1. BÖLÜM: SOFRADAKİ GÖLGELER

Kızıl Hisar’ın ana yemek salonu, meşe ağacından yapılmış devasa masanın üzerinde yükselen gümüş şamdanların titrek ışıklarıyla aydınlanıyordu. Masanın ortasında, ağır bir gümüş tepside nar suyuyla ağır ateşte pişirilmiş kuzu eti, yanlarında baharatlı bulgur pilavı ve taze ekmekler tütüyordu. Sultan Ahmet, önündeki tabaktan bir parça et alıp gümüş çatalıyla ağır ağır çiğnedi. Salonun yüksek tavanlarında, meşalelerin çıkardığı o hafif isli koku ve uzaklardan gelen kale nöbetçilerinin ayak sesleri duyuluyordu.

Masada Ahmet Sultan’ın sağında büyük oğlu Cemal, solunda ise kızıl saçları omuzlarından aşağı bir şelale gibi dökülen kızı Ceren oturuyordu. Cemal, elindeki ağır kadehi sinirle masaya bıraktı. Kadehin çıkardığı tok ses, salondaki ağır sessizliği bir bıçak gibi kesti.

Cemal: "Baba, hala aklım almıyor. O topraklara neden ordu gönderdin? Onlar senin Ankara üzerindeki sultanlığını yıllardır tanımıyorlar, kendi başlarına buyruk bir hayat sürüyorlar. Şimdi hangi yüzle senden imdat istiyorlar? Bırakalım kendi başlarının çaresine baksınlar, Persler zaten onların işini bitirecek."

Sultan Ahmet, elindeki bıçağı tabağın kenarına yavaşça bıraktı. Bakışlarını ağır ağır oğluna çevirdi. "Doğru söylersin Cemal," dedi, sesi odayı dolduran bir huzurla. "Tanımadılar, görmezden geldiler. Ancak, bizim atalarımız ve onların ataları, bu coğrafyanın toprağını haçlıların çizmesiyle kirletmemek için aynı siperde omuz omuza çarpıştı. Şimdi sıra bizde. Persler Ankara surlarını aşarsa, duracaklarını mı sanırsın? Bir sonraki kapı bizimki olacak. Onları orada tutmak, aslında kendi kapımızı içeriden kilitlemek demektir. Kardeşlik bağı, sadece iyi günde değil, kanın toprağa karıştığı günde belli olur."

Ceren, babasının sözlerini dikkatle dinlerken, elindeki gümüş kaşıkla tabağındaki pilavı karıştırıyordu. Başını kaldırdı, gözlerindeki o hırçın ışıltıyla Cemal’e baktı. "Kardeşlik bağı sadece bir kağıt parçası değil Cemal, bir kaderdir," dedi Ceren. "Sultan babam haklı; düşman kapıdaki kurt ise, içerideki koyunların birbirini yemesi sadece kurdun işine yarar."

Cemal, küçümseyici bir gülüşle kardeşine baktı. "Kadınlar, savaş meydanlarının tozundan, kanın kokusundan ne anlar ki?" dedi, alaycı bir tavırla. "Sen git, nakışını işle Ceren."

Sultan Ahmet, oğlunun bu sözleri üzerine hafifçe gülümsedi. "Öyle deme Cemal," dedi, sesi bu kez biraz daha sert ve otoriterdi. "Tarih, sadece erkeklerin kılıç salladığı bir yer değildir. Tomris Hatun’u unutma. Perslere karşı verdiği o muazzam savaş, bugün bile bozkırın yellerinde yankılanıyor."

Cemal, babasının itirazına rağmen tavrını bozmadı. "Onun ordusundaki binlerce asker erkekti baba, o sadece bir semboldü."

Sultan Ahmet, masaya doğru hafifçe eğildi. "O ordunun beyni ve kalbi Tomris'ti. O erkekler sadece kılıç sallıyordu, ama o kılıçların nereye inmesi gerektiğini Tomris tayin ediyordu. Kendisi en ön safta, zırhının üzerinde kanıyla çarpışıyordu. Liderlik, pelerin giyip tahtta oturmak değil; o tozun içinde en önde nefes almaktır."

Ceren, babasının desteğini almanın verdiği cesaretle dikleşti. "Belki bir gün..." dedi, sesi biraz titrese de kararlıydı. "Belki bir gün ben de bir savaşa katılırım."

Cemal bu söze kahkahayı bastı, sandalyesini hışımla geriye itti. "Becerebileceğini mi sanıyorsun? Elinden gelen tek şey bir aynanın karşısında saçlarını taramak, beceriksizin teki." Ayağa kalktı, babasına kısa bir selam verip çıkmak için izin istedi.

Ceren, ağabeyinin arkasından öfkeyle baktı; elleri masanın altında yumruk olmuştu. Sultan Ahmet, kızının bu öfkesini gördü, elini masanın üzerine koyup yavaşça Ceren'in elini tuttu.

Sultan Ahmet: "Merak etme kızım. Onun dar görüşü seni kör etmesin. Sana iyi bir kılıç ustası bulacağım. Gözündeki o heves, sadece bir heves olarak kalmasın, çeliğe dönüşsün."

Ceren'in gözleri parladı. Yüzünde, bu gece ilk kez içten bir tebessüm belirdi. "Teşekkür ederim baba. Söz veriyorum, o kılıcı sadece tutmakla kalmayacağım, ustası olacağım."

Odanın ağır havası, masadaki yemeğin kokusu ve o ihtişamlı taş duvarların sessizliği arasında; bir prensesin kılıç ustasına dönüşeceği, bir sultanlığın ise kaderinin yazılacağı o ilk gece, geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Dışarıda, Ankara’nın sarp tepelerinde rüzgar, yaklaşan Pers ordusunun ayak seslerini taşımaya başlamıştı bile.

Cemal, yemek salonunun kapısını arkasından hışımla kapattı. Taş koridorun meşale ışığıyla dans eden gölgeleri, onun öfkesiyle birlikte titriyordu. Ayaklarının altındaki soğuk taşlar, sarayın sessizliği içinde her adımda bir çekiç sesi gibi yankılanıyordu. Kendi kendine konuşuyor, cümlelerini dişlerinin arasından sızdırıyordu.

"Demek çok şeyi bilmiyormuşum... Demek ben anlamıyormuşum..." Sesi koridorun derinliklerinde çınladı. "Senin o masada, o gümüş tabakların başında oturup kılıç ustalığından, kadim savaşlardan bahsederken unuttuğun bir şey var Baba. Devlet, sadece kanla değil, o kanı akıtmaktan korkmayanların iradesiyle yaşar. Sen kızına kılıç tutmayı öğretme hayalleri kurarken, oğlunun elindeki gücü nasıl küçümsediğini göreceksin."

Elini, belindeki ağır kılıcın kabzasına attı. Parmakları, kılıcın sapındaki işlemeleri sertçe kavradı. "Oğlunu iyi tanımamışsın, Sultan Ahmet. Oğlun, senin o naif hayallerine sığmayacak kadar keskin bir bıçak artık."

Cemal, kalenin mahzenlerine açılan loş dehlize saptı. Orada, sütunların arkasında bir gölge gibi bekleyen Karasakal Hamit’i gördü. Hamit, sanki Cemal’in geleceğini biliyormuş gibi, hiçbir şaşkınlık belirtisi göstermeden hafifçe öne çıktı. Yüzündeki o donuk, sorgulayıcı ifade, Cemal’in öfkesini bir nebze dizginledi.

Hamit: "Geceniz hayrola Şehzadem. Yüzünüzdeki o sert hatlar, kalbinizdeki fırtınanın en büyük şahidi. Bir isteğiniz, bir buyruğunuz mu var?"

Cemal, Hamit’in önünde durdu. Sesi, az önce kendi kendine konuştuğundan daha boğuk ve zehirliydi. "İyi olmak istiyorum Hamit. Bu kalenin içinde, herkesin bana baktığı o acıyan gözlerden uzak, hak ettiğim saygıyı görmek istiyorum. Ama olamıyorum. Her köşebaşında babamın gölgesi, her koridorda kız kardeşimin o aptalca hayalleri..."

Hamit, sakin bir hareketle ellerini önünde birleştirdi. "Sizi anlıyorum Şehzadem. Saraydaki herkes, sizin bu devlete olan bağlılığınızın altında yatan o derin huzursuzluğu görmezden gelmeye çalışıyor."

Cemal, bir anda Hamit’in yakasına yapıştı, onu duvara doğru hafifçe itti. "Hayır, anlamıyorsun! Hiçbiriniz anlamıyorsunuz! Siz sadece bir 'Şehzade' görüyorsunuz. Babamın gölgesinde büyümeye mahkum, kılıç sallamaktan başka bir işe yaramayan, o basit, beceriksiz çocuğu görüyorsunuz. Ama ben, bu taş duvarların arkasında nelerin döndüğünü, bu devletin nasıl ağır ağır çürüdüğünü görüyorum!"

Hamit, yakasının bırakılmasını bekledi, hiç direnmedi. Yüzünde, bir tebessüm değil, daha çok bir anlama ifadesi belirdi. Sakinliğini koruyarak, gözlerini Cemal’in gözlerine sabitledi.

Hamit: "Ben sizin içinizdeki hırsı görüyorum, Şehzadem. O hırs ki, ancak büyük bir amaçla söndürülebilir. Sizin içinizdeki o öfke, bir saray koridorunda kaybedilecek kadar küçük bir şey değil. Siz, bir sultanlık bekliyorsunuz. Siz, kendi kanınızın üzerine bir imparatorluk inşa etmek istiyorsunuz. Ve inan bana, o hırsın rengini tanıyan bir tek ben varım."

Cemal, Hamit’in yakasını yavaşça bıraktı. Nefes alışverişi düzene girmişti ama gözlerinde bambaşka bir ateş yanıyordu. "Ya ne yapmalıydım Hamit? Babamın kararlarını izleyip, bir gün sıram gelince tahta oturmayı mı beklemeliydim? O zamana kadar bu devletin her parçası, senin gibi dalkavukların ve onun o hayalperest kızının ellerinde toz olup gidecek."

Hamit, bir adım geriledi, etrafı kontrol eder gibi loş koridora bakıp tekrar Cemal’e döndü. Sesi, artık bir fısıltıdan daha derin, bir karar kadar keskindi.

Hamit: "Taht beklemekle değil, almakla elde edilir Şehzadem. Belki de yeni Sultan siz olmalısınız. Belki de Kızıl Hisar’ın taşları, artık Sultan Ahmet’in değil, sizin adımlarınızın ağırlığını taşımalıdır."

Cemal bir an için donup kaldı. Duvarlardan sızan soğuk hava, sanki bir anda durmuştu. "Sen... Sen ne dediğinin farkında mısın? Bu dediklerin sadece vatan hainliği değil, öz babamın kanı demek."

Hamit, soğukkanlılığını bir an bile bozmadı. "Kan, toprağı besler Şehzadem. Eğer bu toprağın sahibi olmak istiyorsanız, bazı fedakarlıklar yapmanız gerekir. Bunun birden fazla yolu var. Sessiz bir gece, bir kadeh şarap, ya da bir yanlış emir... Sadece doğru zamanı ve doğru hamleyi beklememiz gerek. Sizin iradeniz ve benim zekamla, bu kale yarına sizin adınızla uyanabilir. Ne dersiniz Şehzadem? Hükmetmeye hazır mısınız?"

Cemal, karanlık koridorun sonunda, babasının taht odasından gelen meşale ışığına baktı. O ışık, artık ona bir yol gösteren değil, ele geçirilmesi gereken bir hedef gibi görünüyordu. Başını yavaşça Hamit’e çevirdi. "Yolu göster," dedi, sesi kararlılıkla titremiyordu bile. "Bu gece, güneş doğmadan her şey değişmiş olmalı."