27. Bölüm

Çenemi dikleştirdim.

Gözlerinin tam içine bakarak, içimde kalan son cesaret kırıntısıyla fısıldadım.

"Evet. Bu belirsizlikle, senin bu akıl oyunlarınla yaşamaktansa ölmek daha iyi."

Adam yüzüme doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, göz bebeklerindeki o karanlık labirenti görebiliyordum.

Bir an için elini kaldırıp boğazıma yapışacağını, beni orada nefessiz bırakacağını sandım. Gözlerimi sıkıca kapattım ve sonumu bekledim.

Ama beklediğim şey olmadı.

Boynumda sadece hafif bir esinti hissettim. Gözlerimi yavaşça açtığımda, adamın arkasını dönüp odanın büyük, siyah perdesine doğru yürüdüğünü gördüm.

Perdeyi tek bir hamlede hızla yana çekti. İçeriye aniden dolan parlak gün ışığı gözlerimi kamaştırdı. Günlerdir karanlığa alışan gözlerimi ellerimle siper ettim.

"Ölmek o kadar kolay değil, güzelim," dedi perdenin önünde durarak. Arkasından vuran ışık yüzünden yüzü tamamen karanlıkta kalmıştı, sadece devasa silueti görünüyordu. "Senin yaşaman gerek. Benimle birlikte, bu dünyanın ne kadar kirli olduğunu görerek yaşaman gerek."

Cebinden küçük, metal bir anahtar çıkardı. Komodinin yanındaki kilitli ahşap dolaba doğru yürüdü. Anahtarı kilide soktu ve çevirdi.

Kapak gıcırdayarak açıldı. İçinden siyah bir dosya çıkardı ve yatağın üzerine, tam önüme fırlattı.

"Araz abini çok merak ediyordun, değil mi?" dedi sesi bu sefer alaycı değil, ölümcül bir ciddiyetle çıkıyordu. "Seni koruyacağını sandığın o kahramanın gerçekte kim olduğunu öğrenmek istiyorsan, aç o dosyayı."

Titreyen ellerimle yatağın üzerindeki siyah dosyaya uzandım. Kapağını açtığımda karşıma çıkan ilk şey, Araz abinin polis üniformasıyla çekilmiş bir fotoğrafı oldu. Ama fotoğrafın hemen yanında, kırmızı kalemle büyük harflerle yazılmış bir kelime duruyordu.

"HEDEF".

Sayfaları hızla çevirmeye başladım. Dosyanın içi Araz abinin gizlice çekilmiş fotoğrafları, banka hesap dökümleri ve bazı belgelerle doluydu.

Belgelerin üzerinde "Rüşvet", "Uyuşturucu Ticareti" ve "Cinayete Yataklık" gibi korkunç suçlamalar yer alıyordu.

"Bu... bu yalan!" diye bağırdım dosya elimden düşerken. "Araz abi bunu yapmaz! O bir polis!"

Adam bana doğru yaklaştı. Yatağın kenarına çömelerek dosyanın içinden bir fotoğraf aldı ve gözümün önüne getirdi. Fotoğrafta Araz abi, karanlık bir sokakta tanımadığım bazı adamlarla çanta alışverişi yapıyordu.

"O sadece bir üniformanın arkasına saklanan bir suçlu, Efsa," dedi adam fısıldayarak. "Senin o çocukluğunu çalan. Sana iyilik meleği gibi yaklaşan o polis abinin geçmişini hiç araştırdın mı?"

Dünya başıma yıkılıyor gibiydi.

Aylardır güvendiğim, sığındığım tek insan...

Bir suçlu muydu?

Geçmişimi unutmamda onun mu payı vardı?

"Peki sen..." dedim zorlukla yutkunarak. "Sen neden onun peşindesin? Sen neden insanları öldürüyorsun?"

Adam ayağa kalktı. Yüzünde ilk defa acımasız ve net bir ifade belirdi.

"Çünkü kanunun cezalandırmadığı canavarları sadece daha büyük bir canavar yok edebilir. Ve şimdi sıra Araz'da."

...

Tahmin edin şimdi ne yapıyordum?

Bir katille aynı sofrada oturmuş yemek yiyordum. Ve hâlâ üzerimde onun kıyafeti vardı. Kıyafeti kalçamın hemen altında bitiyordu ve her hareket ettiğimde tenime sürtünüyordu.

Önümdeki tabağa bakıyordum ama boğazımdan tek bir lokma bile geçmiyordu. Az önce odada öğrendiğim gerçekler zihnimi paramparça etmişti. Araz abi gerçekten bir suçlu muydu? Yoksa bu adam beni tamamen kendine bağlamak için zekice bir oyun mu oynuyordu?

"Yemek yemiyorsun," dedi. Sesi masanın diğer ucundan çok sakin bir şekilde yükseldi.

İçimden, sen de yemiyorsun demek geçti ama dilimi ısırarak susmak zorunda kaldım.

Başımı yavaşça kaldırdım. Elindeki kadehi dudaklarına götürürken gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. O kadar rahattı ki, sanki beni kaçıran bir seri katil değil de sıradan bir ev sahibiydi.

Ve ben onun misafiriydim.

"İştahım yok," dedim buz gibi bir sesle. "Bana anlattığın o şeylerden sonra nasıl iştahım olabilir ki?"

Adam kadehini masaya bıraktı. Arkasına yaslanarak kollarını göğsünde birleştirdi. Siyah gömleğinin kollarından görünen damarlı, güçlü kolları masanın loş ışığında parlıyordu.

"Gerçekler ağırdır, güzelim," dedi fısıldar gibi. "Ama onlarla yüzleşmek zorundasın. Seni bunca zaman yalanlarla uyutmuşlar. Şimdi uyanma vakti."

"Sana nasıl inana bilirim?"

"Bu gece benimle baloya gelirsen, bütün herşeyi sana anlatacağım. Kafandaki soruların hepsine cevap vereceğim."

"Gerçekten mi? Ama söz ver yalan yok."

Tebessüm ederek cevap verdi.

"Yok prenses. Benim hayatımda hiçbir yalana yer yok."