37. bölüm / 73

37. Bölüm

Bölümler 73Şu an: 37. Bölüm

Arabayı bizim her zaman oturduğumuz o büyük mahalle parkının kenarına çektik. İndimizde kalbimin hızlandığını hissettim. İlerideki tahta çardakta Yazgı, Azer, Mihan ve Neşe’nin oturduğunu gördüm.

Hepsinin yüzü endişeliydi, hararetli hararetli bir şeyler konuşuyorlardı. Yaman elini belime koydu, beni hafifçe kendine çekerek güven verdi.

"Hadi," diye fısıldadı kulağıma.

Çardağa doğru yürümeye başladık. Bizi ilk fark eden Yazgı oldu. Oturduğu yerden fırlayıp, "Efsa!" diye çığlık attı. Onun bağırmasıyla Azer, Mihan ve Neşe de anında kafalarını bize çevirdiler. Hepsi birden ayaklandı ve üzerimize doğru koşmaya başladılar.

Yazgı boynuma öyle bir atladı ki neredeyse düşüyorduk. "Kızım sen neredesin? Delirdik meraktan! Telefonun kapalı, annen ayrı bir yalan söyler, çıldırdık!" diye ağlamaklı bir sesle saydırdı.

Neşe de diğer yanımdan sarıldı. "Aşk olsun Efsa, insan tek bir mesaj atar!"

Ben kızların sarılmasından kurtulmaya çalışırken, gruptaki erkeklerin gözü arkamda dikilen Yaman’a kaymıştı. Azer, kollarını göğsünde birleştirmiş, Yaman’ı baştan aşağı sert bakışlarla süzüyordu. Mihan ise her zamanki sakinliğiyle ama merak dolu gözlerle Yaman’a bakıyordu.

"Ee, Efsa?" dedi Azer, çenesini Yaman’a doğru sallayarak. Sesi biraz mesafeliydi. "Bu beyefendi kim? Ve günlerdir seninle ne ilgisi var?"

Sakinleşmek için derin bir nefes aldım ve Yaman’ın koluna girdim. "Çocuklar, sakin olun. Anlatacağım her şeyi. Bu... Bu Yaman," dedim gururla. "Benim çocukluğum. 16 yıl önce kaybettiğim her şeyim."

"Ne?" dedi Mihan, gözleri şaşkınlıkla açılarak. "Nasıl yani? Hani şu rüyalarında gördüğün ama adını hatırlayamadığın çocuk mu?"

"Evet," dedim başımı sallayarak.

Yaman öne doğru bir adım attı.

Azer’in ve Mihan’ın gözlerinin içine tek tek bakarak elini uzattı. "Merhaba," dedi Yaman, sesi parkta yankılanacak kadar tok ve net çıkmıştı.

Azer, Yaman’ın bu net ve kendinden emin tavrı karşısında biraz yumuşadı. Uzatılan eli sıktı. "Ben Azer. Efsa bizim kardeşimiz gibidir. Eğer onun canını yakacak bir şey yaptıysan..."

Yaman hafifçe gülümsedi ama gözlerindeki o sertlik gitmemişti. "Onun canının yanmasındansa kendi canımı vermeyi tercih ederim, Azer. Müsterih ol," dedi.

Mihan da araya girip Yaman’ın elini sıktı. "Hoş geldin Yaman. Efsa’nın yüzü günlerdir ilk defa gülüyor, demek ki sebebi sensin."Yazgı ve Neşe hemen Yaman’ı çapraz sorguya tutmak için çardağa doğru çekiştirdiler. "Hadi hadi, oturun da anlatın! Ay çatlayacağım meraktan!" diye söylendi Yazgı.

Hep birlikte tahta masanın etrafına oturduk. Neşe, Yaman’ın yan profilini incelerken aniden, "Yalnız bir şey diyeceğim, sen çok tanıdık geliyorsun. Biz seni bir yerde gördük mü?" diye sordu.

Yaman bana bakıp, "Belki de mahallenin eski sokaklarında, bir ağacın altında tek başıma otururken görmüşsünüzdür," dedi gizemli bir şekilde.

"Ay yok, daha havvalı bir yerdi sanki," dedi Neşe düşünceli bir şekilde. Tabii ki balodaki o devasa silueti hatırlamıyordu ama Yaman'ın aurası parktaki herkesi büyülemişti.

Yazgı bana eğilip fısıldadı. "Kızım, bu çocuk resmen mafya gibi. Nereden buldun bunu?"

"O beni buldu Yazgı," dedim gözlerimin içi gülerek.

Masanın altından Yaman’ın elini tuttum.

O da parmaklarımı sımsıkı kavradı.

Şu an onu öpmemek için zor duruyordum.

...

İstediğiniz ve ya okumak istediğiniz sahneler varsa yaza bilirsiniz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

695okunma 24beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.