16. BÖLÜM: GÖLGELERİN YETİŞTİRDİĞİ FİLİZ

Gölge Tarikatı’nın dağların koynuna saklanmış, dış dünyadan tamamen kopuk olan o kasvetli ve taş duvarlı eğitim sahasında gölgeler yavaşça uzuyordu. Soğuk ve keskin dağ rüzgarı, yüksek pencerelerden içeri sızarak meşalelerin alevlerini titretiyor, taş zemin üzerinde dans eden ürkütücü gölgeler oluşturuyordu. Maskeli Tarikat Lideri, yüzündeki o demir ve karanlık maskeyle yüksek bir balkondan aşağıyı, tarikatın yeni nesil suikastçı adaylarının ter döktüğü dar ve sert alanı izliyordu.

Gözleri, sahanın bir köşesinde zorlanan on yedi yaşlarında genç bir kıza kilitlendi. Kızın saçları kısa kesilmiş, toz ve ter içinde kalmıştı. Üzerindeki kalın antrenman cübbesi yırtılmış, nefes nefese kalmıştı. Karşısındaki sert mizaçlı eğitmen, elindeki sopayı taş zemine vura vura genç kıza bağıryordu.

Eğitmen: "Sen bu işi öğrenemeyeceksin galiba! Seni aldığım yere, o pisliğin içine geri göndereceğim! Tekrar köle gibi devam edersin hayatına, paramıza yazık olmasın!"

Genç kız, elleri titreyerek tahta kılıcını sıkıca kavradı, gözlerindeki o korku ama bir o kadar da inatçı parlaklıkla başını kaldırdı.

Gülsüm: "Öğreneceğim... Yemin ederim öğreneceğim!"

Eğitmen: "Neyi öğreneceksin daha kılıç tutamıyorsun sen! Duvarlara nasıl tırmanacaksın? İpin üstünde nasıl yürüyeceksin? Ok, bıçak atmak ve en esası gölge gibi saklanıp öldürmek... Böyle devam edersen senden hiçbir şey olmaz! Suikastçı olmak için kılıç tutmaktan fazlası gerekir, sen daha ayakta duramıyorsun!"

Tam o anda, karanlığın içinden sessizce süzülen Maskeli Korkut yanlarında bitti. Adımları o kadar sessizdi ki, eğitmen bile irkilerek geriye doğru bir adım attı. Maskeli Korkut’un o metalik ve boğuk sesi dar odada yankılandı.

Maskeli Korkut: "Öğrenmemesi senin suçun... Diğer hocalar küçük çocuklara o kadar şey öğretti ki, sen on yedi yaşındaki kazık kadar kıza hiçbir şey öğretemedin."

Maskeli Korkut yavaşça kıza döndü; gözlerinin derinliğindeki o acımasız soğukluk her şeyi ele veriyordu.

Maskeli Korkut: "İsmin ne senin?"

Kız başını öne eğip yutkundu.

Gülsüm: "Gülsüm, efendim."

Maskeli Korkut: "Masum numarası yapma Gülsüm... Eğitmenin kadar sen de suçlusun."

Maskeli Korkut aniden elini uzatıp eğitmenin elindeki tahta kılıcı çekti aldı ve eğitmene doğru döndü. Eğitmen korkuyla başını eğdi.

Eğitmen: "Elimden geleni yapıyorum efendim..."

Maskeli Korkut: "Daha fazlasını yap."

Maskeli Korkut, tahta kılıcı Gülsüm’e doğru uzattı ve kıza aniden saldırmasını emretti. Gülsüm, elindeki tahta kılıçla usta savaşçının karşısında dikildi. Karşısında yılların savaşçısı, saçlarına aklar düşmüş, yüzünde eski savaşlardan kalma ince yara izleri olan gerçek bir usta duruyordu. Usta, elindeki tahta kılıcı tartarak sert ama sakin bir sesle konuştu.

Usta: "İlk ders... Kılıç öldürmeyi değil, önce hayatta kalmayı öğretir."

Genç kız kılıcı iki eliyle sıkıca kavradı, parmakları bembeyaz kesilmişti.

Gülsüm: "Nasıl tutacağım?"

Usta yanına yaklaştı, Gülsüm’ün parmaklarını tek tek düzeltti.

Usta: "Boğma onu... Çok sıkarsan kolun birkaç dakika içinde taş gibi olur. Çok gevşek tutarsan ilk darbedte elinden uçar. Güç değil, denge."

Kız başını salladı. Usta ayaklarına baktı.

Usta: "Şimdi duruş... Sol ayağını öne koy."

Kız sol ayağını öne attı.

Usta: "Sağ elini kullanıyorsan sol ayağın önde olacak. Dizlerin hafif kırık... Sakın dimdik durma. Sert duran ağaç ilk fırtınada kırılır."

Genç kız aynı duruşu tekrarladı. Usta omzuna hafifçe dokundu.

Usta: "Omuzlarını indir. Nefes al."

Usta tahta kılıcını yukarı kaldırdı.

Usta: "Altı temel saldırıyı öğreneceksin. Birinci hareket..."

Kılıç başının üzerine çıktı.

Usta: "Düz yukarıdan aşağı."

Tak!

Tahta kılıç eğitim direğine sertçe indi.

Usta: "İkinci..."

Sağ omzundan sol kalçaya doğru çapraz indi.

Usta: "Üçüncü... Sol omzundan sağ kalçaya. Dördüncü... Sağdan sola yatay. Beşinci... Soldan sağa. Altıncı... Kılıcın ucuyla ileri saplama."

Usta, Gülsüm’e dönüp başını salladı.

Usta: "Bunları binlerce kez tekrar edeceksin."

Genç kız ilk darbeyi tüm gücüyle denedi.

Tak...

Usta hemen başını sallayıp düzeltti.

Usta: "Kolunla vuruyorsun."

Gülsüm: "Peki?"

Usta: "Belinle vur."

Usta aynı hareketi tekrarladı. Ayak döndü, kalça döndü, omuz döndü. Kılıç havada neredeyse zahmetsiz görünüyordu ama çıkardığı ses ve etki çok daha güçlüydü.

Usta: "Şimdi savunma."

Usta uyararak aniden saldırdı.

Tak!

Kız korkuyla kılıcını yukarı kaldırdı, tahta kılıçlar sertçe çarpıştı.

Usta: "Hayır."

Usta geri çekildi.

Usta: "Kılıcı darbeye vurma."

Gülsüm: "Nasıl?"

Usta: "Darbeyi kaydır."

İkinci kez saldırdı.

Tak...

Kız bu kez darbeyi ustalıkla yana yönlendirdi.

Usta: "İşte bu... Rakibin gücünü durdurmaya çalışma, yolunu değiştir."

Usta ardından ayak hareketlerine geçti.

Usta: "Bir adım ileri... Hayır, ayağını sürükleme. Ön ayak... Arka ayak... Ön... Arka... Savaşta ayakların seni kurtarır kızım, kılıç sadece işi bitirir."

Ders ilerledikçe sahadaki tahta kılıç sesleri hızlandı, yankılandı.

Tak! Tak! Tak!

Genç kız sırılsıklam terlemiş, nefes nefese kalmıştı. Usta tahta kılıcı omzuna koydu, ona baktı.

Gülsüm: "Bugün... Bugün sana savaşmayı öğretmedim mi?"

Usta: "Öyle..."

Gülsüm: "Öyle mi?"

Usta: "Hayır... Bugün sana ölmemeyi öğretmeye başladım."

Genç kız sessizce başını eğdi, içindeki o korkunun yerini yavaş yavaş keskin bir demir kararlılığı almaya başladı.

Maskeli Korkut balkondan arkasını dönüp karanlığa doğru yürürken, ustanın o sert ve son emri dağ taş arasında yeniden yankılandı:

Usta: "Gerçek bir savaşçı, kılıcı ustaca sallayan değil; ne zaman saldıracağını, ne zaman savunacağını bilen kişidir. Şimdi tekrar başlıyoruz... İlk darbe... Bin kez!"

Günler haftaları kovaladı. Gölge Tarikatı’nın o taş duvarlarla çevrili, dış dünyadan yalıtılmış dar avlusu demir sesleri ve nefes alışlarla inlemeye devam ediyordu. Gülsüm, haftalar süren o acımasız kılıç eğitiminin ardından artık tahta kılıcı sıkarak değil, adeta bedeninin bir uzantısı gibi dengeli tutmayı öğrenmişti. Kol kasları sertleşmiş, avuç içleri nasır bağlamıştı. Ancak tarikatın suikastçı ocağında kılıç sadece bir başlangıçtı.

Eğitimin ikinci aşaması, yer çekimine meydan okunan yüksek hatlarda başlıyordu.

Avluya gerilen kalın kenevir ipler, yerden yaklaşık üç metre yükseklikte iki taş sütun arasında uzanıyordu. Gülsüm, ayağında ince tabanlı deri çizmeleriyle ipin hemen altındaki taş zeminde durmuş, yukarıdaki o incecik hatta bakarken yutkundu.

Maskeli Korkut, yüksek balkondan sessizce izliyor, eğitmen ise elindeki uzun sopayla ipin altından sesleniyordu.

Eğitmen: "Çık yukarı! Düşmekten korkarsan asla karşıya geçemezsin!"

Gülsüm derin bir nefes alıp merdivenlerden tırmandı, ipin başına geçti. İlk adımını attığı anda, ipin o dengesiz yapısı ve esnemesiyle birlikte bedeni sağa sola savruldu. Daha iki adım bile atamamıştı ki, ayakları boşa çıktı ve kendisini sert otların ve toprağın üzerinde buldu.

Güm!

Sırtüstü düşen Gülsüm acıyla inledi, tozun toprağın içinden doğrulmaya çalıştı. Eğitmen başını sallayarak yüzünü ekşitti.

Eğitmen: "Yine düştün! Bedenin çok kasılıyor, ipi hissedemiyorsun!"

Gülsüm pes etmedi, dişlerini sıkarak yeniden yukarı tırmandı. Bu kez biraz daha dikkatliydi; kollarını iki yana açtı, gözlerini karşıdaki sütuna dikti. Bir... İki... Üç adım... İp hafifçe sallandı, Gülsüm’ün dengesi bozuldu ve yine otların üzerine yuvarlandı.

Yüksek balkondan gelen o metalik ve boğuk ses ortalığı doldurdu.

Maskeli Korkut: "Yeter. Dur."

Korkut ağır adımlarla merdivenlerden inip avluya, Gülsüm’ün tam önüne geldi. Genç kız ter içinde kalmış, tozlar içindeki dizlerini tutarak ayağa kalkmaya çalışıyordu. Korkut elini uzatıp ipin hemen yakınındaki direğe tırmanmış on bir yaşındaki ufak tefek bir erkek çocuğunu işaret etti. Çocuğun elinde denge çubuğu bile yoktu; ipin üzerinde rüzgarda dalgalanan bir yaprak gibi süzülerek yürüyordu.

Maskeli Korkut: "Görüyor musun o çocuğu? On bir yaşı var... Ama ipin üzerinde hiç zorlanmadan, sanki yer yürüyormuş gibi yürüyor. Sen ise on yedi yaşındasın ve hâlâ ipin üzerinde bir saniye bile duramıyorsun."

Gülsüm başını öne eğdi, utançtan ve yorgunluktan gözleri doldu.

Gülsüm: "Çalışıyorum efendim... Yapacağım."

Maskeli Korkut: "Sırf 'yapacağım' demekle olmaz. Tek yapman gereken şey paniğe kapılmamak. Acele etme, sakin ol, dengeni kaybetme. İp senin düşmanın değil, yolundur. Ona basma, ona tutun."

Korkut arkasını dönüp uzaklaşırken, Gülsüm yeniden ipin başına çıktı. İçindeki o kölelik günlerinin karanlık hatırası —o zincirler, o ezilmişlik hissi— kafasında canlandıkça bilendi. Yeniden adım attı. Bu sefer düştüğü an hemen kalktı, tekrar denedi. Saatler sonra, ipin yarısına kadar yürümeyi başardı.

Ancak dinlenmeye vakti yoktu. Günün ikinci etabında yüksek taş duvarlar tırmanma sığınakları, bıçak ve ok atış poligonları bekliyordu.

Dar ve dikey taş duvara tırmanmak için parmak uçlarını en ufak taş çıkıntılarına geçirmesi gerekiyordu. İlk günlerde parmakları kanayan, tırnakları kırılan Gülsüm, artık duvarın yüzeyine bir örümcek gibi tutunmayı öğreniyordu.

Poligon sahasında ise hedef tahtasına karşı duruyordu.

Eğitmen: "Rüzgarı hisset! Hedef sana bakmıyor, sen hedefe bakıyorsun!"

Gülsüm belindeki kınından çıkardığı ağırlıklı fırlatma bıçağını parmakları arasında çevirdi. Nefesini tuttu, kolunu gerdi ve bıçağı fırlattı.

Sap!

Bıçak, tahta hedefin tam merkezine değil, hemen kenarına saplanıp titredi.

Gülsüm: "Yine kaçtı..."

Eğitmen: "Çünkü bıçağı atarken bileğini büküyorsun. Bıçak senin elinin bir devamı olmalı, fırlattığın bir cisim değil. Tekrar!"

Gülsüm durmadı. On kez, yüz kez, bin kez aynı hareketi tekrarladı. Parmakları bıçağın kabzasından aşınana, kolları uyuşana kadar durmadı. Ardından okçuluk eğitimine geçti; çelik yayını germekte zorlandığı o ilk günler geride kalmış, attığı oklar artık hedef tahtasının merkezini ardı ardına delmeye başlamıştı.

Gecenin karanlığı avluya çöktüğünde, diğer adaylar odalarına çekilmişti. Ancak Gülsüm, meşale ışığının altında, tahta bıçakla gölgeye karşı ani saldırı ve savunma hareketlerini tek başına yineliyordu.

Yorgunluktan bitap düşmüş, elleri nasırlı ve kanlıydı. Ama içindeki o tek bir gerçeği hiç unutmuyordu: Eğer burada başarısız olursa, o satılık köle pazarlarına, o acımasız hayatın tozuna ve pisliğine geri dönecekti. Bu düşünce, ona her düşüşünde yeniden ayağa kalkacak gücü veriyordu.