40. Bölüm: Maskenin Düşüşü

Tapınak kalıntılarından yükselen toz bulutu yavaş yavaş dağılıyor, geriye sadece rüzgarın taş duvarlarda uğuldayan sesi kalıyordu. Maskeli Korkut, tapınaktan biraz uzakta, dağın eteklerindeki kayalık patikada yalnız başına geziniyordu. Adımları ağır, omuzları taşıdığı yükten dolayı çökmüştü. Suikastçılar gitmişti; o canlar, o sadakat yemini etmiş neferler artık bu dağları terk etmişti.

İçini kemiren o büyük boşluk, kulaklarında çınlayan hayal kırıklığıyla birleştiğinde nefes almasını bile zorlaştırıyordu. Maskesinin altındaki yüzü acıyla kasıldı. Fatih, Sinan, Agah… Yıllar boyunca bizzat yetiştirdiği, üzerine titrediği, sırrını ve yolunu emanet ettiği o üç bilge, o en güvendiği adamlar… Ona nasıl ihanet etmişlerdi? Kendi elleriyle kurduğu o düzen, şimdi onu ortadan kaldırmak için ellerini ovuşturuyordu. "Nasıl ölmemi isterler?" diye geçirdi içinden, göğsüne oturan o ağır taşla. "Yıllarımı, ömrümü verdiğim bu yol, bana sırtını nasıl döner?"

Düşünceleri zihninde çığlık çığlığa yankılanırken, etraftaki çıtırtılarla irkildi. Kayalıkların arasından, gölgelerin içinden sinsi hareketlerle çıkan beyaz cüppeli siluetler bir anda etrafını sardı. Beyaz suikastçılar… Meğer gitmemişlerdi; karanlıkta avlarını bekleyen kurtlar gibi buradaydılar, emrin tamamlanmasını bekliyorlardı.

Korkut’un gözleri maskenin deliklerinden parladı. İçindeki o derin hüzün bir anda yerini buz gibi bir hayatta kalma refleksine ve öfkeye bıraktı.

Üzerine doğru çullanan ilk beyaz suikastçının hamlesini sezdiği an, Korkut belindeki kemerden bir hançer çektiği gibi savurdu. Hançer, havada gümüşi bir kavis çizerek doğrudan suikastçının boğazına saplandı. Adam hırıltıyla geriye doğru devrilirken, Korkut saniyenin onda biri kadar bir sürede diğerlerine döndü.

"Demek ihanetiniz yarım kalmasın istediniz!" diye kükredi Korkut, sesi kayalıklarda yankılanarak.

Etrafı sarmış olan suikastçılar üst üste saldırmaya başladı. Demir sesleri geceyi yardı. Korkut, bir zamanlar onlara öğrettiği tüm teknikleri şimdi kendi canını kurtarmak için kusursuz bir çeviklikle sergiliyordu. İkinci suikastçının savurduğu kılıcı koluyla savuşturup dirseğiyle adamın kaburgalarını çökertti, ardından çabuk bir hamleyle işini bitirdi. Üçüncü ve dördüncü suikastçılar üzerine atıldığında, inanılmaz bir refleksle birini yana savurup diğerinin karnına bıçağını sapladı, sonuncusunu ise uçurumun kenarında kayalıklara çarparak etkisiz hale getirdi. Tam dört suikastçıyı saniyeler içinde toprağa serdi.

Nefes nefese kalmış, göğsü körük gibi inip kalkıyordu. Tam o sırada kalabalığın arasından, yüzünde aynı beyaz maskeyle Tufan belirdi. Tufan, Korkut’un eski öğrencisi, yetiştirmelerinin en keskin bıçağıydı.

Korkut, karşısında Tufan’ı görünce durdu. Gözlerinde öfkeden ziyade derin bir şaşkınlık ve acı vardı. "Sen mi Tufan?.." diye mırıldandı.

Tufan’ın eli kılıcının kabzasında titriyordu. Gözlerinde korku ile kararlılık birbirine karışmıştı. "Affet Hoca," dedi çatallı bir sesle. "Emir böyle… Bu yolun sonu geldi."

Tufan ani bir hamleyle ileri atıldı. Korkut refleksle karşılık vermek istedi ancak yaşadığı yorgunluk ve ruhsal çöküntü hareketini yavaşlattı. Tufan’ın attığı sert ve yıkıcı bir tekme, doğrudan Korkut’un göğsüne isabet etti. Korkut bu darbenin şiddetiyle geriye doğru savruldu, sırtı sert bir kayaya çarptı ve yere kapaklandı.

Yere serilen Korkut, başını kaldırmaya çalışırken Tufan çoktan üzerine çökmüştü. Elindeki kısa kamayı tuttuğu gibi Korkut’un karnına peş peşe saplamaya başladı.

"Hain… Alın size emir!" diye soluyarak, durmaksızın bıçağı indirip kaldırıyordu.

Korkut’un karnından sızan koyu kızıl kan, toprağı ve beyaz karları anında boyamaya başladı. Her bıçak darbesiyle birlikte nefesi biraz daha kesiliyor, gözlerinin önündeki dünya kararıyordu. Gücü tükenmek üzereydi ama son bir iradeyle başını kaldırdı. Kan içinde kalmış elleriyle Tufan’ın bileğini tutmaya çalıştı ama gücü yetmedi.

Son gücünü toplayarak gözlerini Tufan’ın gözlerine dikti. Maskenin altından sızan kanlar dudaklarından akıyordu. Zayıf, fısıltı halindeki ama içinde eski hocanın o otoritesini barındıran sesiyle konuştu:

"Lütfen… Lütfen benim maskemi çıkarma…"

Bu son sözler, Tufan’ın ruhuna zehirli bir ok gibi saplandı. Tufan’ın eli havada asılı kaldı. Bıçağı tutan parmakları zangır zangır titriyordu. Göğsü hızla inip kalkıyor, az evvelki o soğuk suikastçı öfkesi yerini dayanılmaz bir vicdan azabına bırakıyordu.

Korkut’un başı yana düştü. Gözleri açık kaldı ama o keskin bakışlar sönmüştü; son nefesini, en güvendiği ellerin arasında vermişti.

Tufan, kanlar içindeki adamın başında öylece, taşa dönmüş gibi kaldı. Suikastçılar genellikle birini öldürdüklerinde en ufak bir duygu beslemez, bunu sadece bir görev olarak görürlerdi. Ancak bu kez durum farklıydı. Bu adam, sıradan bir hedef değil; onu eğiten, ona kılıç tutmayı öğreten, bu karanlık yolda gözlerini açan hocasıydı. İlk kez birini öldürmenin o buz gibi acısını, ruhunda hissediyordu. Gözlerinden süzülen tek damla yaş, maskesinin kenarından Korkut’un kanlı yüzüne düştü.

Uzaktan diğer suikastçılar yaklaşarak sessizce başını eğdiler. "Tufan… Gitmeliyiz, vakit tamam," dedi aralarından biri boğuk bir sesle.

Tufan yerden kalktı, ellerindeki kana baktı. Derin bir hırıltıyla yutkundu. Arkadaşlarının yardımıyla, yerde yatan dört suikastçının ve hocaları Korkut’un cesedini özenle taşıyıp üzerlerini örttüler. Ardından arkalarına bile bakmadan, dağın en karanlık gölgelerine karışarak yavaşça uzaklaştılar.

Dağın eteklerini saran o ağır sessizlik, uzaklardan gelen at nallarının tok sesleriyle ve taşa sürtünen çizmelerin hışırtısıyla bozuldu. Kayalık patikadan yukarı doğru tırmanan üç siluet, rüzgarın uğultusu arasında yavaşça belirginleşti. Önlerinde Gülsüm, hemen arkasında Mirkan ve geride kalan diğer sadık suikastçılar, kalplerindeki o tarifi imkansız huzursuzluğun getirdiği adımlarla ilerliyorlardı. Havada hâlâ taze kanın ve barutun o keskin, boğucu kokusu asılı duruyordu.

Gülsüm, adımlarını birden bire yavaşlattı. Gözleri yerdeki kan lekelerine ve etrafa saçılmış izlere takıldı. Kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atmaya başladı.

"Mirkan..." diye fısıldadı Gülsüm, sesi rüzgarda eriyip gidecek kadar zayıftı. "İçimde bir yerler koptu… Görüyor musun, burası… burası hıncahınç acı kokuyor."

Mirkan cevap vermedi, sadece başını öne eğip kılıcının kabzasını daha sıkı kavradı.

Birkaç adım daha attıklarında, kayalıkların dibinde serili duran o tanıdık silueti gördüler. Gülsüm’ün dünyası o an baş aşağı döndü. Kanlar içinde yatan bedenin kime ait olduğunu anladığı saniye, boğazından kopan o tiz ve acı dolu çığlık dağlarda yankılandı.

"Hayır!.." diye bağırdı Gülsüm, koşarak yere kapaklandı. "Hayır, Allah’ım… Hayır!"

Elleriyle toprakta biriken kanlara dokundu, dizlerinin üzerine çökerek Korkut’un cansız bedenini sarsmaya çalıştı. Yüzündeki o dehşet, yerini dayanılmaz bir matem dalgasına bıraktı. Başını gökyüzüne kaldırıp hıçkırıklarla inledi. Maskesi hâlâ yüzündeydi; o gizemli, o dağlar kadar sert adam, şimdi toprağın üzerinde öylece sessiz yatıyordu.

Mirkan yavaşça yaklaştı. Yüzü kireç gibi solmuştu; diz çöktü, büyük bir ihtiramla başını aşağıya eğdi. Gözlerinden süzülen bir damla yaş, Korkut’un kanlı cüppesine damladı. İçindeki o sönmeyen ateş, şimdi buz tutmuş bir öfkeye dönüşmüştü.

"Uyan usta..." diye mırıldandı Mirkan, sesi titriyordu. "Kalk ayağa… Daha söyleyecek sözümüz, yürüyecek yolumuz vardı..."

Etrafta toplanan diğer suikastçılar başlarını öne eğmiş, gerçeğin ağırlığı altında eziliyorlardı. Aralarında fısıldaşmalar, boğuk hırıltılar başladı.

"Ne yapacağız şimdi?" dedi genç suikastçılardan biri, sesindeki çaresizlikle ellerini başının arasına alarak. "Artık Korkut yok… Liderimiz öldü, öksüz kaldık! Bu dağlarda bizi avlarlar, bu yolda artık bir başımıza kaldık!"

Panik dalgası kalabalığın içine yayılmak üzereyken, Mirkan ayağa kalktı. Yüzündeki o hüzün maskesi sıyrılmış, yerine demirden bir irade oturmuştu. Keskin bakışlarını etraftakilerin üzerinde gezdirdi.

"Kesin sesinizi!" diye gürledi Mirkan, sesi kayalıklarda yankılandı. "Korkut usta öldü evet… Ama onun ektiği tohum, kurduğu bu ocak sizin bu korkunuzla kül mu olacak sandınız? O, toprağa düştü diye bu davanın bittiğini mi zannediyorsunuz?"

Gülsüm, yerden yavaşça kalktı. Gözlerindeki yaşlar hâlâ parlıyordu ama bakışlarında ateşe benzer bir hırs vardı. Korkut’un başucuna diz çöküp ellerini onun soğumuş ellerinin üzerine koydu.

"Mirkan haklı," dedi Gülsüm, sesi öncekinden çok daha gür ve kararlı çıkıyordu. Topluluğa doğru döndü, yüzündeki o hüzünlü tebessüm, onlara benzersiz bir güç aşılıyordu. "Korkut usta bize sadece kılıç tutmayı öğretmedi. Bize bu dağlarda nasıl ayakta kalacağımızı, ihanetin ortasında bile insan kalmanın şerefini öğretti. O, göğsünü bu yola siper etti. Şimdi biz burada ağlayarak onun kemiklerini sızlatamayız."

Sözleri, oradaki her bir suikastçının yüreğine kor gibi düştü. Genç suikastçı başını kaldırdı, Mirkan’ın ve Gülsüm’ün kararlı yüzlerine baktı.

"Biz ne yapacağız peki?" diye sordu biri, bu kez sesinde inançla.

"Birlik olacağız!" dedi Mirkan, kılıcını yarıya kadar kınından çekip havaya kaldırarak. "Dağınık birer gölge değil, tek bir yumruk olacağız! Korkut ustanın yarım bıraktığı her nefesi biz tamamlayacağız. Bu topraklarda onun adını ve adaletini biz yaşatacağız! Kimse bize diz çöktüremez, çünkü biz onun çocuklarıyız!"

Gülsüm, Mirkan’ın sözlerini başıyla onayladı. Kalabalığın içindeki o korku bulutu dağılmış, yerine sarsılmaz bir intikam ve sadakat yemini gelmişti.

"Şimdi," dedi Gülsüm, ellerini Korkut’un bedeninin altına yerleştirirken. "Ustayı buraya bırakmayacağız. Onu tapınağa götüreceğiz. En hak ettiği yere, dağın en tepe noktasına, kök saldığı o toprağa gömeceğiz."

Mirkan ve diğer suikastçılar hemen öne atıldılar. Korkut’un naaşını omuzlarına yüklediler. Sessizlik içinde, ama adımları yer sarsar gibi sağlam bir şekilde, tapınağın yüksek sütunlarına doğru yürümeye başladılar. Güneş yavaş yavaş dağların arkasına batarken, arkalarında bıraktıkları o iz, yeni bir fırtınanın habercisiydi.