FİNAL

OĞUZHAN-

Mihra günlerdir aynı şeyi söylüyordu.
"Git..."
"Anneni bir kez olsun gör."
"O seni isteyerek bırakmadı."
"Başka çaresi yoktu."
İlk başlarda hep reddettim.
Hazır değildim.
Ama Mihra vazgeçmedi.
Sonunda...
Kabul ettim.
Huzurevine gittiğimizde içimde tarif edemediğim bir sıkışma vardı.
Görevli bizi odasına götürdü.
"Alzheimer hastası."
"Bazen hiçbir şeyi hatırlamıyor."
"Bazen de yıllar öncesinde yaşıyor."
Kapıyı yavaşça açtık.
Pencerenin önünde oturuyordu.
Kucağında eski bir oyuncak bebek vardı.
Saçlarını okşuyor...
Sessizce ninni söylüyordu.
Yavaşça yanına yaklaştım.

"Anne..."
Başını bana çevirdi.
Gözlerimin içine baktı.
Birkaç saniye sustu.
Sonra gülümsedi.
"Sen kimsin evladım?"
Kalbim parçalandı.
Titreyen bir sesle konuştum.
"Ben..."
"Ben Oğuzhan senin oğlun."
Birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonra başını iki yana salladı.
"Hayır..."
"Benim oğlum küçük."
"Bak ne tatlı."
"Onu benden alamazlar ki"
Kucağındaki bebeğe sarıldı.
"Üşümüştür şimdi."
"Acıkmıştır."
Artık dayanamadım.
Gözlerim doldu.
Tam geri çekilecekken Mihra elimi tuttu.
Parmaklarını parmaklarıma kenetledi.
"Sakin ol."
"Yanındayım."
fısıldadı.
Başımı omzuna yasladım.
İlk kez...
Kendimi bu kadar güçsüz hissediyordum
Oradan sessizce ayrıldık.
Mihra bir an olsun yanımdan ayrılmadı.
Ne konuştu...
Ne de soru sordu.
Sadece elimi tuttu.
Bu bile bana yetmişti.
Karargâha döndüğümüzde bir asker yanıma geldi.
"Komutanım."
"Albay sizi odasına çağırıyor."
Kapıyı çalıp içeri girdim.
"Gel otur evladım."
Karşısına oturdum

"Sana söyleyeceklerim var."
"Dinliyorum komutanım."
Albay birkaç saniye sustu.
Sonra derin bir nefes aldı.
"Adnan Yıldırım..."
"Bu sabah hücresinde ölü bulundu intihar etmiş."
Bir an sessiz kaldım.
İçimde ne üzüntü vardı...
Sadece öfke ve büyük bir boşluk...
Başımı kaldırıp Albay'a baktım.
"Layığını bulmuş komutanım."
"Vatana ihanet etmenin bedelini ödedi."
Albay başını salladı.
"Bazen adalet..."
"Mahkemeden önce insanın vicdanında tecelli eder."
Sessizce ayağa kalktım.
Asker selamı verip odadan çıktım.
Koridorda Mihra beni bekliyordu.
Yüzüme bakınca hemen yanıma geldi.
"İyi misin?"
"Ne oldu?"
Derin bir nefes aldım.
"O hain..."
"İntihar etmiş."
Mihra birkaç saniye bana baktı.
Sonra hiçbir şey söylemeden bana sarıldı.
Ben de onu sıkıca kollarımın arasına aldım.
"Hak ettiğini buldu..."
diye fısıldadı.
Başımı salladım.
"Cezasını çekti."
"Sana..."
"Anneme..."
"Bana..."
"Ve hayatını mahvettiği herkese yaptıklarının bedelini ödedi."
Mihra yüzümü avuçlarının arasına aldı.
"Artık geçmiş bitti."
"Şimdi..."
"Önümüze bakacağız."
Gerçekten buna inanıyordum.

---
BİR AY SONRA

Aleyna başka birliğe gitmek için tayin verdi.
Ve ben son bir aydır tek bir plan yapıyordum.
Mihra...
Hak ettiği mutluluğu yaşayacaktı.
Barış...
Alp...
Yiğit...
Hepsi bana yardım ediyordu.
Görevleri çok basitti.
Mihra'yı bütün gün oyalamak ama çok zorlandılar benim inatçı sevgilim onlara zorluk çıkarmıştır.
Ben ise son hazırlıkları tamamlayacaktım.
Akşam olmadan önce lojmanına küçük bir kutu bıraktım.
İçinde...
Zarif, omuzları açık, uzun kırmızı bir elbise...
Elbiseye uygun ince topuklu ayakkabı...
Işıltılı küpeler...
İnce bir kolye...
Ve küçük bir not vardı.