64. Bölüm

Merhaba günlük.

Bugün hayatımın en mucizevi, en heyecanlı gününe gözlerimi açtım. Ve sana birşey anlatmak istiyorum.

Ben sana hayat hikayemi anlatmak istiyorum. Her şey bir mesajla başladı... Arkadaşlarımla basit oyun oynuyorduk sadece. Rastgele bir numara yazdım ve mesajı ona attım.

Mesaj benim çocukluk arkadaşıma gitti. Tanımadığım, unuttum, hatta çocukken peşini bırakmadığım o çocuğa. Tabii o zamanlar arkadaşım, sonradan canımın canına dönüştü.

Ona sapık dedim. O günü dün gibi hatırlıyorum. Sıradan, kendi halinde, geçmişindeki o büyük boşluktan habersiz bir Efsa vardım. Aslında benim ismim Elfida. Hiç kimsenin bilmediği ikinci ismim olur Efsa.

O bana Efsa dedi. Sonra herkes demeye başladı. Meğer ben Efsa'yı hiç tanımıyormuşum. Efsa, Elfida gibi değildi. Elfida sevgilisinden ayrıldı diye, günlerce yiyip içmeyen kızdı. Efsa ise sevdiği adam için elini kana bulayan, dünyayı karşına alan ve o kapkara kıyametin tam ortasından küllerinden yeniden doğan o güçlü kadındı.

Meğer ben kendimi sadece Elfida sanırken, içimde Yaman’ın dokunmayı beklediği o Efsa’yı saklıyormuşum.

Neyse yıllar günler gibi çabuk geçti. Yaman benim elimi hiç bırakmadı.

Yaman benim için herşey günlük. Önüm, arkam, sağım, solum her köşe benim için Yaman.

Kalbimi istese o an söküp veririm. Ciğerimi istese son nefesim kurban olsun ona.

Ben Yaman'ı çok seviyorum.

...

Yıllar su gibi akıp gitmişti.

Yaman’la o asırlık çınar ağacının altında birbirimize söz verip evleneli tam üç yıl olmuştu. Ve bugün, hayatımızın en heyecanlı, en mucizevi dönüm noktalarından biriydi.

Tam 9 aylık hamileydim.

İkizlerimizi, biri kız biri erkek olan iki küçük meleğimizi kucağımıza almak için artık günleri değil, saniyeleri sayıyorduk. Karnım o kadar büyümüştü ki her an doğum başlayabilirdi.

Güneşli yatak odamızda, yatağın içinde arkama yastıkları destekleyip oturmuştum. Yaman sabah uyandığımdan beri beni yataktan dışarı tek bir adım bile attırmıyordu. Resmen etrafımda pervane olmuştu. Tam karşımdaki dolaptan üzerime giymem için rahat, çiçekli bir hırka alırken bile gözü durmadan üzerimdeydi.

"Yaman ya, valla sıkıldım yatakta oturmaktan," dedim dudak büzerek, tripli bir sesle. "Bırak da biraz bahçeye çıkayım, temiz hava alayım. Kemiklerim uyuştu."

Yaman elindeki hırkayla yatağın kenarına geldi. O devasa, heybetli cüssesiyle önümde diz çöktü. O dipsiz karanlık gözlerini gözlerime dikti; yüzünde sadece bana sakladığı o dünyanın en narin tebessümü vardı. Hırkayı narin hamlelerle omuzlarıma bıraktı.

"Olmaz prensesim," dedi Yaman. Sesi o içimi tirtir titreten boğuk ve erkeksi tınısıyla odada yankılandı. "Doktor her an doğum başlayabilir, kendini zerre kadar yormayacaksın dedi. Sen burada duracaksın, ben her şeyi senin ayağına getireceğim."

"Abartıyorsun katil bey," dedim gülerek, ellerimi o kocaman karnımın üzerine koydum. "Bak, ördeklerin içeride durmuyor zaten. Sabahtan beri durmadan tekmeliyorlar."

Yaman yavaşça büyük, damarlı ellerini karnımın üzerine, benim ellerimin üzerine koydu. O kimseden korkmayan acımasız adam, karnıma dokunurken canımı acıtmaktan ölesiye korkar gibi ellerini öyle narin tutuyordu ki içim bir hoş oldu. Eğildi, kafasını karnıma yaslayıp ikizlerimizin kıpırtılarını dinledi.

"Babacım, uslu durun bakayım içeride," diye fısıldadı Yaman karnıma doğru. "Annenizi yormayın. Hele sen küçük hanım... Şimdiden annenin o inatçı hallerini aldın, hissediyorum."

Kendimi tutamayıp kahkahayı patlattım. "Sana çeksinler de gör gününü," dedim saçlarını narin narin okşayarak. "Peki benim çilekli sütüm nerede? Sabahtan beri canım istiyor."

"Hazır bile prensesim," dedi Yaman, yatağın kenarından doğrulurken. Komodinin üzerinde duran, pipeti bizzat kendisi tarafından takılmış o iki kutu çilekli sütü aldı ve bana uzattı. "Seni bir saniye bile sütsüz bırakır mıyım sanıyorsun?"

Sütü elinden alıp büyük bir mutlulukla yudumladım. Yaman yatağın kenarına, tam yanıma oturdu. Kolunu belime doladı ve beni göğsüne doğru sımsıkı, narin bir şekilde çekti.

Başımı omzuna yasladım. Göğsündeki o eski kurşun yarasının yerinde şimdi sadece huzurlu, düzenli kalp atışları vardı.

"Yaman?" dedim yavaşça, süt kutusunu masaya bırakarak.

"Söyle prensesim," dedi, dudaklarını saçlarımın arasına bastırıp uzunca öperek.

"Ben çok şanslıyım," dedim, gözlerim mutluluktan dolarak. Tam onu öpmek için doğrulmuştum ki, karnımda aniden çok sert, keskin bir dalgalanma hissettim. Nefesim bir anlığına kesildi ve istemsizce Yaman’ın elini sımsıkı tuttum.

"Y-Yaman..." dedim, gözlerimi kocaman açarak.

Yaman anında gerildi, yüzündeki o yumuşak ifade yerini büyük bir telaşa bıraktı. "Efsa? Ne oldu güzelim? Canın mı acıdı?"

"Yaman... Ördekler geliyor galiba," dedim, hem korku hem de inanılmaz bir heyecanla gülümseyerek.

"Doğum başlıyor."

"Ne!"

"Doğum başlıyor, suyum geldi!" Dedim ani gelen sancıyla bağırırken.