56. Bölüm: Ankara Surlarındaki Ziyafet ve Korkunç Soru

Anadolu’nun o kızgın çöllerinden ve sarı bozkırlarından günlerce süren yorucu bir yolculuğun ardından, Arslan, eşi Hatice ve onlara refakat eden o küçük ama mahir muhafız birliği nihayet Ankara’nın görkemli surlarının önüne varmıştı. Şehrin yüksek taş kapıları, zaferin ve huzurun getirdiği o hareketli günlerin şerefine ardına kadar açılmıştı. Ankara Kalesi’nin içi, sokakları ve meydanları adeta mahşer yeri gibiydi; surların tepesinde dalgalanan bayraklar, halkın neşeli uğultuları ve ortalıkta koşturan insanlarn coşkusu uzaktan bile hissediliyordu.

O gün Ankara, Pers ordularına karşı kazanılan o büyük zaferin ve hükümdar Kroyos’un bu topraklardan def edilişinin şerefine devasa bir ziyafete ev sahipliği yapıyordu. Uzun masalar kurulmuş, etler pişirilmiş, şehrin dört bir yanından gelen neferler, halk ve komutanlar bu zafer sofrasında buluşmuştu.

Kervanın kapıdan içeri girmesiyle birlikte Arslan atından indi; arkadaki kapalı arabadan inen Hatice’yi nazikçe kolundan tutarak yere basmasını sağladı. Yanlarındaki muhafızlar da yorgunluklarını bir kenara bırakıp bu neşeli kalabalığın arasına karıştı, sarayın neferleriyle birlikte ziyafet sofralarına dahil edildiler.

Kaleye adım atar atmaz, ortalığı saran o neşeli atmosferin orta yerinde Hürkan beliriverdi. Üzerinde Ankara ordusunun başkomutanına yakışır görkemli zırhı, yüzünde ise zaferin getirdiği o gururlu ama samimi tebessümle Arslan’a doğru yürümeye başladı. Hürkan’ın hemen arkasında ise ablasını uzaktan görerek ellerini çırpan, gözleri sevinçten parlayan Mihriban koşarak geliyordu.

Hatice, kollarını açan kız kardeşi Mihriban’ı gördüğü an gözyaşlarını tutamayarak koştu ve kardeşine sıkıca sarıldı. İki kardeş uzun süre birbirlerinden ayrı kalmanın o hasretini, sarayın avlusunda dökülen sevinç gözyaşlarıyla dindirdiler.

Aynı anda Arslan ile Hürkan orta yerde kucaklaştılar. Hürkan, dostunun sırtına dostane bir şekilde vurarak gülümsedi:

"Hoş geldin Arslan... Surların ardında seni bekliyorduk, yolunuz uzun ve zahmetli oldu lakin sağ salim vardınız ya, başımızın üstünde yeriniz var."

Arslan, etraftaki o ihtişamlı kalabalığa, ziyafet masalarına ve surlarda dalgalanan sancaklara şöyle bir baktıktan sonra başını salladı. Dudaklarında hafif, imren dolu bir tebessümle Hürkan’a doğru eğildi:

"Hoş bulduk Hürkan... Vay anasını be," dedi Arslan, sesindeki o şaşkınlık ve takdiri gizlemeyerek. "Nereden nereye... Sen buraya ilk geldiğinde Anadolu’da kendi halinde bir neferdin, sıradan bir komutandın. Şimdi ise koca Ankara’nın sultanı olmuşsun, Pers işgalini darmadağın edip hükümdarları Kroyos’u bu topraklardan söküp atmışsın. Helal olsun sana."

Hürkan derin bir iç çekti, gözleri geçmişin o kanlı günlerine doğru kaydı. Çevredeki kadehlere ve etrafa neşeyle bakan insanlara baktıktan sonra Arslan’a döndü:

"Hiç kolay olmadı be Arslan..." dedi Hürkan, sesi biraz daha ciddileşerek. "Sen o kaleden ayrılıp kendi yoluna gittikten sonra, Kroyos en korkunç, insan aklının almayacağı ordularını üzerimize saldı. Sadece normal askerler değildi onlar... Ölümsüz, yeşil yüzlü, derileri zırh gibi sağlam, ellerinde mızrak yerine upuzun pençeleri olan o canavar yaratıkları gönderdi Kroyos üstümüze. Günlerce bu surların dibinde kıyamet koptu, kan gövdeyi götürdü. Lakin durduk, savaştık, en sonunda kazandık. Kroyos o pençeli mahluklarıyla birlikte bu topraklardan sürgün edildi."

Hürkan bunları anlatırken, Arslan’ın gözleri ise ziyafet masalarının etrafında, kalabalığın arasında birilerini aramakla meşguldü. Gözleri neşeli kalabalığı tarıyor, tanıdık yüzleri seçmeye çalışıyordu. Ziyafetin o coşkulu gürültüsüne rağmen Arslan’ın içindeki o huzursuzluk dalgası yavaş yavaş yüzüne vurmaya başladı.

Hürkan’ın sözleri bitince, Arslan gözlerini kalabalıktan çekip doğrudan Hürkan’ın gözlerinin içine dikti. Sesindeki o neşeli ton yerini ani bir ciddiyete bıraktı:

"Hürkan... Güzel anlatıyorsun zaferleri lakin gözlerim sabahtan beri bizim eski yiğitleri arıyor," dedi Arslan, merakla etrafa bakarak. "Peki... Demir, Kaya, Çelik, Keskin... O yoldaşlar nerde? Ziyafette görünmüyorlar, nerede bu adamlar?"

Hürkan’ın yüzündeki o zafer neşesi, Arslan’ın bu sorusuyla birlikte bir anda buz kesti. Dudaklarındaki tebessüm silindi, gözlerini yere indirdi. Uzun bir saniye boyunca etraftaki müzik ve kahkaha sesleri kulaklarında yankılandı lakin Hürkan o kelimeleri boğazından bir türlü çıkaramadı.

Arslan, dostunun bu suskunluğunu gördüğünde kalbinin teklediğini hissetti. Sesini biraz daha yükselterek, hafifçe Hürkan’ın zırhlı omzuna dokundu:

"Hürkan... Ne bu sessizlik? Nerede bizim adamlar?"

Hürkan başını yavaşça kaldırdı, gözlerindeki o acıyı saklamaya çalışarak ağır ağır konuştu:

"Malesef... Onlar o savaşta kalmadı, Arslan," dedi Hürkan, sesi çatlayarak. "O ölümsüz yaratıkların ve Kroyos’un ordularının surlarımıza dayandığı o ilk gecede... Hepsi, o kapının önünde son nefeslerine kadar çarpıştılar. Demir, Kaya, Çelik, Keskin... Hiçbiri sağ kurtulamadı. Toprağa verdik onları."

Arslan’ın başından aşağı adeta kaynar sular döküldü. Yüzü sarardı; uzun yıllar omuz omuza çarpıştığı, kardeşten öte bildiği o yiğitlerin adını duymak yüreğine bir hançer gibi saplandı. Gözleri doldu, başını öne eğip derin bir soluk aldı. Moral sıfıra inmişti; ziyafetin o neşeli gürültüsü kulağına bir anda yabancı ve boğucu bir uğultu gibi gelmeye başladı.

Arslan, yutkunarak güçlükle başını kaldırdı. İçindeki o artan korkuyu bastırmak ister gibi, aklındaki o son ismi sormaktan başka çaresi kalmamıştı:

"Peki... Peki Umut nerede, Hürkan?" dedi Arslan, sesi titreyerek. "Amcamın oğlu Umut nerde? O da mı... O da mı o savaşta..."

Hürkan, bu soru karşısında yerinde adeta donakaldı. Gözleri kocaman açıldı; yüzünde büyük bir şaşkınlık ve inmez bir dehşet belirdi. Kaşlarını çatarak Arslan’ın yüzüne baktı:

"Ne... Ne demek Umut nerede?!" diye sordu Hürkan, sesindeki şaşkınlığı gizleyemeyerek. "O... O senin yanında değil miydi Arslan?! Sen gittiğinde o da seninle gelmemiş miydi? Ben... Ben onun çoktan seninle birlikte Anadolu’ya döndüğünü sanıyordum!"

Arslan’ın yüzündeki o renk tamamen uçtu. Kanı çekildi, elleri titremeye başladı. Gözleri dehşetle Hürkan’ın yüzüne kilitlendi.

"Hayır... Hayır, benim yanımda değildi!" diye bağırdı Arslan, sesindeki o korku bütün avluda yankılanarak. "O kaleden çok önce ayrılmıştı, Herna denilen o garip kâhinin peşine takılıp bozkıra gitmişti! Ben... Ben onu burada, sizin yanınızda sanıyordum!"

Hürkan geriye doğru bir adım sarsıldı, ellerini havaya kaldırarak inanamaz bir ifadeyle başını salladı. "Allah’ım korusun... Benim burada Umut’tan haberim bile yoktu! O çölden beri ortalıkta yok!"

Arslan olduğu yerde neye uğradığını şaşırdı; ellerini saçlarına götürdü,nefes alması birden zorlaştı. Gözlerindeki o panik, bütün bedenini esir almıştı.

"Yoksa..." dedi Arslan, sesi çığlığa dönüşerek. "Yoksa Umut öldü mü?! Hürkan, söyle bana, Umut öldü mü?!"

"Hayır... Hayır ölmedi!" diye bağırdı Hürkan, ama sesindeki o tedirginlik ve belirsizlik ortalığı daha da alevlendirdi. "Bilmiyorum Arslan, hayır, bilmiyorum!"

Ziyafetin ortasında kopan bu çığlık, bütün kalabalığın neşesini bir anda dondurdu; herkes başını çevirip Arslan’ın o korku dolu panik haline baktı. Ankara’nın surlarında zafer kutlanırken, Arslan’ın ocağına düşen o ateşin hakikati henüz yeni başlıyordu.