23. BÖLÜM: TAŞ DUVARLARIN ARDINDAKİ HÜKÜM VE ZORUNLU NİKAH

Ankara Kulesi’nin kalın taş duvarları dışarıdaki rüzgârın sesini boğuk bir uğultuya dönüştürürken, geniş iç avluya bakan loş odada savaşın yorgunluğu hala nefes alıyordu. Surlardaki o kanlı çarpışmanın, akan terin ve dökülen taze kanın kokusu henüz dağılmamıştı. Odanın ortasında, taştan oyulmuş uzun masanın etrafında toplanmış olan kahramanlar, derin bir sessizlik içinde soluklanıyordu.

Amcasının oğlu Umut, hâlâ surlarda kaybettikleri Sır'ın şokunu üzerlerinden atamamış, başını öne eğmiş ellerindeki kurumuş kan lekesine bakıyordu. Kaya, omzundaki derin sıyrığı umursamadan ağır demir kılıcını masaya yasladı. Çelik ve Demir, yorgunluktan taş zemin üzerine sırtlarını vermişlerdi; Keskin ise pencerenin demir parmaklıklarından dışarıdaki karanlığa dalmış, tek kelime etmeden duruyordu.

Arslan, odanın ortasında volta atıyor, zihninde hem biraz önceki ölüm kalım savaşını hem de Hatice’nin o sarsıcı itirafını tartıyordu.

Kaya: (Sıkıntıyla nefesini verip başını kaldırarak) "Bugün surlarda iyi tutunduk ama o Persler kolay kolay pes etmeyecek. İkinci dalga ilkinden daha kanlı olacak Arslan."

Demir: (Yüzündeki kanı kaba bir hareketle silerek) "Haklı... O koçbaşı kapıyı bir kez daha zorlarsa o ahşap gövde dayanmaz. Daha sağlam demir destekler bulmamız lazım."

Çelik: "Önemli olan kapı değil Demir... Yukarıdan gelen o okçular. Sır’ı o şekilde, ansızın yere sermeleri moralleri sarstı. Kimdi o nişancı bilmiyorum ama işini biliyordu."

Umut: (Titreyen sesiyle, gözlerini yerden kaldırmadan) "Sır... Hiçbir şey anlamadı bile. Bir anda oldu... O kulede o kadar düşmanı haklamıştı ama gökten gelen tek bir ok her şeyi bitirdi."

Arslan, arkadaşının bu acılı cümlesi üzerine durdu. Eli istemsizce kılıcının kabzasına gitti; yüzündeki o sert çizgiler daha da derinleşti. Savaşın getirdiği kayıp içini yakıyordu ama zihnini meşgul eden tek şey dışarıdaki ordu değildi.

Tam o sırada odanın ağır meşe kapısı iki yana açıldı. Kapının eşiğinde duran kule muhafızlarından biri, başını yere eğerek saygıyla söze girdi.

Muhafız: "Komutanım Arslan... Başbuğ Hüşit Sultan sizi huzurunda bekliyor, acil buyurdu."

Arslan kaşlarını çattı. Savaşın en yoğun anında sultanın onu çağırması hayra alamet değildi.

Arslan: "Peki... Gidiyorum."

Kılıcını kınından kontrol edip arkasına taktı, derin bir soluk alarak dışarı çıktı. Kendi kendine mırıldandı: Hayırdır inşallah...

Taş merdivenleri hızlı adımlarla inerek kalenin en üst katındaki ihtişamlı divan salonuna ulaştı. Kapıdaki muhafızlar yolu açtı. Arslan içeri girdiğinde havanın ne kadar ağır ve zehirli olduğunu hemen hissetti.

Hüşit Sultan, taht benzeri yüksek ahşap kürsünün önünde, ellerini arkasında bağlamış, buz gibi bir ifadeyle ayakta duruyordu. Sultanın hemen yanında ise iki kızı vardı: Biri o tehlikeli sırrın sahibi Hatice, diğeri ise onun küçüğü, olan biteni endişeli gözlerle izleyen Mihriban’dı.

Hüşit Sultan, Arslan’ın içeri girdiğini gördüğü an, gözlerindeki o öfke kıvılcımı bütün odayı sardı. Sert ve buyurgan bir el hareketiyle etraftakilere emretti.

Hüşit Sultan: "Dışarı çıkın! Muhafızlar, köleler, odadaki herkes... Derhal dışarı çıkın!"

Hizmetkarlar ve kapıdaki muhafızlar başlarını eğerek hızla dışarı süzüldü. Sultan, odada kalan küçük kızına da sertçe baktı.

Hüşit Sultan: "Mihriban... Sen de çık kızım. Bekleme yapma, dışarıda dur."

Mihriban, babasının bu korkutucu tonundan ürkerek ablası Hatice’ye baktı, ardından sessizce kapıdan çıkıp kapıyı arkasından kapattı.

Oda tamamen boşaldığında, sessizlik bıçak gibi keskinleşti. Hüşit Sultan, ağır adımlarla Arslan’ın ve Hatice’nin üzerine doğru yürüdü. Yüzündeki damarlar kabarmış, öfkeden soluk alıp vermesi hızlanmıştı. Bakışlarını önce Arslan’a, ardından kendi kanından olan Hatice’ye dikti.

Hüşit Sultan: (Dişlerinin arasından sızan boğuk ve titrek bir sesle) "İkinizi de... Şu kale duvarlarından ayaklarından bağlayıp ibret olsun diye asardım! Sarayın onurunu, bu ocağın namusunu ayaklar altına aldınız."

Arslan ilk defa hayatında bu kadar net bir köşeye sıkışmıştı; ne kılıcı onu buradan kurtarabilirdi ne de o devasa iradesi. Çaresizliğin o soğuk terini alnında hissetti.

Hüşit Sultan: "Ama ne yazık ki yapamam... Çünkü şu an dışarıda dev bir Pers ordusu kapımıza dayanmışken, Anadolu’nun en güçlü beyliğiyle ve kendi içimdeki sükunetle ters düşmek istemem. Hem de sen... Sen bu kaleyi savundun Arslan, canını ortaya koydun. Ama iş kendi nefsine geldiğinde, bir nefse yenik düşüp bu ihaneti işledin!"

Arslan başını hafifçe öne eğdi; inkar etmeye çalışmadı, çünkü kelimelerin bittiği yerdeydi.

Hüşit Sultan bir an soluklandı, gözlerindeki o karanlık kararı zehir gibi döküldü.

Hüşit Sultan: "Kimse bu rezaleti duymayacak, sarayın duvarları dışına çıkmayacak. İkiniz de... Hiç vakit kaybetmeden, bu gece sarayın küçük mescidinde kıyılacak kısa ve sessiz bir törenle evleneceksiniz. Başka bir çıkış yolu yok."

Bu cümle, odadaki havayı tamamen emdi. Arslan’ın zihni bir an durdu. Ne yapacağını, ellerini nereye koyacağını bilemez hâlde kaldı. İçindeki o büyük fırtınanın ortasında, aniden binlerce kilometre uzakta, Anadolu’nun yeşil ovalarında, o mütevstı evinde onu bekleyen gerçek karısı Elif’in hayali belirdi. Elif’in o saf, temiz gözleri zihninden geçerken Arslan’ın kalbine saplanan hançer daha da derinleşti. Orada bir kadını beklerken, şimdi bu taş kalenin içinde başka bir kadının kaderine mahkum ediliyordu. Ama elinden gelen hiçbir şey yoktu; elleri kolları bağlanmıştı.

Arslan, yutkundu. Boğazından çıkan ses, fısıltıdan biraz daha kalındı.

Arslan: (Başını kaldırarak, çaresizliğin verdiği o acı tonla) "Peki... Sultanım, emriniz başüstüne."

Hüşit Sultan başını yavaşça yana çevirip kızı Hatice’ye baktı. Hatice, babasının bu kararını bekler gibiydi; yüzünde ne bir pişmanlık ne de bir korku vardı. Aksine, elde ettiği zaferin o soğuk tebessümü duruyordu dudaklarında.

Hatice: (Sakin, ama meydan okuyan bir itaatle babasına bakarak) "Peki... Baba."

Odanın içerisindeki o kurşun ağırlıklı sessizlik, yaklaşan gecenin karanlığıyla birleşirken, Ankara Kulesi’nin tepesinde yazılan bu zoraki nikah, sarayın tahtını ve geleceğini alt üst edecek yeni bir felaketin fitilini ateşliyordu.

Ankara Kulesi’nin kalın surlarının ardına gece, dışarıdaki o kanlı savaşın izlerini örten kapkara ve ağır bir örtü gibi çökmüştü. Savaşın gürültüsü yerini yer yer inleyen yaralıların seslerine ve meşalelerin çıtırtısına bırakmıştı. Fakat kuncudaki o loş, taştan oyulmuş küçük mescit odasında, dışarıdaki savaştan çok daha farklı, ruhu boğan başka bir fırtına kopuyordu.

Odanın taş duvarlarına vuran meşale ışığı, titreşen gölgeleri duvara yansıtıyordu. Ortada yer alan sade ahşap kürsünün etrafında sadece birkaç kişi vardı. Hüşit Sultan’ın emriyle her şey büyük bir gizlilik ve aceleyle ayarlanmıştı; dışarıda kimse bu zoraki nikahın ne anlama geldiğini bilmiyordu.

Hatice, üzerinde sade ama asil işlemeli koyu renkli kaftanıyla, başındaki tül örtüyü yüzüne doğru çekmiş bir halde sessizce ayakta duruyordu. Gözlerinde ne bir gelin neşe ve heyecanı vardı; aksine uzun süredir kurduğu bir planın nihayet gerçeğe dönüşmesinin o soğuk ve kararlı parıltısı okunuyordu.

Karşısında ise üzerine geçirdiği sade deri yeleğiyle duran Arslan vardı. Zihninde binlerce at koşturuyordu. Bir yanda surlarda can veren askerlerin, Sır’ın acısı; diğer yanda ise bu taş odada boynuna geçirilen kader zinciri...

Odanın kıyısındaki yaşlı kadı, elindeki el yazması eski ceylan derisi defteri dikkatle açtı. Sesi, odanın soğuk taşlarında yankılanarak sessizliği böldü.

Kadı: "Malumdur ki nikah, Allah’ın emri, Hz. Peygamber’in sünnetidir. Hüşit Sultan hazretlerinin buyruğu ve iki tarafın rızası mucibince... Arslan bin Süleyman, Hatice Hatun’u eşliğe kabul ediyor musun?"

Odanın içindeki hava bir anda kurşun gibi ağırlaştı. Arslan’ın gözleri anlık olarak yere, taş zemine çakıldı. O an, binlerce kilometre uzakta, Anadolu’nun o huzurlu ve sessiz evinde, kendisini bir gözü yolda bekleyen gerçek karısı Elif’in o masum yüzü zihninde şimşek gibi çaktı. Elif’in "Geri döneceksin, değil mi Arslan?" diye soran o saf sesi kulaklarında yankılandı. Şimdi burada, bu karanlık kulenin odasında, başka bir kadının elini tutmak zorunda kalmak içini parça parça ediyordu.

Fakat başını kaldırdığında, kapının eşiğinde duran Hüşit Sultan’ın o keskin ve tehditkâr bakışlarını gördü. Çaresizdi; bu nikahın reddi, hem kalenin iç savaşla yıkılması hem de ellerindeki tüm dengelerin alt üst olması demekti.

Arslan derin, göğsünü yırtar gibi bir soluk aldı. Yutkundu, sesi boğuk ve kısık çıktı.

Arslan: "Kabul ediyorum..."

Kadı başını hafifçe sallayarak bu kez Hatice’ye çevirdi yönünü.

Kadı: "Hatice Hatun binti Hüşit... Arslan bin Süleyman’ı eşliğe kabul ediyor musun?"

Hatice, başındaki örtünün altından gizlenen yüzüyle, bir an bile tereddüt etmeden, zehir gibi net ve kararlı bir sesle cevap verdi.

Hatice: "Kabul ediyorum."

Kadı: "Şahitler huzurunda... Bu nikâhı kıydım, Hak katında da mübarek eyleye."

Tören bittiğinde odada ne bir kutlama ne de bir tebessüm vardı; bu, iki tarafın da birbirine kılıç çekerken imzaladığı sessiz bir anlaşmadan farksızdı. Hüşit Sultan ağır adımlarla kapıya doğru yürürken, odadakilere sert bir işaretle dışarı çıkmalarını buyurdu. Hatice, son kez Arslan’ın yüzüne bakarak başını hafifçe eğdi ve ağır adımlarla odadan ayrıldı. Mescit odasında Arslan yalnız başınaydı.

Dışarıdaki taş koridora çıktığında, kalenin loş köşesinde sırtını duvara yaslamış, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde onu bekleyen Umut’u gördü. Umut’un yüzünde ne bir öfke ne de şaşkınlık vardı; sadece derin bir hüzün ve kırgınlık okunuyordu.

Arslan yorgun adımlarla yaklaşırken, Umut başını kaldırdı ve gözlerini amcasının oğluna dikti.

Umut: (Sesi titreyerek ama fısıltıkarışık bir tonla) "Abi... Sen ne yaptın? İçeride olanları, o kıyılan nikahı herkes fısıldaşıyor."

Arslan cevap vermedi. Yorgun gözlerini kaçırıp duvara baktı.

Umut: (Yutkunarak, içindeki o acıyı saklayamadan) "Anadolu’da seni bekleyen bir eşin var... Elif seni her gün o kapının eşiğinde, gözü yolda bekliyor. Sence bu doğru mu abi? Buna nasıl göz yumdun?"

Arslan derin bir sessizliğe gömüldü. Ağzından tek bir kelime bile dökülmedi. Çünkü ne diyeceğini, bu acıyı nasıl savunacağını, Elif’in yüzüne nasıl bakacağını kendisi de bilmiyordu. Kelimeler boğazında düğümlenmişti; geriye sadece gecenin karanlığı ve sırtına binen o ağır ve kirli saltanat yükü kalmıştı.