Bölüm:43 Gülümseyin Çekiyorum

Daha önce bulunmadığım bu ortamı incelerken gözlerim her yerde dolaşıyordu. Tavandan sarkan beyaz ışıklar, patlayan flaşlar... Bir köşede kıyafet askıları diğer köşede ışıklı makyaj masaları. Beyaz fonun önünde çekim için bekleyen kamera ve onun ayarlarını yapan kameraman. Kamera ve ışıkların kablosuysa zeminde yol gibi uzanıyordu.
Dergi kapağı için çekime gelmiştik.
"Lavin Hanım,"
Bakışlarım bana seslenen kadına dönünce elindeki kıyafetlerle bana geldiğini gördüm.
Kadın elindeki kıyafetleri bana uzattı. "Şöyle kıyafetlerinizi vereyim."
"Teşekkürler," diyerek kabinlere doğru ilerledim. Kısa bir sürede kıyafetimi giydiğimde kendimi incelemeye aldım. Üzerimde tüylü, sıfır kol, göbeği açık, siyah bir üst vardı. Altımdaysa kalıbı tam bana göre olan deri bir pantolon vardı. Deriyi daha çok cekette tercih ederdim ama bu pantolon vücuduma çok güzel oturmuştu. Ne dar ne de fazla boldu.
Kabinden çıktığımda bu sefer başka bir kadının bana seslendiğini duydum.
"Çok güzel oldunuz, Lavin Hanım." diyerek yanıma yaklaşan kadına döndüm. "Makyajınıza birkaç dokunuş yapalım, bazen kamerada fazla parlama yapabiliyor."
Tebessümle başımı salladım ve makyaj masasının önündeki sandalyeye oturdum. Kadın transparan pudra ve farklı malzemelerle makyajımı çekim için uygun bir hâle getirmişti. Saçım yapılmaya başladığında aynadan görüş açıma giren Rüzgar'ı izlemeye başladım. Siyah gömleği ve siyah kumaş pantolonuyla çok yakışıklı gözüküyordu. Bir kadın yanına yaklaşıp yakasını düzeltmeye başladığında gözlerim istemsizce kısıldı.
Rüzgar, düzeltemiyor muydu sanki?
Saçım ortadan değil de sol taraftan ikiye ayrılmış ve bir kısmı sağ tarafa atılmıştı. Saçlarımın uçları bukle bukle yapılırken yanıma gelen Rüzgar'a tebessüm ettim. Bir elini makyaj masasına koyup yüzüme eğildiğinde yanağıma tüy gibi bir öpücük kondurdu. "Nasıl gidiyor?"
"Şu an için bir sorun yok." derken elimin kolyemde olduğunu yeni fark etmiştim. Fazlasıyla heyecanlıydım.
Rüzgar'ın dudaklarının aralanmasıyla, "Rüzgar Bey." diye seslenen bir erkek sesi duydum. Yanımıza yaklaşan adama saçım yapıldığı için aynadan bakıyordum.
"Sizin tek fotoğraflarınızı alalım." dedikten sonra bana döndü. "Sonra sizin de tek fotoğraflarınızı alacağım. En sonda birlikte."
Başımı usulca salladığımda adam yanımızdan ayrıldı. Rüzgar tekrardan eğilerek yanağımdan öptüğünde hafifçe karnına vurdum. Ağzımın içinden "Rüzgar." diye homurdansam da Rüzgar hiç umursamadı.
Yanağımdan bir kere daha öptüğünde, "Gidiyorum ben." demiş ve yanımdan ayrılmıştı. Rüzgar'a aynadan tebessümle bakarken saçımı yapan kadınla aynadan göz göze geldim. Masumca gülümsediğimde kolyemin ucunu döndürmeye devam ediyordum.
Saçım yapıldığında Rüzgar'ın çekimi yeni bitmişti. Sıradaki çekim benimdi. Beyaz fonun önüne geçtiğimde kameramanın yönlendirmesiyle farklı farklı pozlar verdim.
Benim çekimim de bittiğinde stüdyonun diğer tarafına geçtik. Burada beyaz fon yerine koltuk ve güzel dizayn edilmiş bir çekim alanı vardı. Fotoğrafçının yönlendirmesiyle koltuğa oturduğumda sağ koltuğun sırtına yaslıydı. Sol elimse dizimin üzerinde duruyordu. Rüzgar yanıma geldiğinde omzum göğsüne değecek kadar yakınıma oturdu. Sağ kolunu omzumun üzerinden attı ama eliyle herhangi bir temasta bulunmadı. Benim gibi sol dizini yukarıya çektiğinde sol elinide dizinin üzerine bıraktı. Devamındaysa sadece kameramanın yönlendirmesini dinledik.
"Harika gözüküyorsunuz. Şimdi Lavin, doğrudan kameraya bak. Gülümseme, sertte bakma. Rüzgar, sende öyle. Ne çok sert ne de fazla yumuşak. Doğrudan bakın. Mükemmel!" Kameranın flaşı defalarca kez patladıktan sonra kameraman tekrar konuştu.
"Rüzgar başını hafifçe Lavin'e doğru eğ, biraz daha yaklaşın. Evet... Tam böyle!" Flaş birkaç kez daha patladı. Sonrasındayda birbirimize baktığımız, gülümsediğimiz farklı farklı fotoğraflar çekilmişti.
Ve şimdi ilk defa röportaj yapılan kişi olacaktım. Rüzgar yanıma gelip elini belime yerleştirdiğinde, "Benim röportajımı sen mi yapsan acaba?" diye sordu. "Ben hâlâ o ilk röportajı unutamıyorum da."
Gülümseyerek Rüzgar'ın yanağından öptüm. "Ben de unutamıyorum."
Röportajın çekim alanı kısa bir sürede hazırlandığında ilk olarak Rüzgar'ı aldılar. Uzaktan onu izlerken sorulan soruları da cevapları da duyabilecek bir yakınlıktaydım.
Ve ilk soru geldi. "Lavin'i ilk gördüğünüzde aklınızdan ne geçti?"
Rüzgar'ın bakışları beni buldu. "Gülüşünün bu kadar eşsiz ve güzel olmasının normal olup olmadığı." diye soruyu cevaplarken yüzünde tatlı bir tebessüm vardı.
Ve ikinci soru: "Lavin'in sizi en çok etkileyen özelliği ne?"
"Bu soruyu tek bir şey söyleyerek cevaplayamam." derken bakışları tekrar beni buldu. "Olan ve olabilecek bütün özellikleri."
Röportajı yapan adam kısa bir an ikimize de gülümseyerek bakmış ve sıradaki soruyu sormuştu. "Eşinizi üç kelimeyle anlatmanızı istesek, bu kelimeler neler olurdu?"
Rüzgar iç çekerek neredeyse hiç düşünmeden cevapladı. "Zarif, kusursuz ve kesinlikle dikkat çekici."
Rüzgar'a tebessüm ederken etraftaki insanlar resmen hayran hayran bize bakıyordu. Rüzgar'a birkaç soru da sormuşlar ve sonra yerlerimiz değiştirilmişti. Artık sorular bana soruluyor ve ben ona bakarak cevaplıyordum.
Baştaki sorular ikimize de aynı sorulmuştu. "Rüzgar'ı ilk gördüğünüzde aklınızdan ne geçti?"
Masum masum Rüzgar'a bakarken "Ego," diye mırıldandım. "Gözümde egosu yüksek bir boksör profili oluşturmuştu... Tabii tanıyınca o düşünce bir bir kırıldı."
"Rüzgar'ın sizi en çok etkileyen özelliği ne?"
Bakışlarım Rüzgar'da oyalandı. "En çok etkileyen özelliği, başarısı veya ringdeki gücü değil de... Yanında olduğumda kendimi güvende hissetmemi sağlaması."
"Eşinizi üç kelimeyle anlatmanızı istesek, bu kelimeler neler olurdu?"
"Güçlü, etkileyici ve fazlasıyla karizmatik." Rüzgar göz kırptığında ona içtenlikle gülümsedim.
Sorulan diğer soruları da cevapladıktan sonra Rüzgar ve ikimize ortak sorular sorulmuştu. Stüdyodaki işler bittiğinde kıyafetlerimizi değiştirmiş ve stüdyodan çıkmıştık.
Elini uzatırken "Nasıldı?" diye sordu Rüzgar.
Rüzgar'ın elini tutarak konuştum. "Çok güzeldi."
Dergi işinden geç haberim olmuştu çünkü bu teklif Rüzgar'a geldiğinde ben Deren'de kalıyordum. Dün öğrendiğim gibi bugün kendimi stüdyoda bulmuştum. Ama yine de çok güzel geçmişti.
Atakan Karacakaya
Motoru kenara çekip durdum. Kontağı kapattığım anda motorun uğultusu kesildi ve yerini birkaç saniyelik sessizlik aldı. Ayağımı yere koyup ağırlığımı vererek motordan indim. Ardından kaskımı çıkarmış ve motorun aynasına asmıştım.
Güneş yeni yeni batmak üzereyken karşımdaki restorana boş ama aslında çok şey taşıyan gözlerimle bakıyordum. İçeriye adımladığımda beni karşılayan kadın, "Hoş geldiniz." diyerek masaları gösterdi. "Şuradaki masalarımız müsait isterseniz üst kata da çıkabilirsiniz."
Hiçbir şey demedim, kadına bile çok az baktım çünkü garsonlarla konuşan kişiyi görmek ona bakıp kalmamı sağladı. Abartı durmayan bebek mavisi elbisesiyle yine güzel gözüküyordu. Topladığı sarı saçları da yine ona çok yakışmıştı.
Bir an her şeyin çok farklı olabileceğini düşündüm. Onun beni bırakıp eski sevgilisine gitmediği, umursadığımız tek şeyin birbirimiz olduğunu...
Ama düşüncelerim çok kısa sürdü. Çünkü biliyordum ki bu artık imkansızdı. Bu benim affedebileceğim bir konu değildi.
Düşüncelerim olduğum yerde kalmama sebep olurken gözlerime değen mavilerle kalbimde duygular birbirine karıştı. Bir yanım belki hâlâ o diyordu ama bir yanımsa yaptığı şeyi sürekli hatırlatıyordu.
Yanıma gelen Deren'e doğru bir adım attım. Tam karşımda durduğunda aramızda birkaç adımlık mesafe vardı.
"Atakan," derken gözlerinde pırıltı ve sanki burada olmamı beklemiyor gibi bir şaşkınlık vardı. "Geleceğini düşünmemiştim."
Etrafa göz gezdirirken, "İyi bir açılış yakalamışsın." dedim. Yeni açılan bir yere göre gayet güzel müşterisi vardı.
Onaylayan bir mırıltı çıkardı. "Sen neden gelmiştin?"
"Hani şu birlikte görüşmeye gittiğimiz şef vardı ya." diyerek konuya girdim. "Benim yüzümden görüşmeniz bozulmuştu."
Deren tam dudaklarını aralamıştı ki ondan önce ben konuşmama devam ettim. "Onunla konuştum. Restoranın açıldığını söyledim. En kısa sürede gelecekmiş." Burukça gülümsedim. "Hem ben de yokum, rahat rahat yaparsınız görüşmenizi."
"Buna gerek yoktu." dedi Deren. "Senden böyle bir şey istemedim."
Derin bir nefes aldım. "Ben de senden beni bırakıp eski sevgiline gitmeni istemedim, Deren."
"Atakan bak..."
"Ben böyle yapmazdım biliyor musun?" diyerek konuşmasına izin vermedim. "Ulan ben eski sevgilimi unutamamış olsam bırak sana farklı gözle bakmayı, sohbet ederken bile kelimelerimi seçerdim." Ses tonumu ayarlamaya çalışıyordum. Bağırmayacaktım, ne de olsa karşımdaki bir kadındı ve bağırmaya hakkım yoktu. "Ama sen ne yaptın? Öptün lan beni, sevgili olduk biz." Ağlanacak halime alayla güldüm. "Sonra Deren hanım geldi, ben eski sevgilimi unutamadım falan. O da seni unutamamış belli."
Son söylediğim cümle bambaşka bir şeye çıkıyordu. Deren de bunu anladı.
"Benden bu kadar, Allah'a emanet." diyerek arkamı döndüm ve restorandan çıktım.
Motorumun yanına geldiğimde kaskımı taktım ve motora bindim. Tam bu sırada "Atakan!" diye seslenen Deren'in restorandan çıktığını görsem de durmadım. Debriyajı sıktım, vitesi taktım ve gazı çevirdim. Motor bir anda ileri atıldığında arkamda kalan kişiye bakmadan hızlandım. Gaza yüklenirken düşüncelerimi geride bırakmaya çalıştım. Birkaç saniye içinde bulunduğum sokaktan çıkmış, geriye yalnızca motorun sesi ve asfaltın altında kayıp giden tekerleklerin uğultusu kalmıştı.
Tahmini bir saat sonra genelde geldiğim barlardan birindeydim. Kadehin sonunda kalan içkiyi tekte kafama diktiğimde kaçıncı kadehti bilmiyordum. Geçen çalışandan bir tane daha istedikten sonra masanın üzerinde duran telefonumu aldım.
İnstagram'a girdiğimde bütün storyleri hızlı hızlı geçerken gözüme takılan şeyle bir önceki storye geri döndüm. Aleyna'nın paylaştığı bir fotoğraftı. Üzerinde beyaz, göbeği açık, düğmeli bir üst. Altında da yine beyaz bir kot vardı. Elindeki beyaz gülle verdiği pozda içtenlikle gülümsüyordu. Parmağın ekrana dokunduğunda beğeni bildirimi karşıya çoktan gitmiş olmalıydı çünkü beğenmiştim. Beğeniyi geri çekecek gibi oldum ama yapmadım. İlk defa yaptığım bir şey değildi çünkü ikimizde karşılıklı olarak paylaştıklarımızı beğeniyorduk. Ama yine de hikayesine yanıt verdim.
Atakan:Beyaz yakışmamış.
Telefonu kapatıp masaya geri bıraktığımda kadın dolu kadehi getirmiş masaya bırakmıştı. Ufak bir baş hareketiyle teşekkür ettiğimde kadehi elime aldım. Birkaç yudum içmemle telefonuna gelen bildirimle ekran parladı. Kadehi bırakıp telefonumu elime aldım. Mesaj Aleyna'dan gelmişti.
Aleyna:Yakışmamış mı? O yüzden mi beğendin?
Atakan:Elim çarptı.
Aleyna:Yazarken de mi elin çarptı.
Atakan:İlk sen yazdın.
Aleyna:Ben mi yazdım?
Aleyna:😐
Atakan:Evett, seb yazdın.
Aleyna:Seb mi?
Atakan:Klavyeden oldu.
Aleyna:Atakan.
Atakan:?
Aleyna:Sarhoş musun sen?
Atakan:Değilim.
Aleyna:Emin misin?
Atakan:Eminim.
Aleyna:Hangi bardasın?
Atakan:Barda değilim. Evdeyim.
Aleyna:Tabii tabii, inandım ben de.
Atakan:Yakışmamış dediğime de inandın mı?
Aleyna:İnanmadım, bana her şey yakışır.
Atakan:Kendini beğenmiş şey.
Aleyna:Sen harbi sarhoşsun.
Parmaklarım ekranda dolaşıyordu ki üstten bir arama düştü.
Aleyna.
Aramayı cevaplayıp telefonu kulağıma yasladım.
"Konuş bakayım." diyen Aleyna'nın sesini duyduğumda sabırla gözlerimi yumdum.
"Konuştum."
"Ya da dur konuşma."
Hiçbir şey demedim. Kısa bir an sonra Aleyna, "Bardasın işte!" dedi. "Müzik sesi geliyor arkadan."
Bir elimde yüzümü ovuşturdum. "Bu bilgi neyine yaradı?"
Aniden, "Ebenin-" diye yükselen Aleyna'nın sesini duyduğumda dudaklarımdan kısık bir gülüş döküldü.
"Ağzın yine bozulmuş senin."
Aleyna'nın nefesini sabırla verdiğini duydum. "Nerdesin?"
Kadehten bir yudum aldığımda, "Hep geldiğim yerdeyim. Ne yapacaksın?" dedim.
"Yanına geleceğim." diyen sesinde hiç şüphe yoktu.
Kaşlarım anında çatıldı. "Saçmalama, Rüzgar'la uğraşamam. Başımın etini yer."
"Söylemezsen bir şey olmaz."
"Gelme Aleyna."
Aleyna birden "Ay aman!" diye yükseldi. "Gelmiyorum, ne halin varsa gör! İnsanlıkta yaramıyor." Telefon yüzüme kapandığında telefonu masaya bıraktım.
Ne kadar süre geçti bilmiyordum. Beynim de alkolün etkisiyle uyuşmaya başlamıştı. Cebimdeki cüzdandan çıkardığım parayı masaya koyarak üzerine kadehi koydum. Masadan kalktığımda başımda yoğun bir ağrı vardı. Alkolü fazla kaçırmıştım.
Sendeleyen adımlarla bardan çıktığımda bir yere tutunma ihtiyacı hissettim. Elimi duvara uzatıyordum ki kolumda hissettiğim parmaklarla başımı sağa çevirdim.
Gördüğüm kişinin şaşkınlığıyla kaşlarım havalandı. "Aleyna?"
Aleyna, önce kolumu omzuna attı ve elini belime yerleştirdi ardından "Ne?" diyerek gittiğim yönün tam tersine doğru yürümeye başladı.
Ağırlığımı vermemeye çalışırken, "Niye geldin?" diye sordum.
Ters ters bana baktı. "Bu halde olacağını biliyordum da ondan geldim. İnsanlıktan."
Motorun önüne geldiğimizde Aleyna kaskı kafama takıyordu ki kaskı tutup ben onun kafasına taktım. Gözlerini kırpıştırarak bana bakarken kaskın kayışını taktım.
Aleyna, "Sen taksana kas-" diyemeden kaskın vizörünü tek elimle kapattım. Artık gözlerini görmüyordum ama ters ters baktığından emindim.
Motora binecektim ki Aleyna kolumu tuttu ve vizörü geri açtı. "Bu hâlde sana motor mu kullandıracağım?" dedi hayretle. "Canıma susamadım kusura bakma."
Aleyna tek hamlede motora bindiğinde elini uzattı, "Anahtar."
"Asıl ben canıma susamadım." derken bazı kelimeler ağzımdan net çıkmıyordu. "İn ordan."
"Ehliyetim var, merak etme." dedi övünerek. "İki abisi olan bir kız olduğumu unutuyorsun, motor çok severim." Elini açıp kapattı. "Anahtar."
Başımı iki yana sallayarak anahtarı verdim ve Aleyna'nın arkasına bindim. Ellerim beline sarılacakken bir an şüphe etmiş öylece havada kalmıştı. Fakat Aleyna ellerimi tutarak kendi bedenine sardı. Üzerinde paylaştığı fotoğraftaki kıyafeti vardı. Ellerim doğrudan tenine temas ettiği için fazla temas etmeden tutmaya çalıştım.
Aleyna tahminimden daha profesyonelce motoru kullanmış ve beni sağ sağlim evime getirmişti. Motordan indiğimizde Aleyna kaskını çıkartarak kahverengi saçlarını geriye doğru savurdu.
Alkolün etkisi biraz da olsa geçmiş gibiydi. En azından ayakta rahat durabiliyordum. "Neyle döneceksin?"
"Taksiyle dönerim." diye mırıldandı kaskı motorun aynasına asarken.
"Bu saatte mi?" diye sordum kaşlarım çatılırken. "Olmaz Aleyna, saat çok geç." Tahminimce gece yarısını geçmiş olmalıydı.
Ellerini beline yerleştirdi. "Ne yapacağım başka?"
Alkolün de etkisiyle "Bende kal." derken kelimeler dudaklarımdan istemsizce döküldü. "Yani istemezsen kalma ama eğer kalacaksan da ben kendi odamın kapısını kitlerim istersen anahtar bile sende durur."
"Sakin ol Atakan abiciğim, o kadar da güvenmiyor değilim heralde." Cebinden telefonunu çıkardı. "Babama arkadaşımda kalacağımı söyleyeyim."