10. BÖLÜM: TAHTIN GÖLGESİ VE DAĞDAN İNEN KABUS

Anadolu’nun yeni sahibi Şehzade Cemal’in omuzlarına binen o ağır tacın henüz ilk günleriydi, ancak sarayın mermer koridorlarında yankılanan adımlar artık bir yas havasını değil, yaklaşmakta olan büyük bir felaketin ayak seslerini taşıyordu. Taht salonunun yüksek tavanlı pencerelerinden içeriye sızan soluk gün ışığı, tahtında oturan genç sultanın yüzündeki o gergin çizgileri aydınlatıyordu.

Salonda derin bir sessizlik hakimken, ağır meşe kapı yavaşça aralandı. İçeriye giren Komutan Hürkan, her zamanki gibi az ve öz konuşan, gereksiz kelimelerle vakit kaybetmeyen yapısıyla adımlarını sert ve nizamlı bir şekilde attı. Zırhının halkalarının birbirine sürtünme sesi, odadaki o buz gibi havayı böldü. Hürkan, tahtın önüne gelip hafifçe başını eğdi; gözlerindeki o askerî ciddiyet, getirdiği haberin ne kadar vahim olduğunu açıkça belli ediyordu.

Cemal: "Söyle Komutan Hürkan... Sınırda durum nedir? Pers ordusu geri çekildi lakin yüzümüzü doğuya çevirdiğimiz bu günde saraya kadar ulaşan o huzursuz fısıldaşmaların sebebi ne?"

Hürkan, kılıcının kabzasından ellerini çekmeden, kalın ve tok sesiyle doğrudan konuya girdi.

Komutan Hürkan: "Hünkarım... Sınır birliklerinden ve dağ köylerinden gelen haberler iyi değil. Persler ovada beklesin dursun, asıl büyük bela dağlardan indi. İnsan yiyen o lanetli yaratıklar... Mağaralarından çıkıp köylere saldırmaya başladılar. Karşılarına çıkan her canlıyı parçalayıp yutuyorlar."

Cemal, tahtın kolçaklarına vurduğu parmaklarını durdurdu. Gözleri öfkeyle ve şaşkınlıkla açıldı; daha babasının kanı yeni kurmuşken, şimdi de masum köylerin bu yaratıkların hedefi olması içindeki o hırslı ateşi daha da körükledi. Sesindeki o buyurgan ve sert tonu yükseltti.

Cemal: "İnsan yiyenler mi? O masalların gerçeğe dönüştüğünü mü söylüyorsun bana? Dinle Komutan Hürkan, o hayvanların şehrimin sınırlarından içeri girmesine, köylerime zarar vermesine asla ve asla izin vermeyeceksin! Her bir köye, her bir kritik geçide hızlı ve tecrübeli küçük birlikler, ordular gönderin. Halkımın o canavarların kurbanı olmasına göz yumamam. Kılıçtan geçirin onları, tek bir tanesi bile sağ kalmayacak!"

Komutan Hürkan, en ufak bir tereddüt göstermeden başını dikleştirdi ve askerî selamını verdi.

Komutan Hürkan: "Emriniz başüstüne hünkarım. Derhal küçük birlikleri hazırlayıp köylere sevk ediyorum. O canavarlar bu topraklarda nefes alamayacak."

Hürkan arkasını dönüp sert adımlarla taht salonundan çıkarken, odanın ta uzaktaki gölgeli köşesinde duran bir başka figür, bu konuşmanın her kelimesini dikkatle süzüyordu.

On yedi yaşındaki prenses Ceren, odayı ayıran yüksek sütunun arkasından adım atarak loş ışığa doğru çıktı. Üzerindeki koyu renkli kaftanı, sarayın içindeki bu kaotik ortamda ona daha da soluk bir hava veriyordu. Gözleri, tahtın üzerinde oturan on sekiz yaşındaki kardeşi Cemal’in üzerindeydi. Ceren, dışarıdan bakıldığında ağabeyinin bu kararlı emirlerini onaylıyor gibi görünse de, içten içe bu durumu ve kardeşinin bu denli hırsla tahtı ele geçirmesini hala kabullenemiyordu.

Babasının son nefesinde "ikiniz de benim varisimsiniz" sözleri kulaklarında çınlarken, Cemal’in bu kadar kısa sürede tüm yetkileri tek başına eline alması, Ceren’in kalbindeki o şüphe tohumlarını daha da büyütüyordu. Acaba babasının ölümünde bu hırsın bir payı var mıydı? Yoksa bu taht kavgası, tüm Anadolu’yu ve kendilerini de ateşe mi sürükleyecekti?

Ceren, düşüncelerini yüzüne yansıtmamaya çalışarak ağır adımlarla tahtın önüne kadar yaklaştı. Sesindeki o mesafeli ve sorgulayan tonu gizlemeden kardeşiyle göz teması kurdu.

Ceren: "Çok büyük kararlar alıyorsun Cemal... Köylere ordu göndermek, o yaratıklarla savaşmak kolay görünür lakin sarayın içi bu kadar kaynarken, bütün gücü tek bir elde toplamak ne kadar doğru? İnsanlar daha babamızın yasını bile tutamadı, sen ise tek başına emirler yağdırıyorsun."

Cemal, ablasının bu imalı ve güvensiz sözleri karşısında kaşlarını çattı. Tahtın üzerindeki dik duruşunu bozmadan, kardeşine doğru sert bir bakış fırlattı.

Cemal: "Yas tutarak devlet yönetilmez Ceren! Babam toprakta yatarken, düşman kapıdayken ve dağlardan o iblisler inerken oturup ağlayacak vakit mi sandın? Ben bu tahtta oturuyorsam, bu ülkeyi korumak da benim vazifemdir. Bana karşı böyle şüpheyle bakmaktan vazgeç!"

Ceren, kardeşinin bu savunmacı ve buyurgan tavrı karşısında hafifçe gülümser gibi oldu ama bu gülümseme yüzünde acı bir çizgi olarak kaldı. İçindeki o derin şüpheyi ve güvensizliği yutarak başını başka yöne çevirdi; çünkü biliyordu ki bu sarayda artık hiç kimse güvende değildi ve en büyük savaş, belki de kapıdaki düşmanlarla değil, bu taş duvarların arasında, kardeş kanıyla verilecekti.

Taht salonunun ağır meşe kapısı, prenses Ceren’in öfkeli ve kırgın adımlarıyla ardına kadar açıldı. Ceren, kardeşinin o buz gibi ve buyurgan bakışları altında daha fazla kalmak istememişti; zira odadaki hava sanki üzerine üzerine geliyor, ona babasının o soğuk ölüm anını ve hırsla ele geçirilen o tahtı hatırlatıyordu. Başını dik tutmaya çalışarak sarayın uzun, meşalelerle aydınlatılan taş koridorlarına attı kendini. Taş duvarlarda yankılanan her bir adımı, içindeki o kabaran isyan ateşinin ve durmaksızın büyüyen şüphenin ritmini tutuyordu. O, kardeşinin bu tahtı hak etmediğini, babasının kanı henüz kurumuşken sergilenen bu iktidar hırsının devleti uçuruma sürükleyeceğini çok iyi biliyordu.

Salonun içinde ise kapının kapanmasıyla birlikte derin, zehirli bir sessizlik hüküm sürdü. Tahtın üzerinde oturan Şehzade Cemal, ablasının arkasından bakarken çatık kaşlarını gevşetmedi; lakin o genç ve hırslı zihnini kemiren o şüphe kurdu, diline dökülmek için sabırsızlanıyordu. Yanında, her zamanki kurnaz ve sinsi duruşuyla ellerini önünde kavuşturmuş olan Vezir Hamit’e doğru başını çevirdi. Gözlerindeki o tedirgin pırıltıyı saklamaya gerek duymadan, alçak ama sorgulayan bir ses tonuyla sordu.

Cemal: "Vezir Hamit... Söyle bana, açık konuş. Sence o... Abim sayılan ama her bakışıyla beni bu tahttan indirmek istiyormuş gibi bakan kız kardeşim Ceren, başıma bela olur mu? Bana ileride büyük bir sorun yaratır mı?"

Vezir Hamit, efendisinin bu endişesini sezdiği an, yüzündeki o yalaka ve güven veren tebessümle bir adım daha öne yaklaştı. Yaşlı ve deneyimli bir tilkinin kurnazlığıyla, Cemal’in yüreğine su serpecek o zehirli sözleri dikkatle seçerek dile getirdi.

Vezir Hamit: "Haşa hünkarım... Kız kardeşiniz prenses hazretleri hırslıdır, acısı büyüktür lakin unutmayın ki o bir kadındır ve bu devletin yasalarında, törelerinde kılıç tutmayan ellerin tahtta söz hakkı yoktur. O sadece yasının ve kibrinin esiridir; size asla açıkça kafa tutamaz, tutmak istese bile bu onun bu saraydaki son hamlesi olur. Bizim asıl derdimiz dışarıdaki akbabalar olmalıdır, sarayın içindeki gölgeleri ben kolayca kontrol altında tutarım, başınızı yormayın."

Cemal, vezirinin bu tavizsiz ve kendinden emin sözleriyle biraz olsun rahatladı; çenesini dikleştirip arkasına yaslandı.

Cemal: "Öyle olsun Vezir... Lakin gözünü dört aç. Bu sarayda kimseye güvenilmeyeceğini babamın ölümünden öğrendim."

Sarayın bu karanlık odasında iktidar planları yapılırken, avlunun dışındaki rüzgarlı ve tozlu alanda ise adeta bir ölüm kalım hazırlığı hüküm sürüyordu. Taş avlunun ortasında duran Komutan Hürkan, zırhının demir plakaları arasından sızan terleri silmeden, başlarında tecrçübeli yüzbaşıların olduğu birlikleri tek tek hizaya diziyordu. Dağlardan inen o insan yiyen lanetli yaratıkların köyleri bastığı haberi bütün kışlaya yayılmıştı; askerlerin yüzlerindeki gerginlik parlatılmış kılıçların soğuk ışığına yansıyordu.

Hürkan, kalın, tok ve otoriter sesiyle avluyu inleten talimatlarını ardı ardına sıralıyordu.

Komutan Hürkan: "Dinleyin beni yiğitler! Doğudaki dağ eteklerinden gelen haberler ciddidir. O iblisler insan suretinde ama aslında birer canavardır; ne acıma bilirler ne de geri çekilme! Her bir köyün etrafına hızlı ve çevik küçük birlikler sevk edilecek. Kimse zırhının ağırlığına güvenip yavaş hareket etmesin! Köylülerin kılına zarar gelirse, o dağlardan sağ dönmezsiniz! Atlarınıza binin, yollar açık olsun!"

Hürkan’ın emriyle birlikte yüzlerce atlı süvari ve yaya asker, demirlerin şıngırtısı ve nalların toprağı dövmesi eşliğinde sarayın kapılarından dışarıya, dağ köylerine doğru dörtnala fırladı. Ankara’nın üstüne çöken o kara bulutların altında, devlet hem içerideki taht kavgalarının hem de dışarıdan gelen kana susamış kabusun ortasında adeta iki ateş arasında kalmıştı.