2. BÖLÜM: BOZKIRIN SESSİZLİĞİ

Ankara’nın sarp yollarından doğuya doğru uzanan kervan yolu, gün batımının o kan kırmızısı rengine bürünmüştü. Arslan, atı Karayel’in üzerinde dimdik duruyor, bozkırın uçsuz bucaksız sessizliğini dinliyordu. Arkasında, Kızıl Hisar’dan yola çıkan beş yüz kişilik seçkin süvari birliği, bir gölge ordusu gibi sessizce ilerliyordu. Beş komutanı; Demir, Keskin, Kaya, Sır ve Çelik, ordunun farklı hatlarında, tetikte bekliyorlardı.

Arslan, dizginlerini gevşetip atını yavaşlattı. Ordunun biraz gerisinde, zırhı henüz parlamayan, kalkanını taşıyışındaki acemiliği her halinden belli olan yeğeni Umut’un hizasına geldi. Umut, on sekiz yaşının tüm heyecanıyla gözlerini ufka dikmişti ama elleri dizginleri o kadar sıkı tutuyordu ki boğumları beyazlamıştı.

Arslan: "Umut, nefes al. Zırhın ağırlığı göğsünü sıkıştırmasın. İlk seferin, biliyorum. Heyecanlısın, belki de biraz korkuyorsun."

Umut başını kaldırıp amcasına baktı; bakışlarında hem bir hayranlık hem de gizleyemediği bir ürkeklik vardı.

Umut: "Korkmuyorum Arslan abi... Sadece, burası çok büyük. Kızıl Hisar’ın surlarından bakınca dünya daha küçük görünüyordu. Şimdi ise sanki devasa bir boşluğun içindeyiz. Keşke... keşke beni yanına almasaydın. Sadece bir yük olmaktan korkuyorum."

Arslan, yeğeninin omzuna elini koydu, eli sert ve nasırlıydı. "Burada olduğun için değil, ailenin son emaneti olduğun için gelmeni istemedim. Senin yerin kalede, o taş kütüphanelerde, rasathanede olmalıydı. Ama madem buradasın, artık bir süvarisin. Unutma; iyi bir savaşçı kılıcını değil, aklını kınından çıkarandır. Arkamızdaki beş yüz yiğit, Ankara’nın namusunu taşıyor. Sen ise benim yanımda, sadece benim değil, bu devletin geleceğinin bir parçasısın."

Arslan bir an sustu. Arkalarından gelen o düzenli at nalları sesi, bozkırın derin sessizliğinde bir kalp atışı gibi yankılanıyordu.

Umut: "Arslan abi, ya düşman beklediğimizden daha kalabalıksa? Şehirdeki dedikodularda Perslerin doğudan büyük bir orduyla geldiğini söylüyorlar. Ya onları durduramazsak?"

Arslan, ufka doğru baktı. Gözlerini kısarak o kızıl ufuk çizgisini süzdü. Henüz bir duman, bir toz bulutu ya da yaklaşan bir ordu yoktu. Sadece boşluk... Ama o boşluk, yaklaşan fırtınanın en karanlık habercisiydi.

Arslan: "Savaşta en büyük düşman düşman değil, kendi şüphelerimizdir Umut. Biz Kızıl Hisar'ın evlatlarıyız. Bizim taşımız, toprağımız ve çeliğimiz, tarihin her döneminde sınanmıştır. Eğer onlar geliyorsa, biz de oradayız demektir. Şimdi kılıcını değil, gözlerini keskinleştir. Gece inmek üzere ve bozkırın dili, rüzgardan daha hızlı konuşur."

Demir, öne doğru atını sürdü ve Arslan’a yaklaştı. "Beyim, öncü birlikler yolun ilerisinde bir iz buldu. Yakın bir çatışma izi değil ama... daha önce buralardan geçmeyen büyük bir kalabalığın ayak izleri var. Toprak sanki normalden daha fazla ezilmiş."

Arslan başıyla onayladı. "Hızımızı koruyun ama nizamı bozmayın. Umut, sen Demir'in yanına geç. Keskin, sen kanatları kontrol et. Kimse kimseden kopmasın."

Umut, amcasının buyruğuyla öncü birliğe doğru atını sürerken, Arslan bir kez daha geriye, Ankara yönüne baktı. Kızıl Hisar’ın silüeti, uzaklarda bir kaya parçası gibi sağlam ve dimdik görünüyordu. İçinde bir huzursuzluk vardı; sanki yaklaşan düşman sadece bir ordu değil, daha eski, daha kadim ve daha karanlık bir şeydi. Ama şimdilik, sadece bozkırın sonsuz sessizliği ve yaklaşan gecenin soğuğu vardı.

Arslan: "Kader, yarın sabahki güneşle birlikte yazılacak," diye fısıldadı kendi kendine.

Süvari birliği, Ankara’nın güvenli surlarından uzaklaşarak, tarihin belirsiz ve tehlikeli yollarına doğru sessizce akmaya devam etti. Kimse bilmiyordu ama bu yolculuk, sadece bir sınır koruması değil, bir dönemin başlangıcı olacaktı.

Gece, bozkıra derin bir sessizlik ve ayaz getirmişti. Ordu, yol kenarındaki korulukta mola vermişti. Askerler yorgunluklarını atmak için ateşler yakmış, heybelerden çıkan kuru etleri, peynirleri ve yanlarında getirdikleri az miktardaki ekmeği paylaşıyorlardı. Birkaç matara su elden ele dolaşıyor, boğazları yakarak aşağı iniyordu.

Demir, günün yorgunluğunu atmak için heybesinden çıkardığı matarasının kapağını açtı. Tam şarabından bir yudum alacaktı ki, Çelik'in nasırlı eli bileğini mengene gibi kavradı.

Çelik: "Hele şu Ankara'ya bir varalım, o zaman istediğin kadar içersin. Şimdi ayık kalman gerek, düşman pusuda bekliyorken değil."

Demir, homurdanarak matarayı geri kapattı. "Tamam, tamam... İçimizdeki ateş yeter bize."

Kısa süre sonra ateşin başında sohbet derinleşti. Sır, yayının kirişini kontrol ediyor, parmak uçlarıyla kirişin gerginliğini ölçüyordu. Keskin ise hemen yanındaki taşta kılıcını bileyerek tiz bir ses çıkartıyordu.

Keskin: "Sır, koca bir ömür geçti; sen hep o oku mu atacaksın, yoksa bir gün kılıç sallayacak mısın?"

Sır, gözlerini yayından ayırmadan cevap verdi: "Kılıç, düşmanın gözlerini gördüğünde gereklidir; ok ise, düşman seni henüz hiç görmemişken. İkisini de iyi bilirim, ama yayı gerince kaderi ben belirlerim."

Kaya, elindeki baltayı havaya kaldırarak araya girdi: "Sizinki de dert mi? En iyisi kılıç ve baltadır. Kılıçla deler, baltayla biçersin. Tek darbe, iki farklı ölüm."

Arslan, grubun etrafında dolanırken onları dinliyordu. "En iyisi kılıç ve kalkandır," dedi Arslan, sesi karanlıkta yankılanarak. "Hem saldırırsın hem de savunursun. Savaşın kuralı öldürmek değil, hayatta kalmaktır."

Birden kaşlarını çattı. Gözleri etrafı taradı. "Umut'u gördünüz mü?"

Kimseden cevap gelmedi. Üçü de birbirine baktı, hayır dediler. Arslan'ın yüzündeki huzursuzluk yerini bir anlık öfkeye bıraktı.

Umut, ordudan biraz uzaklaşmış, gölün kenarındaki kayaların üzerine çökmüştü. Suların yansımasında kendi yüzüne bakıyordu. İçindeki korku, bir düğüm gibi boğazına oturmuştu. "Başarabilecek miyim?" diye fısıldadı kendine. "Bu savaştan sağ çıkabilecek miyim?"

Sorusunun cevabını, ensesinde hissettiği soğuk metal verdi.

Bir Hırsız: "O kadarını Tanrı bilir çocuk, ama bu geceyi göremeyeceğin kesin."

Etrafını beş kişi sarmıştı. Umut, ayağa kalkmaya yeltendiğinde biri belindeki kılıcını çekip aldı. Bir diğeri, kılıcının ucuyla Umut’un boğazına bastırıyordu.

Hırsız: "Başka neyin var, çabuk dökül!"

Umut'un titreyen elleriyle teslim ettiği altın kesesini alan hırsız alayla güldü: "Şu yalancıya bakın hele, 'hiçbir şeyim yok' diyor."

Tam o sırada, ormanın derinliklerinden bir ses gürledi: "UMUT!"

Arslan, çalılıkları yararak sahneye girdi. Hırsızlar, karşısındaki devasa adamı görünce duraksadılar.

Arslan: "Bırakın onu."

Hırsız Lideri: "Bu da kim böyle? Ölümüne susamış bir şövalye mi?"

Arslan, kılıcını kınından bir yılan gibi çıkardı. "Kim olduğumu bilmek istemezsin, nasıl savaştığımı görmek istemezsin. O bıçağı çocuğun boğazından çek!"

Hırsız Lideri: "Farkındaysan biz beş kişiyiz, aptal!"

Arslan bir adım öne çıktı. "Bundan daha kalabalık gruplarla savaştım, sizden daha iyi kılıç tutanları toprağa gömdüm."

Hırsız lideri bağırdı: "Konuşturmayın şunu, saldırın!"

Dört hırsız aynı anda Arslan’a yüklendi. Arslan, ilk vuruşu bir blokla karşıladı; metalin metale çarpma sesi ormanda çınladı. İkinci adamın hamlesini yana çekilerek boşa çıkardı ve kılıcının kabzasıyla adamın göğsüne sert bir darbe indirdi.

Saldırı, blok, tekrar saldırı... Arslan bir dansçı gibi hareket ediyordu. Üçüncü adamın üstüne gelen kılıcını kalkanıyla savurdu, rakibinin savunmasını açtığı an, kılıcını rakibinin koluna indirerek devre dışı bıraktı. Dördüncü hırsız arkadan saldırdığında Arslan hiç dönmeden kılıcını geriye savurdu; çelik, adamın bacağını yardı. Hırsız yere yığıldığında, Arslan vakit kaybetmeden önce göğsüne vurduğu adamın boğazına kılıcını sapladı. Ardından diğerlerini tek tek, soğukkanlı ve acımasız bir ustalıkla kılıçtan geçirdi.

Geriye sadece lider kalmıştı. Korkudan titreyerek Umut’un boğazına bıçağı daha sert dayadı.

Hırsız Lideri: "Yaklaşma! Yoksa onun gırtlağını keserim!"

Arslan, hiçbir tereddüt göstermeden kılıcını bir ok gibi fırlattı. Kılıç, adamın omzuna saplanırken, adamın elindeki bıçak havaya savruldu. Arslan bir hamlede adamın tepesine bindi ve kılıcını adamın alnına indirerek işini bitirdi.

Sessizlik geri döndü. Arslan, kanlı kılıcını temizleyip Umut’a döndü.

Arslan: "İyi misin?"

Umut, titreyerek başını salladı.

Arslan: "Kendini korumayı öğrenmelisin! Düşman senin merhametine bakmaz. Hızlı olacaksın, gölge gibi, rüzgar gibi! Eğer bugün burada öleceksen, bu senin hatan olur. Anladın mı beni?"

Umut, amcasının gözlerindeki o sert şefkati gördü. Artık savaşın oyun olmadığını anlamıştı. "Anladım amca," dedi, sesi artık daha güçlü çıkıyordu. "Bir daha asla gafil avlanmayacağım."