20. Bölüm ✽

-20-

Leyla kornaların ve kalabalığın çıkardığı ses ile uyandı. Yataktan çıkıp. Camdan dışarıya baktı. Bir sürü kalabalık vardı. Önce korktu biri mi vurulmuştu? Birine mi birşey olmuştu. Yataktan sabahlığı ile sıçrayarak odasından çıktı. Ve tam avluya inerken. Sultan hanım onu görüp, kolundan tutup odaya götürdü.

Leyla korku ile. "Sultan abla! Kim öldü, kimi vurdular. Babamı, cihanı, yoksa, yusufu yada Yasiri-".

Sultan hanım leylanın sözünü gülerek kesti ve.

"Kızım ne ölmesi ne vurulması. DOĞANLAR senin çeyizlerini getirdi, suratsız Zümra , beriwan ve kankan zelal geldi. Sana bir kaç kıyafet göndereceğim, seç ve giyin, tam bir Kürt gelini gibi". Dedi ve odadan çıktı. Çıktığı gibi Zelal odaya girdi. Üstünde Kürtlerin geleneksel fistanı vardı. Mor renginde. Ve çok güzel olmuştu.

Sevinçle bağırarak. " Ayyy kankam ile artık hergün yanyana olacağız, abimle evleniyor! ". Dedi

" Bişey diyeyim mi sana, galiba tek sevindiğim yönü bu, seni her gün görmek! ". Dedi Leyla

Ve odaya bir kadın geldi, elinde paket paket elbiseleri bıraktı.

Zelal ile paketleri tel tek açtılar, ve en güzel olan, kırmızıyı seçtiler. Zelal elimde kırmızı fistanı tutarak.

"Hayatımda gördüğüm en güzel fistan ve sana çok yakışacak!". Dedi

Leyla, kırmızı fistanı eline alıp karşısındaki aynaya yaklaştı. Kumaşın dokusunu parmaklarında hissettikçe içi titredi. Aynadaki yansısına baktı—gözleri biraz yorgun ama umut doluydu. Belki de ilk defa, bi konağın gelini olmak düşüncesi ona korku değil, bir tür kabul duygusu veriyordu.

Zelal, onun yanına gelip saçlarını düzeltti.
"Sen bugün sadece Kürtlerin değil, kadınların da gururusun. Kendi kaderini kendi yazdın Leyla."

Leyla bir an durdu.
"Öyle mi sence? Kaderimi kendim mi yazdım yoksa başkalarının acılarıyla örülmüş bir yolun ortasında mı buldum kendimi?"

Zelal cevap vermedi ama gözleriyle ona hak verdi. Sessizce fistanı yatağa serdiler. Tam o sırada dışarıdan yükselen davul-zurna sesi içeri doldu.

Sultan Hanım kapıyı tıklatmadan içeri girdi. Üzerinde koyu yeşil, altın işlemeli bir elbise vardı. Gözleri doluydu ama dudaklarında hafif bir tebessüm vardı.

"Vakit geldi, kızım," dedi. Ve elindeki kutuyu Leyla'ya uzatarak. "bunu annem bana vermişti. Ben Cihan'a veremedim. Ama sen, Yasirin zaten bitane aile yadigârı vardı. bunu Yusuf'a verirsen belki nesilden nesle bir umut olur."

Leyla kutuyu açtı. İçinden bir erkek yüzüğü vardı, pahalı ve aile yadigârı

O sırada Yasir kapıdan başını uzattı.
"Hadi Leyla, Yusuf seni bekliyor". Dedi

Leyla derin bir nefes aldı. Aynaya son bir kez daha baktı. Artık sadece gelin değil, geçmişin yüküyle yoğrulmuş bir kadın vardı karşısında. O fistan sadece bir kıyafet değil, bir mirastı.

Fistanı giydi. Saçlarını ördürdü. Yavaşça avluya indi. Herkes susmuştu. Tüm gözler onun üzerindeydi. Yusuf onu görünce birkaç adım geri çekildi.

Hem çeyiz töreni hemde büyük nişan gibi birşey olacaktı. Zelal, Leyla ya öyle demişti.

Leyla aşşağıya indi. Zelal ise her şeyi videoya alıp, Ayça hanıma atıyordu. Ayça hanım mutlu ve gözleri dolu bir şekilde izliyordu.

Leyla merdivenlerden avluya indi. Bir sürü insan vardı avluda çoğu da kadın. Hepsi çeyiz getirmişti.

Leyla ve Yusuf yan yana durdular. Bütün halk önce onları tebrik edip, sonra çeyiz hediyesini bırakıyordu.

Seher ve Zümra hanım halka gösteriş amaçlı, hanım ağalar gibi bir köşede oturup izliyordu.

Yaşlı bir kadın onları tebrik ettikten sonra , Leyla ya baktı ve. "Maşallah barekallah, tü çıka rındi kizamın ( ne kadar güzelsin kızım benim) ". Dedi Ve gitti

Leyla fısıldayarak. " Az önceki teyze bana Kürtçe küfür mi etti ben anlamıyorum diye! ". Dedi

Yusuf hazırlıksız yakalanıp, güldü ve, "maşallah ne kadar güzelsin kızım benim, dedi sana Leyla! ". Dedi

Leyla utanarak. "Ay teyzenin günahını aldım iyi mi! ". dedi

Zelal çaktırmadan etrafa bakıyordu.

Yusuf sinirle. " Şu çingeneye bak! Cihanı arıyor gözleri fıldır fıldır!". Dedi

Leyla gülerek. "Sinirleniyorsan bakma o tarafa o zaman! ". Dedi

" Nereye bakayım Leyla gözümün önünde! ". Dedi Yusuf

Leyla yanlışlıkla ağzından. " Bana bak!". Diye bir cümle kaçırdı.

Sonra panikle düzeltmeye çalışarak. "Yani bak şu köşede annen oturuyor ona bak, bak bu avlu ne kadar büyük ona ba-"

Yusuf Leylanın sözünü keserek. "Sana bakıyorum zaten! ". Dedi.

Ve cihan geldi. Avluya girdiği gibi, gözü zelal ile buluştu. Uzaktan birbirlerini sürzdüler.

Yusuf onları fark etti ve tam ayağa kalkacakken Leyla onu durdurdu ve

" Dur! Sana birşey vereceğim!". dedi ve sultan hanımın verdiği kutuyu Yusuf'a uzattı.

"Bu bir aile yadigârı gördüğüm kadarıyla". Dedi Yusuf

" Evet! Sultan abla verdi, senin takmanı istiyor". Dedi Leyla

Yusuf yüzüğü taktı.

"Bana emanet! ". Dedi kendinden emin bir şekilde.

Leyla, Zümra hanımın kendisine nefretle baktığını gördü, sidar ağa ve amed bey kapıya diğer erkek misafirlerin yanına geçti.

Birden davul sesi ile irkildi leyla. Ve halay şarkısı çaldı.

" Le buke! ". Diye bağırdı kadınlar

" Kürtler eğlenmeyi biliyor gerçekten!". Diye iç geçirdi Leyla.

Konağın açık Kapıdan içeriye sedef girdi, ve leyla ya baktı.

Leylanın yanına gitti. Leyla ona baktı. Sedef fısıldar bir şekilde Leyla'ya. "Oh ne güzel! Leyla hanımın takı töreni ve çeyiz töreni anlı şanlı olsun, sedefe normal bir düğün yapıp yollayın koca evine! ". Dedi

Leyla güldü ve sedefe yaklaşarak. " Çünkü benim kocam Yusuf Zeyd Doğan! Herkese nasip olmaz! ". Dedi

Sadece sedefi sinir etmeye çalışıyordu leyla.

Sedef gülerek. " Evet! Senin kocan Mardin'in 2. En büyük ağasını oğlu, işte tam da bu! Yusuf senin arkanda diye bu kadar özgüvenlisin, canım üvey kardeşim! ".

Leyla ve sedef atışırken, kimseye belli etmiyorlardı, gülümseyerek, gülerek birbirlerine laf sokuyorlardı.

" Senin kocan ve ailesi, o mardinin en büyük ağası sıralamasına bile girmiyor. canım üvey kardeşim! Sondan 1. Olabilir ama! ". Dedi Leyla.

Sedef pes ederek leylanın yanından gitti, ve yukarıda, alınan çeyizleri paketleyen kadınların yanına gitti. Ve A dan tut z ye kadar herşey vardı.

" Bunlar hepsi o salak leyla ya mı alındı? ". Dedi sinirle.

" Evet hanımım". Dedi hizmetlilerden sevgi

Bütün kadınlar ayağa kalkıp, halay çekti. Deli gibi eğleniyorlardı.

Yasir ve Cihan erkek misafirlere servis yapıyordu.

" Senin kankan azad nerede? ". diye sordu leyla.

Yusuf sinirle. " Bilmiyorum! Hangi deliğe girdi, oruspu çocuğ-" . Dedi ve leyla bakıp sustu.

Leyla, Azadın sessizliğinden çok korkuyordu, çünkü sedefin evliliği, onun yüzünden olduğunu düşünüyordu, ama işin aslı Sedef evlenmek istemişti.

Azad bir şeyler mi planlıyordu, sessiz köşesinde.

Leyla ve Yusuf'u zorla halaya kaldırdılar, zelal Leyla'ya öğretmişti halay oynamayı,

Çeyizler damat evine gitti, herkes vedalaştı .

Misafirler gitti konak boşalmaya başlamıştı.

"Leyla bende gidiyorum, bi isteğin varmı? ". Diye sordu Yusuf

" Yok sağol! Tek isteğim var, şu altınların ağırlığını üstümden atmak istiyorum! ". Dedi Leyla yorgunlukla.

Yusuf hafiften güldü.

" Yusuf! Zelal bu akşam yanımda kalabilir mi? ". Diye seslendi Leyla, Yusuf'un arkasından.

" Kalsın bakalım! ". Diyerek arabasına bindi Yusuf ve uzaklaştı.

Zelal, Leyla’nın yanına gelip koluna girdi.
“Ne oldu sana? Ayyy Düğün gibi geçti bugün, senin yüzün neden gergin.” dedi.

Leyla, altınların ağırlığından omuzları çökmüş şekilde koltukta oturdu.
“Bilmiyorum Zelal… herkes gülüyor, eğleniyor… ama içimde bir sıkıntı var. Sedef’in bakışları… Zümra Hanım’ın nefret dolu yüzü… seher hanımın öldürücü davranışları ve bakışları Hepsi üst üste geldi.”

Zelal, yanındaki sehpadan su aldı ve Leyla’ya uzattı.
“Boş ver. Bugün senin günün. Hem Yusuf varken kim sana bir şey yapabilir ki?”

Leyla, dudak kenarında acı bir gülümsemeyle Zelal’e baktı.
“Bazen… onun da yeterli olmayacağını hissediyorum ne de olsa aşiret için evleniyoruz.”

Tam bu sırada konağın dış kapısı sert bir şekilde kapandı. Leyla ve Zelal irkildi.
Merdivenlerden aşağıya telaşla inen Cihan göründü.
“Leyla! Yusuf’un arabasının peşine siyah cipler takıldı!” dedi nefes nefese.