27. Bölüm ✽

-27-

cihan, Leylayı bıraktı ve, "Rezil ettin bizi leyla". Diye söylendi.

Zelal gülümseyerek. " Hoşgeldin Cihan" Dedi

"Hoşbulduk zelal hanım! " Dedi Cihan imalı bir şekilde.

"Ya siz şu köşedeki çay evine gidip otırsanıza, bende takılara falan bakıcam biraz! " Dedi leylâ

"Seni tek bırakamayız, vallaha Yusuf abim öldürür beni! " Dedi zelal

Cihan, "Aynen öyle, bizimle gel!" Dedi

"Ya saçmalamayın! Çocuk muyum ben!" Dedi leyla sinirle

Leyla onları zorla gönderdi. Ve alışverişe devam etti,

Biraz yorulunca başka bir çay evine geçip oturdu. "Hanımım hoşgeldiniz, isteğiniz arzunuz varmıdır! " Dedi kadın

Leyla gülümseyerek. "Ben bi buzlu limonata alsam çok iyi olur ablacım! " Dedi.

"Hemen hanımım". Diyerek gitti kadın.

Birden leylanın karşısına bir kadın oturdu. Mini etekli, dekolteli gömlekli, ve göz alıcı kırmızı ruju.

Leyla anlam veremedi, neden tanımadığı biri onun masasına oturmuştu.

" Pardon?" Dedi Leylâ

Kadın gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı ve garsona seslenerek. "Buzlu bir limonata istiyorum! " Dedi

Leyla sinirlenmişti.

"Selam leyla nasılsın, evlilik nasıl gidiyor!" Diye sordu kadın

"Size ne? Kimsiniz ya siz? Bu ne hadsizlik! " Dedi leyla sesini yükselterek.

Kadın gülerek. "Ben derya, tanımazsın belki beni, kendimi tanıtmaya geldim!" Dedi.

Leyla sakinleşmeye çalışarak. " Hayır tanıyorum seni? Kocam Yusuf'un, eski karısı değilmisin? " Dedi

Kadın bozulmuştu, ama belli etmedi. "Yaa demek beni sana anlattılar?" Dedi

"Sen neden geldin? Aradan geçen bi kaç yıl sonra , seni buraya getiren ne? " Diye sordu Leyla.

"Yusuf'u görmeye geldim!"

"Ne hakla? Ve ya hangi hakla görmeye geldin, kim olarak?" Dedi leyla sinirle

Derya gülerek. "Amma da sinirlisin Leyla, yusuf ile tek ortak yönünüz bu sanırım?"

Leyla sabır çekti. "Ya sabır, evliliğimi bozmaya mı geldin? Galiba onun için geldin! ".

(𝟮 𝗴ü𝗻 ö𝗻𝗰𝗲)

-zümra hanım? Beni neden aradınız?-

-geçen yıl gelip ayaklarıma kapanmıştın, hatırladın mı, Yusuf'u tekrar istediğini söylemiştin, ben ise seni kovmuştum, Yusuf'un tekrar istiyormusun? -

-evet tabiki, ben hatamı anladım, yusuf'u geri istiyorum, herşeyi yaparım-

-tamam, yusuf evleniyor, benim hazmedemediğim biri ile, buraya gelip aralarını bozacaksın, seni konağa alacağım, düğün günü burda ol-

-gerçekten mi? Allahım sana şükürler olsun, tamam hemen valizimi toplayacağım, çok sağolun zümra halacım-

(𝗚ü𝗻ü𝗺ü𝘇)

Deryanın gözlerinde tuhaf bir parıltı vardı; hem kibir hem de gizlenmeye çalışan bir acı.

“Bak Leyla,” dedi Derya, dudaklarını kırmızı ruju ile daha da belirginleştirerek, “ben buraya kavga etmeye gelmedim. Ama şunu bil… Yusuf hâlâ benim için bitmedi. Bizim hikâyemiz öyle kolay silinecek bir şey değil, ben onun ilk aşkıyım, ilk göz bebeğiyim.”

Leyla gözlerini kısmıştı. Sanki kalbinin içine ince bir bıçak saplanıyordu. Sesini titretmemeye çalışarak cevap verdi:
“Yusuf artık benim kocam. Seninle olan geçmişi beni ilgilendirmez. Ama sakın bizim evliliğimize bulaşma. Çünkü ben kolay yıkılmam.”

Derya kahkaha attı. Çevredeki birkaç kişi dönüp onlara baktı. Kadın eğilerek fısıldadı:
“Sen daha bu konağın karanlık oyunlarını bilmiyorsun Leyla. Ben orada yaşadım, ben gördüm. Yusuf’un ailesi, hele ki Zümra Hanım… Onların yanında ayakta kalabileceğini mi sanıyorsun? Ben bile başaramadım.”

O sırada garson kadın limonataları getirdi. .

Leyla gülerek. "Ben sen değilim! Kolay yıkılmam, Derya. İşte sende böyle bir kadınsın, evli adamın peşinden koşan kadınların yüz karası!" Dedi

Derya öfkelenmişti. Leyla direkt masadan kalktı, sinirden elleri titriyordu, zelal ve cihanın yanına gitti.

--{}{}--

-alo zümra hanım-

-ne yaptın Derya?-

-yeni gelinimizin biraz moralini bozdum, sinirle kalktı gitti-

-iyi yapmışsın, anlamıştır biraz, senin yapacaklarından korkuyordur-

--{}{}---

"İyi misin? " Diye sordu cihan ve zelal aynı anda

"İyiyim iyiyim, çok sıcak ve yoruldum sadece" Dedi leyla

"Tamam ben sizi konağa bırakayım" Dedi cihan,

Ve cihanın arabasına doğru ilerlediler.

Konağın önüne gelmişlerdi, arabadan indi zelal ve Leyla, direkt içeriye girdiler, ellerindeki alış veriş poşetleri ile.

Zümra Hanım konağın avlusunda yürüyordu. Tesbihinin taneleri elinde daha hızlı dönüyordu.

Bağırarak bütün çalışanları yanına çağırdı ve. "Akşam yemeğinde masayı donatın, misafirimiz vardır! " Dedi

Kalabalığın içinden yükselen ses. " Emredersiniz hanımım "

Zelal kısık bir sesle. "Ay allahım nolur yine görücü gelmesin". Dedi

" Yok bence görücü değil, aile dostu falan gelir, görücü olsa, sana hazırlanmanı söylerdi" Dedi leyla ve kimseye bakandan odasına geçti, aldıkları elbiseleri, ayakkabıları dolabına yerleştirip aşşağıya mutfağa indi. Kollarını sıvadı.

Kadınlar ona şaşkın şaşkın baktı. "Hanımım ne yapıyorsunuz? " Diye sordular.

"Yardım edeceğim size?" Dedi leyla,

Ve menü de ne olduğunu sordu. "Tamam keşkeki ben yaparım". Dedi

" Ama zordur hanımım isterseniz salata yapın? " Dedi diğer kadın.

Zelal mutfağa girerek. "Annesi kaç yıllık aşçı, ve el lezetti Leyla'ya da geçmiş, onun için çocuk oyuncağıdır! " Dedi

Zelal de soğan dolması yapacaktı.

Berivan hanım mutfağa girdi ve şok oldu. "Maşallah maşallah kızlarıma, yormasaydınız kendinizi! " Dedi

"Ben yemek yapmayı çok severim annecim, ayrıca akşama misafirde varmış! " Dedi leyla

Berivan hanım evi temizleyen kadınlara bakmaya gitti.

2 saatin sonunda bütün yemekler yapılmış, mutfaktaki masaya dizilmişti, amed bey ve Yusuf yarım saat sonra şirketten gelecekti.

Leyla eline güzel bir masa örtüsü aldı ve avludaki masanın üzerine serdi, üstüne de servisleri yerleştirdi, balkondan da zümra hanım, Leylayı izliyordu.

Kadınlar yemeği getirdi masaya, leyla güzelce ortaya koydu.

Ve avludaki koca tahta kapı çaldı, kapıdaki adamlar kapıyı açtı. Yusuf ve amed bey gelmişti.

Leyla, Yusuf'u görünce çok mutlu oldum ama belli etmedi. Direkt kapıya gidip amed beyin elini öptü.

"El öpenlerin çok olsun güzel kızım" Diyerek yukarıya üstünü değiştirmeye çıktı amed bey.

"Hoşgeldiniz beyim " Dedi leyla tatlı bir ses tonu ile

Yusuf gülerek. "Hoşbulduk hanımım, nasılsınız, keyifler nasıl? " Diye sordu

"İyidir hamd olsun" Dedi leyla.

"İyi iyi çok şükür! Çok açım ve çok güzel kokular geliyor konaktan, üstümü değiştirip geleceğim" Diyerek odaya çıktı Yusuf.

Ve herkes sofraya oturdu.

Konağın kapısı açıldı ve bir adam geldi zümra hanıma bakarak. "Hanımım misafiriniz geldi! " Dedi

"İçeriye alın! " Dedi zümra hanım

Topuklu ayakkabı sesi geliyordu uzaktan ve o ses daha da yakınlaştı. Ve gelen deryaydı.

Yusuf direkt ayağa kalktı. Garip bir surat ifadesi ile. "Derya? " Dedi.

Herkes şaşkınlıkla deryaya bakıyordu.

Zümra’nın dudaklarında zafer dolu bir tebessüm belirdi. “Güzel,” dedi. “Artık oyun başlıyor…”