22. Bölüm ✽

-22-

Dağ yolunda, kulübenin içi karanlıktı. Yalnızca pencerenin arasından sızan ay ışığı, Azad’ın yüzüne vuruyor, gözlerindeki öfkeyi daha keskin gösteriyordu. Leyla geriye doğru adım attıkça duvara yaslandı, kaçacak hiçbir yeri kalmamıştı.

“Bunu yaparsan… sadece Yusuf değil, bütün aşiret seni yakar,” dedi, sesi titriyordu ama gözleri kararlıydı.

Azad alaycı bir gülüş attı. “Korkutmaya çalışma beni Leyla. Ben zaten bitmişim. Kaybedecek neyim var?”

"Korkunç birine dönüştün Azad!". Dedi Leyla.

" Senin sayende Leyla, senin yüzünden!". Diyerek elindeki paketi Leyla'nın önüne fırlattı.

Leyla korkarak. "Ne bu?". Diye sordu

" Aç bak! ". Diyerek sırıttı Azad.

Leyla paketi açtı ve paketin içindeki dantelli kırmızı geceliğe baktı, sonra uzağına ittirdi.

" Giyeceksin onu! ". Diye bağırdı Azad

Azadın bağırması ile Leyla çok korkmuştu.

Azad öfke ile. " Eğer bir sözümü iki edersen! Daha hızlı ölürsün bunu unutma, şimdi karşımda soyun ve bunu giyin! ". Dedi

Leyla ağlayarak. Üstündeki elbisenin fermuarını açtı. Elbise yere düştü. Eli ile göğsünü kapatıp, geceliği giyindi.

Sonra ağlayarak. " İstediğin oldu mu? ". Dedi.

" Hayır! Daha yeni başlıyoruz Yusuf'un Güzel hatunu! ". Dedi

-------

Yusuf çıldırmıştı. " Alo sedef! Tam arkandayız, ne adar kaldı! O piç, Leyla ya kötü şeyler yapabilir! ". Diye bağırdı Yusuf.

Sedef öndeki araçtan. " Az kaldı Yusuf, şu tepeyi aşınca kulübe 10 dakikalık uzaklıkta kalacak! ". Dedi

-----

Azad. " Sedef ile evlenseydim nasıl olurdu acaba? ". Dedi

Leyla bağırarak. " İyiki de evlenmemişsin, senin içindeki pislik adamı görmüş olduk! Ben Yusuf'a üzülüyorum, sana güveniyordu, arkadaşı olarak sadece seni yanında tutuyordu!". Dedi.

Leyla bilerek ten, Azadı konuşmaya tutarak oyalıyordu, ona dokunmaması için.

Azad sinirle Leylayı ittirerek. "O bir ağa! Ben normal halktan bir insanım! Yüzlerce adamı üstüme salması, bir telefonuna bakmaz adamın! Planım zelal ile evlenip ağalığı elime almaktı, ama sedefe aşık oldum! Ama sen... Ama sen tam bir kaltak gibisin! Sinsi Leyla, herkes senden nefret ediyor, babanı bile yıllardır yeni tanıdın! Acıyorum sana!".dedi

Leylanın gözleri doluydu.

Hızlı bir şekilde sehpanın üzerindeki silahı alıp kendi kafasına dayadı.

Azad gülerek. "Cesaretin yok! Yapamazsın! ". Dedi

Leyla ağlayarak. " Öyle bir yaparım ki! ". Dedi ve tetiği çekti

Azad içinden stres olmuştu. Ya Leyla gerçekten kendini vurursa? Yusuf Zeyd beni yaşatmaz!

Diye düşündü.

"İndir onu leyla! ". Diye bağırdı Azad

" Yoruldum! Gitmek istiyorum! Daha fazla nefes almak istemiyorum! ". Diyerek vazoyu Azada fırlattı ama ıskalamıştı.

Azadın gözlerinden öfke fışkırıyordu, sinirle leylanın elindeki silahı alıp camdan fırlattı. Ve leylanın boğazını sıktı.

Leyla nefessiz kalmıştı, ve yüzü kırmızı renge dönmüştü.

O sırada uzaktan gelen motor sesleri duyuldu. Azad irkildi, pencereye yaklaşıp baktı. Gözleri kısıldı.
“Kahretsin… kim bu?” diye hırladı.

Leyla, onun dikkatinin dağılmasını fırsat bilerek masanın üzerindeki küçük metal şamdanı kavradı. Avuçları terlemişti, kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Tam hamle yapacakken Azad birden arkasını döndü.

“Ne o Leyla? Kahraman mı olacaksın?” dedi ve hızla ona doğru yürüdü.

Ama dışarıdaki motor sesi giderek yaklaşıyordu. Bu defa bir değil, iki araba sesi… Fren sesleriyle birlikte kapılar çarpıldı.

Azad küfretti. Yatağın altına sakladığı yedek Silahını aldı, kapıya yöneldi. “Kim olursa olsun, buradan canlı çıkamayacak!” dedi

Kulübenin kapısı sert bir tekmeyle açıldı. Toz bulutu arasında Sedef belirdi, elinde parlayan bir tabanca. Arkasından Zelal nefes nefese içeri girdi.

“Bırak onu Azad!” diye bağırdı Sedef, tetiğe dokunmuştu.
Azad gülümsedi. “Vay vay… kurtarıcılar gelmiş.”

Tam o sırada dışarıdan bir başka motor sesi daha duyuldu. Çok daha hızlı, çok daha öfkeli…

Yusuf Zeyd

Azad’ın yüzü bir anlığına gerildi. Leyla, o kısacık anı yakaladı. Elindeki şamdanı bütün gücüyle Azad’ın koluna vurdu. Silah yere düştü.

Kapının eşiğinde Yusuf Zeyd belirdi, gözleri kan çanağı gibiydi. “Azad!” diye haykırdı.

Ve o an kulübenin içi, nefeslerin bile duyulduğu bir sessizliğe büründü.
Zelal koşarak Leyla'ya sarıldı,

Yusuf Zeydin gözlerinden resmen kan fışkırıyordu, sinirle Azadın üstüne yürüdü ve sert bir yumruk ile yere düşürdü Azadı.

"Hain piç! ". Diye bağırarak Azadın ağzını yüzünü dağıtmaya yemin etmişti.

Cihan silahı ile içeriye geldi, ve Leyla'nın üstünü başını görünce çok sinirlendi.

Sedef yatağın üzerindeki örtüyü alıp leylanın üstünü kapattı.

Cihan sinirle Yusuf'un kolundan tutarak kaldırmaya çalıştı.

"Depoya kaldıralım bu şerefsizi, cezasını orda keseriz! ". dedi

Ama Yusuf sanki duymuyordu, öfke ile hâlâ yumruğunu Azada yedirmeye çalışıyordu. Leylanın, Yusuf'a verdiği aile yadigarı yüzünü kan içinde kalmıştı.

Cihan arabaya gidip barajdan ip çıkardı, ve geri döndü.

" Yusuf! ". Diye bağırdı Cihan.

Yusuf ayağa kalktı, ama gözü hâlâ Azadtaydı, cihan sıkıca ayağını ve kolunu bağladı.

Yusuf derin bir nefes alarak Leyla'ya baktı. " İyimisin Leyla? " Dedi

" Ben... İyiyim" Dedi Leyla korkmuş bir şekilde.

Yusuf, leylanın üstündeki gecesine baktı. Yumruğunu sıktı.

Yerde bağlı duran Azad gülerek. "Karına giydirdiğim gecelik nasıl? Bence evlendiğiniz gece leyla bu tarz bir şey giymeli, leyla kırmızı içinde sexsi gözüküyor! " Dedi

Yusuf tam vurmaya kendini hazırlamışken, Cihan, Azadın kafasını tutup yere sertçe vurdu ve bayılmıştı Azad.

" Şimdi biz bu piçi arabaya koyucaz, zelal abicim Leylanın giyinmesine yardımcı olun sedef ile! ". Dedi Yusuf

Cihan ayaklarından Yusuf kolarından tuttu azadın ve arabanın bagajına doğru gittiler. Sedef kapıyı kapattı, zelal , Leylanın üzerindeki geceliği çıkardı ve elbisesini giydi.