6. BÖLÜM : ANKARA'NIN GÖLGESİ VE HUŞİT SULTAN

Bozkırın kuru ve acımasız tozunu arkasında bırakan o 500 kişilik demir yüklü ordu, nihayet Ankara’nın asırlık, devasa surlarının önüne dayanmıştı. Atların nalları toprağa ve taşa vurdukça çıkan o boğuk sesler, dağlarda yankılanıyor, yaklaşan fırtınanın ayak sesleri gibi vadide inliyordu. En önde, rüzgarda savrulan koyu renkli pelerini ve yüzündeki o sert, savaş yorgunu hatlarıyla Arslan sürüyordu atını. Onun hemen arkasında, sınır boylarında kılıç sallamaktan bilekleri çelikleşmiş o sadık ve korkusuz komutanları yer alıyordu: Gençliğinin verdiği heyecanı gözlerindeki kararlılıkla gizleyen Umut, iri yarı yapısıyla dağları devirebilecek güce sahip Demir, kılıcını kuşandığı an etrafına ölüm saçan Keskin, zırhının her parçası savaş izleriyle dolu olan Çelik, gölgeler kadar sessiz ve tehlikeli Sır ve usta savaşçı Kaya.

Ankara Kalesi’nin yüksek burçlarında dikilen nöbetçiler, ufuktaki bu devasa kalabalığı ve başkomutanın sancağını gördüklerinde telaşla demir çanları çalmaya başladılar. Haber kısa sürede sarayın en derin odalarına, Ankara Sultanı Huşit’in huzuruna ulaştı.

Anadolu’nun o sert ve dağınık beyliklerini tek bir demir yumruk altında toplayan, adını duyduğunda düşmanların yüreğine korku salan Ankara Sultanı Huşit, taht salonundaki mermer sütunların arasında ağır adımlarla yürüyordu. O, Anadolu Sultanı Ahmet gibi, uzağı göremeyen ya da yumuşak huylu biri değil; devletin zerre kadar taviz vermez, buz gibi keskin aklına sahip bir hükümdardı.

Sultan Huşit’in hemen yanında, kalenin yüksek balkonundan gelenleri izleyen iki prenses, adeta sarayın karanlığına vuran birer güneş gibi parlıyordu. Onları görenlerin nefesi kesilirdi:

Hatice Sultan: Sultan Huşit’in büyük kızıydı. Güzelliği, dillerden dillere dolaşan efsaneler gibiydi; siyah, dalgalı ve boyunu aşan uzun saçları, geceyi andıran derin ve melankolik gözleriyle durduğu yeri aydınlatırdı. O, sadece bir prenses değil, sarayın en asil ve mesafeli yüzüydü. Güzelliğindeki o keskin asalet, en cesur komutanların bile onun karşısında başını öne eğmesine neden olurdu.

Mihriban Sultan: Küçük prenses ise ablasının o ağır ve mesafeli duruşunun aksine, vahşi bir çiçeğin zarafetine sahipti. Kehribar rengi gözleri, güldüğü an etrafa ışık saçan yüzü ve gamzeleriyle sarayın neşesiydi ama o güzelliğin altında fırtınalar koparırdı. Kılıç tutmaktan hafifçe nasırlaşmış parmakları ve rüzgarda uçuşan kumral saçlarıyla, görenleri hem büyüleyen hem de tehlikeli olduğunu hissettiren benzersiz bir cazibeye malikti.

Kalenin devasa, demir kapıları gıcırtıyla aralandığında, Arslan ve 500 kişilik ordusu yavaşça içeri girmeye başladı. Atının üzerinde dikleşen Arslan, kalenin geniş ve mermer döşeli avlusuna adım attığı an, askerler kusursuz bir nizamla durdu.

Umut, etraftaki devasa surlara ve yukarıdaki balkonda duran kalabalığa bakarak hafifçe Arslan’a doğru eğildi. Yorgunluktan çatlamış dudaklarıyla, içindeki o çocuksu tedirginliği gizleyemeden fısıldadı:

Umut: "Arslan Abi... Sınırda bıraktığımız o kanlı vadilerden, o çığlıklardan sonra burası o kadar devasa ve sessiz ki... İnsan kendini bir karınca gibi hissediyor. Umarım bizi bu kaleye içeri alırlar, kapıda öylece bekletip hıncımızı almazlar."

Arslan, dizginleri sıkıca tutan elini gevşetmeden, başını dik bir şekilde kalecinin ana kulesine ve balkonda duran Sultan Huşit’in silüetine çevirdi. Sesindeki o sarsılmaz güven, yanındaki herkesin yüreğine su serpiyordu.

Arslan: "Tabii ki alacaklar Umut. Burası yabancı bir toprak parçası değil, bizim kanımızla sulanan, surlarını kendi ellerimizle diktiğimiz Ankara'dır. Biz dışarıda o can pazarlarında ölürken, içeride bu sarayın bacası tütüyorsa, o demir kapılar bizim yüzümüze kapanmak için değil, zaferimizi karşılamak için sonuna kadar açılmak zorundadır."

Arslan’ın hemen arkasında duran, zırhının ağırlığından omuzları çökmüş ama gözleri hala bir kartal gibi keskin olan Çelik, ellerini eyerin kaşına dayayıp homurdandı. Günlerdir kuru ekmekle beslenen ordunun karnı zil çalıyordu.

Çelik: "Kapılar açılır açılmasına da Şehzadem... Bizim bu kadar adamla, beş yüz kişilik aç bir orduyla geldiğimizi gördüler. Acaba sormak lazım, bu koca kalenin ambarlarında bizim bu adamları, atları ve demir yükümüzü günlerce besleyecek kadar erzak var mı? Sınırda kurşuni ekmeğe razıydık ama burada sarayın sofrası bize kalır mı, yoksa yine ellerimiz boş mu kalacağız?"

Keskin, Çelik’in bu kaygılı ve homurdanan sözlerine alayla karışık sert bir gülüşle karşılık verdi. Kılıcının kabzasını düzelttikten sonra başını yukarıdaki yüksek kulelere, prenseslerin izlediği balkona doğru kaldırdı.

Keskin: "Korkma Çelik, korkma... Koskoca Ankara burası! Ticaretin, zenginliğin ve ambarların merkezi. Sınırda ordunun midesini unutmuş olabilirler ama merkezdeki vezirler kendi boğazlarından kesip yine de bu devleti ayakta tutmak zorundadır. O ambarlar bizim için doludur, kuşkun olmasın."

Arslan, atından çevik bir hareketle yere atladı. Çizmelerinin demirleri avlunun mermer taşlarına çarptığında çıkardığı tok ses, tüm avludaki sessizliği delip geçti. Gözlerini yukarıda, onları yukarıdan süzülen o ihtişamlı silüetlere dikti. Sınırda dökülen kanın kokusu, şimdi Ankara'nın bu ulu sarayında başlayacak olan yeni ve karanlık bir taht mücadelesinin fitilini ateşlemek üzereydi.

Ankara Kalesi’nin devasa demir sürgüleri açıldığında, 500 kişilik yorgun ama mağrur ordu nizam alarak avluya akın etti. Arslan, atını en önde sürerken, hemen arkasında amcasının oğlu Umut ve kıdemli komutanları Demir, Keskin, Çelik, Sır ve Kaya yer alıyordu. Atların nalları mermer avluda yankılanırken, askerler sessizlik içinde nizam aldı. Arslan ve sadık komutanları atlarından inip, meşalelerle aydınlatılan, yüksek tavanlı ve işlemeli sütunlarla çevrili büyük taht salonuna doğru yürümeye başladılar.

Salonun en ucunda, tahtında oturan Ankara Sultanı Huşit tüm heybetiyle onları bekliyordu. Yanında ise sarayın asil ve mesafeli prensesi Hatice Sultan ile o vahşi güzelliğiyle dikkat çeken Mihriban Sultan sessizce duruyordu. Arslan ve yanındaki altı komutan, tahtın önüne gelip aynı anda başlarını eğerek derin bir saygıyla selam durdular.

Sultan Huşit, sert ve otoriter bakışlarını aralarından gezdirdikten sonra, tok sesiyle salonun sessizliğini bozdu.

Sultan Huşit: "Ankara’nın çelik bilekli başkomutanı, zaferlerle dönen Arslan... Sınırın o acı ayazından ve kanlı topraklarından sonra kalitemize hoş geldiniz. Seferiniz mübarek, kılıcınız keskin ola."

Arslan, başını kaldırarak doğrudan Sultan Huşit’in gözlerinin içine baktı; yüzündeki yorgun hatlar, yerini sarsılmaz bir kararlılığa bırakmıştı.

Arslan: "Hoş bulduk Sultanım. Gösterdiğiniz bu kudretli kapılar ve lütuf için ordum adına şükran borçluyum. Sınırda döktüğümüz her damla kan, bu ulu tahtın ve Ankara'nın huzuru içindir."

Sultan Huşit, hafifçe başını sallayıp merakta olduğu o asıl konuya, merkezdeki ve komşu diyardaki dengelere çevirdi sözü. Gözlerini kısarak Arslan’ın babasını sordu.

Sultan Huşit: "Söyle bakalım Arslan... Uzun zamandır yollardasın. Anadolu Sultanı Ahmet nasıl? Sağlığı, devletin idaresi dirlik içinde mi? Sınır ötesindeki o çalkantılı günlerde sarayda işler nasıl yürür?"

Arslan, babasının adının anılmasıyla birlikte duruşunu biraz daha dikleştirdi, sesindeki o derin saygıyı bozmadan yanıtladı.

Arslan: "Çok şükür iyidir Sultanım. Babam Sultan Ahmet, devletin sancısını yüreğinde taşıyor ve hâlâ akıl otağında kılıcını biletmeye devam ediyor. Ankara'nın ve tahtın selameti için gece gündüz demeden idareyi elinde tutuyor; size ve bu ulu topraklara en derin selamlarını ve hürmetlerini iletmemi emretti."

Salonda bir an için ağır bir sessizlik hakim oldu. Ancak bu sessizlik, kapıda beklenen fırtınanın habercisi gibiydi. Sultan Huşit, yüzündeki o hafif tebessümü silerek ayağa kalktı; ellerini tahtın kollarına dayayıp öne doğru eğildi. Gözlerinde gergin ve tehlikeli bir parıltı vardı.

Sultan Huşit: "İyi olmasına iyi de Arslan... Sınırda sadece kılıç salladığınızı, düşmanın sadece ordinaryüs askerleriyle boğuştuğunuzu sanıyorsanız yanılırsınız. Biz burada sadece sarayın içindeki entrikalarla değil, dışarıdan gelen devasa bir tehditle de boğuşuyoruz."

Arslan’ın arkasında duran Umut, bu sözler üzerine hafifçe irkildi; amcasının oğlu Arslan’a doğru dönüp gözleriyle sessiz bir soru yöneltti. Ancak Huşit Şah, lafı hiç uzatmadan o büyük tehlikenin adını koydu.

Sultan Huşit: "Krezüs’ün oğlu Kroyos... O kaniçici hırs bataklığından beslenen soysuz, gözünü doğrudan bizim topraklarımıza dikti. Sadece sınır boylarını yağmalamakla kalmıyor; bizzat Ankara’yı, bu asırlık kaleyi ve tüm Anadolu’yu kendi egemenliği altına almak istiyor. Haberler ücra köşelerden değil, bizzat sarayın casuslarından geldi."

Arslan’ın hemen yanında duran iri yarı Demir, bu ismi duyunca ellerini yumruk yaptı; zırhının derileri arasından gelen metal sesleri salonun yankısında duyuldu.

Demir: "Kroyos mu? O kibirli soytarı, sınırda kestiğimiz akbabaların akıbetini unutmuşa benziyor. Eğer o altın ve hırs düşkünü piç Ankara’ya göz diktiyse, buralara ancak bizim cesetlerimizi çiğneyerek girebilir."

Arslan, elini sakin olması için Demir’in omzuna koydu, ardından başını yeniden Sultan Huşit’e çevirdi. Yüzündeki o soğuk kanlılık, en sert savaşlarda bile bozulmayan bir komutan soğukluğuydu.

Arslan: "Kroyos’un adını duymak bizim için şaşırtıcı değil Sultanım. O, her zaman başkasının ekmeğine göz diken bir çakal sürüsünün başıdır. Sınırda onun öncülerine ne yaptıysak, buralara kadar gelmeye cesaret ederse kehanetin sonunu kendi ellerimizle yazarız. Biz buraya sadece dinlenmeye değil, Ankara’nın topraklarına uzanan o kirli elleri kökünden koparmaya geldik."

Sultan Huşit, Arslan’ın bu kararlı ve korkusuz sözleri karşısında memnuniyetle başını salladı. Balkondan gelen rüzgar salonun içindeki meşalelerin alevlerini titretirken, büyük savaşın fitili Ankara’nın bu ulu taş duvarları arasında resmen ateşlenmişti.