33. bölüm / 72

33. Bölüm

Bölümler 72Şu an: 33. Bölüm

"Hadi Yaman annemle tanışın." diye fısıldadım kolunu hafifçe sıkarak. "Annemle babam seni bekliyor."

Yaman derin bir nefes aldı.

"Merhaba efendim," dedi Yaman, sesi her zamanki gibi tok ve güven vericiydi. "Ben Yaman."

Babam gözlüklerinin üzerinden Yaman’ı baştan aşağı süzdü. Evdeki o ağır sessizlik saniyelerce sürdü. Sonra babam ağır adımlarla öne çıkıp Yaman’ın uzattığı eli sıktı.

"Geçin bakalım içeriye," dedi babam, sesi mesafeli ama davetkardı. "Hoş geldiniz."

Salona geçip karşılıklı koltuklara oturduğumuzda annemin gözleri doğrudan Yaman’ın yüzüne kilitlendi. Annem şaşkınlıkla gözlerini birkaç kez kırpıştırdı, sanki hafızasının derinliklerinde bir yerleri kazıyordu. Yaman’ın koyu gözlerine baka baka aniden elini ağzına götürdü.

"Aman Allah'ım..." diye fısıldadı annem, sesinin titremesine engel olamayarak. "Yaman? Sen... Sen o küçük çocuk musun?"

Hemen anneme doğru atıldım. "Hatırladın mı anne?" dedim gözlerim parlayarak. "O işte, beni hem ağlatıp, hem de koruyan adam." Dedim gülerek.

Annem gözyaşları içinde hemen koltuktan kalktı. Yaman’ın yanına gidip ona öyle bir sarıldı ki, içim parçalandı. Yaman da ne yapacağını bilemedi başta. Kollarını yavaşça anneme doladı.

"Güzel oğlum benim..." dedi annem, geri çekilip Yaman’ın yanaklarını tutarak. "Yıllarca neredeydin sen? O kazadan sonra seni çok aradık. Efsa her şeyi unuttu ama kalbi seni unutmamış demek ki."

Yaman’ın o sert yüzü yumuşacık oldu. "Hiç gitmedim Melek teyze," dedi kısık bir sesle. "Hep buralardaydım. Efsa'yı uzaktan da olsa hep izledim."

Babam araya girdi, boğazını temizledi. "Eee, demek o meşhur Yaman sensin," dedi. Gözlüklerini çıkarıp masaya bıraktı. "Bizim kız çocukken rüyalarında hep bir çocuğun adını sayıklardı. Demek o sendin."

"Benddim Tarık amca," dedi Yaman, babamın gözlerinin içine baka baka. "Sözümü tuttum. Efsa’yı almaya geldim."

"O nasıl söz öyle? Mal mı alıyorsun?" diye çıkıştım hemen, ortamın havası dağılsın diye gülerek.

Yaman bana döndü, göz kırptı. "Söz dinlemeyen bir ördeği alıyorum diyelim."

"Aaa, ördek mi?" dedi annem şaşırarak. Sonra aniden güldü. "İlahi Yaman! Çocukken de bu kıza hep 'Ördek gibi paytak yürüyorsun' derdin, bu da bakkalın önünde oturup ağlardı!"

"Anne ya! Hatırlatma şunu!" diye sızlandım, yanaklarım kıpkırmızı olmuştu.

Babam gülümsedi. "Geçmiş geçmişte kaldı. Önemli olan şimdi dürüst olmak. Anlat bakalım Yaman, ne iş yapıyorsun? Nasıl geçiniyorsun?"

Yaman masanın altından elimi tuttu. Parmaklarımı sıktı. "Ticaretle uğraşıyorum efendim. Kendi şirketim var. İşlerim biraz yoğun ve hareketli ama Efsa için her şeyi düzene sokmaya hazırım."

"Güzel," dedi babam başını sallayarak. "Erkek adamın işi gücü yerinde olacak. Ama en önemlisi benim kızıma yalan söylemeyeceksin. Biz onun için çok korktuk."

Yaman bana baktı. O karanlık gözlerinde öyle saf bir sevgi vardı ki, eriyip gidecektim sandım. "Benim hayatımda yalana yer yok, Tarık amca. Efsa benim canım. Ona zarar gelmesindense ölmeyi tercih ederim."

"Allah korusun, o ne biçim söz!" dedi annem hemen lafa atlayarak. "Hadi bakalım, ben mutfağa geçip çay demliyorum. Siz de oturun, güzel güzel konuşun."

Annem mutfağa gidince babam Yaman'la baş başa sohbet etmeye başladı. Ben de sadece onları izledim. Kalbimdeki o koca boşluk ilk defa tamamen kapanmıştı. Yaman yanımdaydı, ailem yanımdaydı.

Yaman kulağıma doğru eğildi.

"Çok güzel görünüyorsun küçük ördek," diye fısıldadı.

Gülerek koluna vurdum.

"Sen de fena değilsin, katil bey."

"Şşşt, baban duyacak," dedi gülümseyerek.

O an anladım ki, ne olursa olsun bizim sonumuz hep yan yana olmaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

741okunma 20beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.