26. Bölüm

Gözlerimi açtığımda başımda çok şiddetli bir ağrı vardı. Sanki beynimin içinde binlerce iğne batıyordu. Gözlerimi birkaç kez kırptım.

Tavana baktım. Ama bu tavan benim odamın tavanı değildi.

Hızla yatakta doğruldum. Başım döndü, gözlerim karardı. Derin bir nefes alıp etrafıma baktım. Burası çok büyük, çok lüks ama bir o kadar da yabancı bir yatak odasıydı.

Duvarlar koyu gri renkteydi. Pencerelerde kalın, siyah perdeler asılıydı. Odaya çok az ışık giriyordu.

Yatağın üzerindeki çarşaflara baktım. Tamamen siyah ipliktendi. Üzerime baktığımda ise şok oldum. Dün geceki o kırmızı mini elbise üzerimde yoktu.

Onun yerine çok büyük, tenimi tamamen kapatan siyah bir erkek tişörtü giymiştim.

"Neredeyim ben?" diye mırıldandım. Sesim çok kısık ve çatallı çıkmıştı.

Dün geceyi hatırlamaya çalıştım. Kızlarla bara gitmiştik. Neşe ve Yazgı beni yalnız bırakmıştı. Masada çok fazla içmiştim. Başım dönmüştü.

Sonra... Sonra barın köşesinde oturan o siyahlar içindeki adamı hatırladım. Onun yanına gitmiştim. Kucağına oturmuştum. Onu öpmüştüm.

Ama sonrası tamamen karanlıktı. O bardan nasıl çıktım? Buraya beni kim getirdi? Üzerimdeki bu tişörtü bana kim giydirdi? Hiçbir şey hatırlamıyordum. Hafızam dün gece o adamın kucağındayken durmuştu.

Korkuyla yorgandan çıktım. Ayaklarımı soğuk parkeye bastım. Tam yataktan kalkıp kapıya doğru koşacaktım ki, yatağın yanındaki komodinin üzerinde duran bir şey dikkatimi çekti.

Küçük bir cam bardak. İçinde pembe renkli bir sıvı vardı. Yanında ise küçük, beyaz bir not kağıdı duruyordu.

Titreyen ellerimle bardağa dokundum. Süt hâlâ sıcaktı. Çilekli süt kokusu odaya yayıldı.

Not kağıdını elime aldım.

Kağıtta el yazısıyla şu basit kelimeler yazıyordu.

"Günaydın güzelim. Sütün hazır. Ben hep buradayım."

Nefesim kesildi. Kağıdı yere fırlattım. O buradaydı.

Ben aranan seri katilin evindeydim.

...

Kaç saattir kitli kapının içine kaldım sayamadım. Zaman mefhumunu tamamen kaybetmiştim.

Telefonum yoktu. Annem ne haldeydi acaba?

Pencereler dışarıyı görmeyecek kadar kalın perdelerle kapalıydı. Odadaki o büyük yatağın köşesine büzülmüş, bacaklarımı göğsüme çekmiş bekliyordum.

Korkudan ve çaresizlikten tir tir titriyordum.

Tam o sırada kapıdan gelen klik sesiyle kalbim yerinden çıkacak gibi oldu.Kilit yavaşça açıldı.

Ağır kapı geriye doğru itildi. İçeriye o girdi. Üzerinde yine siyah kıyafetler vardı. Yüzünde hiçbir duygu yoktu; ne öfke ne de pişmanlık.

Yatağın kenarına kadar geldi. Aramızda sadece birkaç adım vardı. Ben korkuyla yatağın başlığına daha çok yaslandım, ellerimle çarşafı sıktım.

"Benden korkmana gerek yok, güzelim," dedi. Sesi dün geceki gibi boğuk ve derindi.

Cevap vermedim. Dudaklarımı birbirine bastırdım. Elini yavaşça cebine götürdü. Cebinden zinciri parıldayan o şeyi çıkardı. Benim çöpe attığım, dün kapımın önüne bıraktığı o kolyeydi.

"Bunun yeri senin boynun," dedi sakin bir sesle.

Yatağa doğru bir adım attı ve dizini yatağın üzerine koyarak bana doğru eğildi. Kaçmak istedim ama arkam duvardı.

Buz gibi elleri boynumun arkasına uzandı. Tenime değen parmakları beni titretti.

Kolyeyi boynuma doladı ve kilidini yavaşça kapattı.

Kasıklarım hafiften ağrıdığı için ona korkarak sordum.

"Bana dokundun mu?"

Kolyenin soğuk metali göğsüme yerleştiğinde, yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Gözlerimin içine bakarak fısıldadı.

"Pişman olacağın hiçbir şey yapmadım."

Koyleme baktı.

"Şimdi tam oldun."

"N-neden yapıyorsun bunu? Eline ne geçecek?" diye sordum.

Gözlerimden akan bir damla yaş yanağımdan aşağı süzüldü.

İçimdeki korku o kadar büyüktü ki nefes almakta zorlanıyordum.

Duraksadı. Başını hafifçe yana eğdi. Parmağının tersiyle yanağımdaki o gözyaşını çok yavaş, neredeyse şefkatli bir şekilde sildi. Dokunuşu beni hem ürkütüyor hem de garip bir şekilde hareketsiz bırakıyordu.

"Eline ne mi geçecek?" diye tekrarladı sorumu. Sesi çok sakindi. Dudaklarında belirsiz bir tebessüm oluştu. "Ben bir şeylerin peşinde değilim, Efsa. Ben sadece ait olduğum yere geri döndüm. Sana."

Doğruldu ama gözlerini bir saniye bile benden ayırmadı. Yataktan bir adım geri çekilerek cebinden siyah renkli bir telefon çıkardı. Benim telefonumdu. Onu yatağın üzerine, tam yanıma bıraktı.

"Kız arkadaşların sabah çok kez aradı," dedi soğuk bir sesle. "Onlara iyi olduğunu, biraz kafa dinlemek için şehirden uzaklaştığını yaz. Eğer polise gitmeyi ya da başka bir şey denemeyi düşünürsen..."

Sözünü tamamlamadı. Sadece komodinin üzerinde duran çilekli süte baktı. Sonra tekrar bana döndü.

Telefonu elime alırken parmaklarım tir tir titriyordu.

İlk Yazgı'ya sonra Neşe'ye mesaj attım.

Onlara iyi olduğumu, kafa dinlemek için biraz uzaklaştığımı yazdım. Mesajlar gitti. Telefonu yatağın üzerine bıraktığımda bakışlarım karşımda duran adama kaydı.

Bana bakıyordu.

Yataktan hızla kalktım. Boynumdaki o ağır kolyeyi ellerimle kavradım. Çıkarmak için çekiştirdim ama kilidi açılmadı. Canım yandı ama umursamadım. Doğrudan karşısına geçtim.

Bu kez öfkeden tir tir titriyordum.

"Bana bak!" dedim, parmağımla onu göstererek. "Ben senin oyuncağın değilim! Kaç aydır hayatımı cehenneme çevirdin. Her gün penceremin önünde durdun. Kapıma o iğrenç hediyelerini bıraktın. Şimdi de beni bu eve kilitledin!"

Gözlerimden yaşlar akıyordu ama bu sefer korkudan değil, sinerdendi. Adama doğru bir adım daha attım.

"Beni öldüreceksen öldür artık! Canımı mı alacaksın, ne yapacaksan yap! Ama benimle böyle oynama. Araz abi nerede? Ona ne yaptın? Benim yüzümden masum bir insana ne zarar verdin, söyle bana!"

Adam yavaşça yataktan ayağa kalktı. Boyu benden çok uzundu. Üzerime doğru yürürken odadaki hava sanki daha da ağırlaştı. Tam önümde durdu. Aramızda sadece birkaç santim kalmıştı.

Gözlerindeki o karanlık, dipsiz ifade beni yutacak gibiydi.

"Ölmek mi istiyorsun Efsa?" diye sordu. Sesi buz gibiydi.

"Seni öldürmemi mi istiyorsun gerçekten?"