39. BÖLÜM: SEVGİ VE NEFRET ARASINDA

Oda, loş ve huzurlu bir sabaha uyanıyordu. Dışarıdan gelen kuş cıvıltıları, taş duvarların yankılandığı evin içine kadar süzülüyordu.

Arslan, sedirin üzerine rahatsız bir şekilde yaslanmış, gözlerini kırpıştırarak odanın içinde hareket eden Elif’i izliyordu. Elif, ellerini titretmemeye çalışarak önündeki ahşap sofrayı topluyor, bardakları ve tahta tabakları üst üste koyarken çıkardığı hafif tıkırtılar odanın sessizliğini bozuyordu. Arslan’ın bakışlarındaki o muzip, sabırsız pırıltı genç kadının sırtında hissediliyordu; sanki tahta masayla değil, arkasındaki bakışlarla savaşıyordu.

Arslan, hafifçe boğazını temizleyerek tok ve yalvarır gibi çıkan ama içinde inceden bir oyunbazlık barındıran o ses tonuyla konuştu:

"Elif… Lütfen, güzel hatunum, bana bir bardak su veriverişin? Boğazım kurudu, ciğerlerim yandı sanki."

Elif ellerindeki tabakları bıraktı, derin bir soluk alıp arkasını döndü. Yüzünde bıkkın ama bir o kadar da tatlı bir sertlik vardı.

"Başımın etini yedin Arslan," diye mırıldandı homurdanarak. "Sanki çeşme uzak, kalkıp kendin alamıyorsun."

Masadan bir bardak kaptığı gibi mutfak sekisine yöneldi, çömlek testiden sürahiye doldurduğu suyu bardağa aktardı. Geri döndüğünde adımları kararlıydı. Bardağı Arslan’a uzatır gibi yapıp aniden durdu; gözlerinde sinsi bir şimşek çaktı. Arslan gülümseyerek bardağı almak için elini uzattığı anda, Elif bileğini kıvırdı ve berrak suyu doğrudan Arslan’ın yüzüne fırlattı.

Su, Arslan’ın gür saçlarından alnına, oradan da sakallarından aşağıya doğru şelale gibi süzüldü. Evin içi bir anda buz gibi suyun serinliğiyle doldu. Arslan, donakalmıştı. Gözleri şaşkınlıkla açıldı, kirpikerinden sular damlıyordu. Birkaç saniye boyunca nefesini tuttu, ardından üzerindeki ıslaklığı elleriyle sıyırarak ayağa fırladı.

"Eyvah!" der gibi bir ses çıkardı Elif ama çok geç kalmıştı.

Arslan’ın gözlerindeki o şaşkınlık yerini tehlikeli ve bir o kadar da eğlenceli bir öfkeye bıraktı.

"Sen ömrümde gördüğüm en inatçı, en yaman kadınsın!" diye gürledi Arslan, fakat yüzündeki sırıtışı gizleyemiyordu.

Elif kaçmaya yeltendiğinde, Arslan bir çırpıda onu yakaladı ve çuval gibi omzuna fırlattı.

"Bırak beni! Doyumsuz herif, bırak dedim seni hayvan!" diye bağırdı Elif, elleriyle Arslan’ın sırtına vuruyor, bacaklarıyla havada daireler çiziyordu. "İndir beni diyorum, duymuyor musun?"

Arslan, Elif’in çırpınışlarına kahkahalarla karşılık vererek avlunun köşesindeki, yıkanmak için doldurulmuş içi su dolu büyük ahşap küvete doğru yöneldi.

"Madem suyu bu kadar çok seviyorsun, onunla biraz daha yakınlaşalım bakalım!" diyerek Elif’i şapırtıyla doğrudan küvetin ortasına bırakıverdi.

Küvetteki su etrafa taştı; Elif sırılsıklam bir halde suyun içinde otururken, saçları yüzüne yapışmıştı. Öfkeyle soluyarak ayağa kalktı, üstünden sular damlıyordu.

"Sende akıl yok, yemin ederim akıl yok!" diye bağırdı Arslan’a hakaretler yağdırarak. "Seni deli adam!"

Arslan, küvetin kenarına çömelmiş, kahkahalarla gülüyordu. Dayanamadı, avucuna doldurduğu küvet suyunu Elif’in yüzüne fırlattı.

Elif de hemen eğilip avucunu suyla doldurdu ve Arslan’ın tam göğsüne çarptı. Birkaç saniye içinde ortalık savaş alanına döndü. İkisi de birbirine su atıyor, kahkahaları taş duvarlarda yankılanıyordu. Arslan kahkahadan gülmekten karnını tutarken, Elif de sırılsıklam saçlarını arkaya atıp katıla katıla gülmeye başladı.

Nefes nefese kalmışlardı. Birden Elif’in yüzündeki gülümseme yerini hınzır bir ciddiyete bıraktı. Öfkeyle ama içinde gizli bir neşeyle küvetten fırladığı gibi koşarak Arslan’ın boynuna atladı. Amacı onu yere devirmek, hıncını almaktı; kollarını Arslan’ın boğazına doladı.

"Seni boğacağım! Yemin ederim burada boğacağım seni!" diye soludu kulğına doğru.

Arslan, Elif’in ağırlığıyla hafifçe geriye sarsıldı ama güçlü kollarıyla onun belini kavrayıp ayaklarını yerden kesti. Onu boynundan nazikçe indirip karşısına dikti.

Yüz yüze geldiler. Aralarında sadece birkaç parmak mesafe vardı.

O an, avludaki tüm sesler sustu. Suların şıpırtısı bile kesilmiş gibi geldi kulağa. Elif, nefes nefese Arslan’ın kara gözlerine baktı; az evvelki öfke, kavga, inat… hepsi bir rüzgar gibi uçup gitmişti. Her şeyi unutmuştu. Dünyada sadece ikisi kalmış gibiydi. Arslan’ın sırılsıklam perçemleri alnına düşmüştü, bakışları o kadar derin ve yumuşaktı ki, Elif’in kalbi kaburgalarını kıracak gibi atmaya başladı.

Arslan yavaşça yüzüne doğru eğildi. Gözleri Elif’in dudaklarına kaydı. Tam o sırada, tam o nefeslerin birbirine karışacağı o sihirli anda…

"Arslan Bey?"

Sırt taraftan gelen ince, ürkek bir ses havayı bıçak gibi kesti.

Elif irkildi, sanki üzerine kaynar su dökülmüş gibi aniden geri çekildi. Başını çevirdiğinde sundurmanın altında duran Hatice’yi gördü. Hatice’nin gözleri şaşkınlıkla açılmış, ikisinin sırılsıklam halini ve aralarındaki yakınlığı süzüyordu.

Elif’in yanakları utançtan kızardı; tek kelime etmeden arkasını dönüp hızla odadan içeri süzüldü.

Arslan başını arkaya çevirip Hatice’ye baktı. Yüzündeki o neşeli ifade solmuş, yerine mahcup bir sessizlik gelmişti. Yavaşça Hatice’nin yanına adımladı.

"Hatice… Kusura bakma, dalmışız," dedi alçak sesle.

Hatice, başını öne eğdi, dudaklarında buruk ama anlayışlı bir tebessüm belirdi.

"Önemli değil Arslan," dedi hafifçe başını sallayarak. "O… O zaten bana kırgın, biliyorum. Benimle konuşmak istemiyor, haklıdır da."

Arslan tam bir şey söyleyecekti ki, avlunun kapısı gürültüyle açıldı. İçeriye toz bulutu içinde, soluk soluğa bir süvari girdi; Sultan’ın muhafızlarından biriydi. Atından iner inmez koşarak Arslan’ın karşısında durdu, başını eğdi.

"Komutanım!" diye seslendi asker, nefes nefese. "Sultan hazretleri sizi divanda bekliyor. Acele buyurmanızı emretti."

Arslan derin bir soluk aldı, Hatice’ye son bir kez üzgün bir bakış attıktan sonra sertleşen yüz hatlarıyla başını salladı.

"Geliyorum," dedi gür sesle.

Hızlı adımlarla odasına yöneldi; üzerindeki sırılsıklam kıyafetleri çıkarıp hızla kuru, kalın levend elbiselerini geçirdi. Dışarı çıktığında ahırdan çıkardığı atının yelelerini okşadı, bir çırpıda eyerine sıçradı. Atı kişneyerek şaha kalktı ve tozlu yoldan hızla uzaklaşarak gözden kayboldu.

Bozkırın ortasındaki ulu sarayın ağır demir kapıları, Arslan’ın yaklaşmasıyla birlikte gıcırtılar içinde iki yana açıldı. Atının nalları taş avlunun zemininde yankılanırken, havada keskin bir toz ve demir kokusu vardı. Arslan, heybetli gövdesini eyerde dik tutarak dizginleri çekti. Atı huzursuzca kişnerken, kapıda bekleyen iki muhafız hemen baş öne eğerek selam durdu.

Arslan bir hamlede atından aşağı atladı. Çizmelerinin demirleri taşlara çarptıkça tok bir ses çıkarıyordu. Üzerindeki kuru levend elbiseleri rüzgarda hafifçe dalgalanırken, adımlarını hızlandırarak mermer sütunlu ana salona yöneldi. Büyük meşe kapılar önünde durmadan iki yana itildi; içerideki ağır hava, buhurdanlardan yükselen tütsü kokusu ve loş ışık bir anda yüzüne çarptı.

Salona girdiği anda gözleri yüksek tahtın etrafındaki isimleri buldu. Tahtta oturan Sultan Cemal’in yüzündeki derin çizgiler her zamankinden daha sertti; endişenin ve çözülmez bir sırrın gölgesi göz bebeklerine yerleşmişti. Tahtın hemen sağ köşesinde ise Sultan’ın kız kardeşi Ceren duruyordu. Ceren’in yüzü solgundu, ellerini birbirine kenetlemiş, parmak eklemleri gerginlikten ve beyaza çalmış teninden sıfıra yakın bir kan dolaşımı olduğu hissediliyordu.

Arslan, tahtın birkaç adım önünde durdu, sağ elini yüreğine götürüp başını hafifçe öne eğerek hürmetle selam verdi.

"Emredin Sultanım, buyruğunuzu aldığım gibi yola düştüm, huzurunuza geldim," dedi sesi salonda tok bir yankıyla dağılarak.

Sultan Cemal, ağır hareketlerle başını kaldırdı. Gözlerindeki o sönmeyen ateş, bu kez korkuyla harmanlanmış bir öfkeyi yansıtıyordu. Derin bir nefes alıp göğsünü şişirdi, ardından parmağıyla tahtın kolçağına hafifçe vurdu.

"Hoş geldin Arslan," dedi Sultan, sesinde gizleyemediği bir titreme ile. "Seni bu aceleyle buraya çağırışımın sebebi, ne bir sınır ihlali ne de sıradan bir bey kavgasıdır. Getirdiğimiz haber, dağların arkasında unuttuğumuzu sandığımız en karanlık kabusun yeniden uyanışıdır."

Arslan kaşlarını çattı, bakışları tahttan Ceren’e, ardından tekrar Sultan’a kaydı. "Sözünü ettiğiniz karanlık nedir Sultanım? Kılıcımızın kesemeyeceği, bükemeyeceği hangi bela kapımıza dayanmıştır?"

Ceren, sessizliği bozarak öne doğru bir adım attı. Gözlerinde canhıraş bir yalvarış ve dehşet vardı. "İnsan yiyenler, Arslan... Onlar geri döndü," dedi fısıltıya benzer ama salondaki herkesin tüylerini diken diken eden bir tonla. "Kuzeydeki ormanların derinliklerinden, yeryüzünün o en kuytu deliklerinden yine çıkageldiler. Önce köyleri yaktılar, şimdi ise adını anmaya bile korktuğumuz o vahşetleriyle üzerimize yürüyorlar."

Arslan’ın yüzündeki o sükunet bir anda buz kesti. Kulaklarına inanamaz gibi başını iki yana salladı. "İnsan yiyenler mi? Yıllar önce o serseri sürüsünü dağ eteklerinde tepelesek de köklerini kazıdığımızı sanıyorduk. Dağınık kabileler halinde yok olup gittiklerini zannediyorduk."

Sultan Cemal başını hayır anlamında salladı, ayağa kalkarak tahtın basamaklarına doğru bir adım attı. "Yanılmışız Arslan. Güç toplamışlar, vahşetlerini daha da büyüterek dönmüşler. Sadece insanları öldürmüyorlar; geride tek bir iz, tek bir canlı bırakmıyorlar. Girdikleri topraklarda ne nebatat kalıyor ne de nefes alan bir mahluk. Bütün bir vadiyi kurutmaya yemin etmiş gibiler."

Arslan’ın çene kasları gerildi. Gözlerinde kılıcının bıçağı kadar keskin bir ışık çaktı. İçindeki o liderlik damarı, tehlikenin boyutuyla birlikte kabarmıştı. "Bize boyun eğdirmek istedikleri o eski günleri unutmuşlar galiba. Hangi inlerle, hangi mağaralarla saklanırlarsa saklansınlar, bu topraklarda Türk’ün kılıcından kaçamayacaklar."

Ceren, ellerini göğsünde kavuşturarak derin bir soluk aldı. "Bu kez mesele sadece kılıç sallamak değil Arslan. Onların arkasında adi bir korku değil, inanılmaz bir öfke var. Gözleri dönerken insanlıktan çıkıyorlar. Onları durdurmazsak, bu sarayın duvarları da o kana bulanacak."

Sultan Cemal, Arslan’ın omuzlarına diktiği kararlı bakışlarla söze girdi: "Sözü uzatmanın manası yok. Bu bela, sıradan bir orduyla savuşturulamaz. Arslan... Senden beklediğim tek bir şey var."

Arslan başını dikleştirdi, göğsünü kabarttı. "Emredin Sultanım, canımız bu topraklara feda olsun."

"Anadolu ordusunu derhal hazırlayacaksın," dedi Sultan Cemal, emir veren o tok ve buyurgan sesiyle. "Bütün sancakları topla, yiğitlerini kuşandır. Ne kadar tunç kalkan, ne kadar keskin bıçak, ne kadar gözü pek nefer varsa hepsini toplayıp sınırın en ucuna, o kara bulutların toplandığı yere yürüyeceksin. Bu işin şakası yok, ya onları o dağlara gömeceğiz ya da bu topraklar baştan başa mezarımız olacak."

Arslan, sağ elini kalbinin üzerine bastırıp derin bir saygıyla eğildi. "Emrin başım üstüne Sultanım. Anadolu’nun en yiğit evlatları, o insan kılıklı canavarların karşısına bir sel gibi akacak. Ne birinin esamesi okunacak ne de bu topraklara adım atmaya cesaret edecekler. Ordum şafak vakti tınaz tınaz yola çıkmaya hazır olacaktır."

Sultan Cemal, Arslan’ın bu kararlı duruşu karşısında biraz olsun rahatlar gibi oldu, başıyla onayladı. "Yolun açık, kılıcın keskin olsun Arslan. Tanrı yar ve yardımcın olsun."

Arslan arkasını dönüp salondan çıkarken, zihninde çoktan kurulmuş harp planları ve çelik sesleri yankılanmaya başlamıştı bile.