44. bölüm / 73

44. Bölüm

Bölümler 73Şu an: 44. Bölüm

Ayağa kalktım, üzerimi düzelttim. Şöyle güzel bir kahvaltı masasına taze sıcak ekmek, belki birkaç eksik abur cubur iyi gider diye düşündüm. Mutfağın kapısına doğru yürüyüp içeri seslendim.

"Çocuklar, ben sokağın başındaki markete kadar gidip geliyorum. Eksikleri alayım," dedim.

Yaman elindeki bıçağı anında kesme tahtasına bıraktı. O koyu, dipsiz gözleri anında üzerime kilitlendi. Yüzündeki o neşeli ifade bir saniyede silinmiş, yerini o eski korumacı, tetikte bekleyen adama bırakmıştı.

"Tek başına gidemezsin Efsa," dedi Yaman, sesi son derece net ve tavizsizdi. "Bekle, gömleğimi giyip ben de geliyorum seninle."

"Ya Yaman, abartma lütfen," diyerek gözlerimi devirdim, hafifçe güldüm. "Sokağın hemen başı. İki adımlık yer. Hem senin yaran var, dikişlerin yeni tazelendi, yorma kendini."

Yaman bana doğru bir adım attı, kaşları çatılmıştı. "Efsa, itiraz istemiyorum. Dışarısı hala tamamen güvenli değil."

Araya Azer girdi, elindeki domatesle ikimize baktı. "Yahu enişte, amma evham yaptın ha. Mahallemizin marketi şurası. Kim ne yapacak kıza sabah sabah?"

"Ben de geleceğim diyorum," diye diretti Yaman, gözlerini benden bir an bile ayırmıyordu.Yaman'ın yanına gidip elini tuttum, parmaklarımı narin hamlelerle sıktım. "Yaman, lütfen... Bak, arkadaşlarımızın yanındayız. Güvendeyiz. Hemen gidip geleceğim, söz veriyorum."

Yaman gözlerimin içine baktı. İçindeki o büyük korkuyu, beni kaybetme endişesini görebiliyordum. Derin bir nefes aldı, çenesi kasıldı. En sonunda benim ısrarıma dayanamayarak başını hafifçe salladı. "Tamam," dedi pürüzlü bir sesle. "Ama hemen döneceksin. Beş dakikaya gelmezsen arkandan gelirim."

"Tamam, çilekli sütlerimi de alıp hemen döneceğim!" dedim gülerek ve arkamı dönüp bağ evinin çıkış kapısına doğru koştum.

Kapıyı açıp kendimi sabahın o serin, temiz havasına bıraktım. Bahçe kapısından çıkıp toprak yolda markete doğru yürümeye başladım. Kuş sesleri geliyordu, etraf çok sakindi. İçimdeki o koca hafiflemeyle sokağın köşesini döndüm.

Tam marketin önüne gelmiştim ki, arkamdan gelen ani ve sert bir fren sesiyle irkildim.

Ne olduğunu anlamak için arkama dönmeye çalıştığım an, siyah camlı, büyük bir minibüsün kapısı hızla yana doğru açıldı. İçinden yüzleri maskeli, iri yarı iki adam fırladı.

"Ne yapıyorsunuz? Bırakın beni!" diye çığlık atmaya çalıştım ama adamlardan biri eliyle ağzımı sımsıkı kapattı.

Beni gücümle alt etmeleri bir saniyeden bile kısa sürmüştü. Ayaklarım yerden kesildi. Beni yaka paça minibüsün içine doğru çektiler. Çırpındım, tekmeler attım, ellerinden kurtulmaya çalıştım ama nafileydi.

"Yaman! Yardım et!" diye içimden bağırdım, sesim adamın avucunun içinde boğulup gitti.

Kapı büyük bir gürültüyle üzerime kapandı. Minibüs lastikleri asfaltta acı acı beynimi tırmalayarak büyük bir hızla ileriye doğru atıldı.

Karanlık bir kez daha beni yutmuştu. Kabus bitmemişti. Yaman’ın "Sadece tek bir pislik kaldı" dediği o canavar, beni onun kollarından koparıp almıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

508okunma 16beğeni 2yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.