18. Bölüm

Korkunç bir kabusun içindeydim. Kulakları sağır eden bir fren sesi duyuldu. Üzerime doğru gelen iki büyük far ışığı gördüm. Ve sonra sert bir çarpma dalgası hissettim. Küçük bir kız çocuğunun çığlığı boş odada yankılandı. Acı içinde ve nefes nefese gözlerimi açtım.

"Hayır!" diye bağırdım yatakta aniden dikleşerek.

Gözlerimden yaşlar akıyordu. Kalbim göğüs kafesimi kıracak gibi çok hızlı çarpıyordu. Nefes alamıyordum.

Kulağımda korna sesleri çalıyordu.

Ellerimi kulaklarıma vurdum, sesler susmuyordu.

Sesler gitgide daha çok büyüyordu. Sanki o araba tam şu an, odanın ortasında üzerime doğru geliyordu.

"Yalvarırım susun! Durun artık!" diye bağırdım hıçkırıklar içinde.

Kafayı yemek üzereydim. Kulaklarımı ne kadar sıkı kapatırsam kapatayım, o acı fren ve korna sesleri beynimin içinde yankılanıyordu. Kendimi tamamen kaybetmek üzereydim.

Tam o anda, iki güçlü el nazikçe bileklerimi yakaladı. Ellerimi kulaklarımdan yavaşça çekti. Ne ara yatağımın kenarına oturduğunu bile fark etmediğim o koruyucu gölge, beni yavaşça göğsüne doğru çekti.

"Şşş... Geçti güzelim, geçti prensesim. Buradayım," diye fısıldadı boğuk ve çok yumuşak bir sesle.

Korkuyla ve hıçkırıklarla onun göğsüne sığındım. Alçılı elimi unutmuştum. Sağlam olan sol elimle onun siyah ceketini sıkıca tuttum. "Çok korktum... O araba, o sesler... Gitmiyorlar, susmuyorlar!" diye sayıkladım.

Titreyen bedenimi sakinleştirmek ister gibi beni daha da sıkı sardı. Bir eliyle saçlarımı okşarken, diğer eliyle sırtımı yavaşça sıvazladı. Onun kollarındayken, dışarıdaki bütün dünya önemini kaybediyor gibiydi. Başımı onun boyun çukuruna sakladım. Kulaklarımdaki o lanet olası korna sesleri, yerini onun düzenli ve güçlü kalp atışlarına bıraktı.

"Ben varken o sesler sana dokunamaz, zarar veremez. Ben yanındayım, korkma." dedi. Sesi o kadar derinden geliyordu ki, içimdeki bütün duvarların yıkıldığını hissettim.

Bu tehlikeli adama deliler gibi aşık oluyordum.

"Gitme, çok ses var. Sesini duyamıyorum." diye fısıldadım, göğsüne daha da sokularak.

Kulağımdaki o hayali korna sesleri hala canımı yakıyordu. Ama onun varlığı, fırtınanın ortasındaki tek sığınağımdı. Gitmesinden, beni yine o gürültülü karanlıkla tek başıma bırakmasından deliler gibi korkuyordum.

"Gitmiyorum prenses," dedi, sesi neredeyse bir fısıltı gibiydi ama zihnimdeki tüm o gürültüyü bıçak gibi kesti. "Buradayım. Tam yanındayım."

Güçlü kollarını bedenime daha sıkı doladı. Dudaklarını saçlarımın arasına bastırdı. O kadar derin bir nefes aldı ki, sanki içimdeki tüm korkuyu, tüm o kötü anıları kendi ciğerlerine çekmek istiyor gibiydi.

"Kapat gözlerini Efsa," diye mırıldandı kalbimi eriten bir ses tonuyla. "Sadece benim kalp atışlarımı dinle. Başka hiçbir şeyi duyma."

Dediğini yaptım. Gözlerimi sıkıca kapattım ve yüzümü onun göğsüne yasladım. Haklıydı. Kulaklarımdaki o korkunç korna sesleri yavaş yavaş uzaklaştı. Yerini, göğüs kafesinin altında düzenli ve güçlü bir şekilde çarpan o kalbin sesine bıraktı. O ritim beni yavaş yavaş sakinleştirdi. Titremem durdu, nefesim düzene girdi.

Bu adam kimdi, geçmişimde bana ne hayrı dokunmuştu bilmiyordum. Beni evime hapsetmişti, sevdiklerimle tehdit etmişti, bir suçlu gibi her anımı izliyordu...

Ondan nefret etmem, arkama bakmadan kaçmam gerekiyordu. Ama şu an, onun kollarının arasında hissettiğim o devasa huzuru dünyadaki hiçbir şeye değişmezdim.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı. Korku yerini tatlı bir yorgunluğa bırakırken, dudaklarının alnıma usulca değdiğini hissettim.

"Uyu hırçın prensesim," diye fısıldadı karanlığın içinden. "Ben senin geçmişindeki o kazayı da, kulaklarındaki o sesleri de silene kadar buradayım."

Kendimi uykunun kollarına bırakırken, hayal meyal sol elimi kaldırıp onun siyah ceketinin yakasını tuttuğumu hatırlıyorum. Gitmesin diye, sabah uyandığımda bu huzur bir rüya gibi uçup gitmesin diye onu sımsıkı hissetmek istedim.

Ve ilk defa, onun gölgesinde korkusuzca uykuya daldım.