çizgisinden kopup gelen devasa bir toz bulutu ateşte parladı.

Anadolu’nun ana ordusu, demir kanatlı bir fırtına gibi köye yetişmişti! Hürkan’ın komutasındaki zırhlı süvariler, ölümün üzerine yürür gibi öfkeyle insan yiyenlerin ortasına daldılar. Savaşın rengi bir anda değişti.

Hürkan’ın ordusu, kılıçlarını bileylemiş birer intikam meleği gibi yaratıkların üzerine çullandı. Metalin etle buluştuğu o dehşet verici sesler, kılıçların havada çizdiği ölüm kavisleri ve atların nalları altında ezilen gövdeler ateşte tüm netliğiyle oynuyordu. Askerler omuz omuza vererek insan yiyenleri iki ateş arasında bıraktı; kılıç darbeleriyle kafalar gövdeden ayrılıyor, saplanan mızraklar mahlukları yere mıhlıyordu. Kan gölüne dönen köy meydanında demir ve et birbirine karışmıştı.

Lakin Herna’nın dikkati tüm bu genel kaostan sıyrılarak tek bir noktaya, alevlerin tam merkezindeki o figüre kilitlendi.

Ordunun başkomutanı Hürkan...

Herna, ateşin içinde Hürkan’ın dövüşünü, o demir disiplinini ama gözlerindeki o korkutucu kararlılığı büyülenmiş gibi izliyordu. Hürkan’ın elindeki kılıç bir uzuv gibi akıyordu; her hamlesinde karşısındaki insan yiyenleri deviriyor, zırhı kanlar içinde kalmasına rağmen nefesi bile kesilmeden savaşmaya devam ediyordu. Ve o an, Herna’nın gözleri Hürkan’ın yüzüne, özellikle de o yeşil gözlerine odaklandı. O yeşil gözlerde sıradan bir komutanın hırsından öte, bu coğrafyanın kaderini değiştirecek, geleceğin akışını bükebilecek garip bir ışık, bir mühür vardı.

Hürkan’ın ordusunun bu acımasız ve ezici darbesi karşısında insan yiyenler ağır kayıplar vermeye başladı. Ne kadarı ayakta kaldıysa panik içinde arkalarına bakmadan ormanın karanlığına doğru geri çekildiler. Köy kurtulmuştu, meydan ise zaferin değil, ağır bir kıyımın sessizliğine bürünmüştü.

Tam o anda, ateşteki görüntü titremeye başladı. Alevler dalgalandı, kızıl renkler yavaşça soldu ve eski sarı, durgun kor haline geri döndü. Ateş, gösterebildiği son sınıra ulaşmış, geleceğin o küçük perdesini yeniden kapatmıştı.

Herna, derin ve titrek bir nefes alarak geriye yaslandı. Demir maskesinin altındaki dudakları hafifçe aralandı. Görmüştü; sadece bir savaşı değil, Pers İmparatorluğu’nun karşısına dikilecek o yeşil gözlü adamın gölgesini görmüştü. Hürkan, Kroyos’un kurduğu tüm hayalleri yıkabilecek tek gerçek tehlikeydi.