19.Bölüm

GÖLGE-

Birkaç kaşık daha içtikten sonra.
"Tamam."
"Yeter."
Oğuzhan kâseyi masaya bıraktı.
Sonra sandalyesine yaslandı.
Ben de sessizce tavana bakıyordum.
Sessizlik birkaç dakika sürdü.
Ama aklıma istemeden o gün kafede gördüğüm görüntü geldi.
Sinir oldum yine.
En sonunda dayanamadım.
"Komutan."
dedim.
"Ne var?"
"Sana bir şey soracağım."
Oğuzhan kaşlarını kaldırdı.
"Hayırdır?"
Umursamıyormuş gibi görünmeye çalıştım.
"Albayın kızı..."
Oğuzhan'ın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

"Cansu mu?"
İsmini duyunca nedense daha çok sinirlendim.
"Hıhı."
"O."
Oğuzhan artık sırıtıyordu.
"Neden sordun?"
"Meraktan değil."
dedim hemen.
"Zaten meraklı olan sensin."
Bu kez kahkahayı zor tuttu.
"Tabii."
"Kes sesini."
"Tamam tamam."
Sonra bana baktı.
"Albayın kızını neden sordun ?"
İçimdeki garip huzursuzluk daha da arttı
Ama bunu belli edemezdim.
" sadece karakolu gözetlerken gördüm "
dedim.
Oğuzhan bana birkaç saniye baktı.
Sonra yüzünde o sinir bozucu ifadeyle konuştu.
"Gözetlerken mi"
"Evet ters bir durum olursa diye bakıyorum arada "dedim
Sinsice sırıttı .
"Komutan."
"Efendim Gölge?"
"Seni vurursam albay bana kızar mı?"
Oğuzhan kahkahasını tutamadı.
Ben ise yastığı alıp ona fırlattım.

OĞUZHAN-

Yastığı son anda tuttum.
"Bir gün gerçekten vuracaksın beni."
dedim.
"Şansını zorlama komutan."
İkimiz de sustuk.
Odadaki sessizlik bu kez farklıydı.
Bir süre onu izledim.
Yüzündeki sert ifadeye rağmen yorgun görünüyordu.
Aylardır aklımı kurcalayan onlarca soru vardı.
Ve ilk kez cevap alma şansım vardı.
Derin bir nefes aldım.
"Gölge."
dedim.
"Ne var?"
Bu kez sesim ciddiydi.
"Peki ben bir şey sorabilir miyim?"
Gölge gözlerini devirdi.
"Sor meraklı komutan sor."
Bir an duraksadım.
Sonra aklımdakileri söyledim.
"Neden buradasın?"
Gölge'nin yüzündeki ifade değişmedi.
"Neden bu işi yapıyorsun?"
Sessizlik.
"Neden yalnız yaşıyorsun kimsen yok mu?"
Kaşları hafifçe çatıldı.
"Senin gibi biri normal bir hayat yaşayabilir."
"Öyle değil mi?"
Cevap vermedi.
Ama gözlerindeki ışık değişmşti.
Son soruyu da sordum.
"Ve.. şey."
"Adın ne senin? Yüzünü de gördüm bence adını söylemende bir sakıncası yoktur."
O an odadaki hava değişti.
Bir anda.
Sanki görünmez bir düğmeye basılmıştı.
Gölge'nin yüzü kireç gibi oldu sorduğum sorular canını sıkmıştı, biraz doğruldu

Az önceki rahat tavrından eser kalmamıştı.
Çenesi sıkıldı.
Bakışları buz kesti.
Yatağın kenarındaki eli yumruk oldu.
Bana öyle bir baktı ki bir an fazla ileri gittiğimi anladım.
"Seni ilgilendirmez."
dedi dişlerinin arasından.
Sesindeki öfke açıktı.
"Hiçbiri seni ilgilendirmez yüzümü gördün diye sana adımı yada neden burda olduğumu anlatacağımı mı sandın."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
İlk kez gerçekten bu kadar sinirlendiğini görüyordum.
Bu sadece bir cevap değildi.
Bir duvardı.
Ve ben o duvara çarpmıştım.
"Gölge..."
"Sakın komutan eyvallah yardım ettin sana borçlandım ama konu kapandı komutan sakın bir daha açma bu konuyu yoksa böyle sessiz kalmam."
Sesi öyle sertti ki devam etmedim.
Ama o an fark ettim.
Sorularımdan biri diğerlerinden daha fazla canını yakmıştı. kimsen yok mu sorusuydu heralde....
Sanki yıllardır gömdüğü bir şeyi hatırlatmıştı.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra saate baktım.
Pansumanı yenilemem gerekiyordu.
Ayağa kalktım.
"Hadi.
dedim.
Gölge kaşlarını çattı.
"Ne hadi?"
"Sırtını dön."
"Yaranı kontrol etmem gerekiyor."
Gözlerini devirdi.
Ama itiraz etmedi.
Yavaşça doğrulmaya çalıştı.
Yüzü hafifçe gerildi.
Canının yandığı belliydi.
Ama her zamanki gibi tek bir şikâyet etmedi.
Sessizce sırtını döndü.

Bandajı dikkatlice açtım.
Yara beklediğimden daha iyi görünüyordu.
"İyi iyileşiyor."
Dedim.
"Ne o sevindin mi?" Dedi.
"Biraz."dedim.
"Ne kadar duygusalsın komutan dışarıdan sert görünüyorsun güya."
Başımı salladım.
Bu kadın gerçekten her durumda sataşmanın yolunu buluyordu.
Yeni pansumanı hazırladım.
Sonra dikkatlice yarasını sardım.
İşimi bitirince omzuna hafifçe dokundum.
"Tamam."
"Yatabilirsin."
Gölge tekrar yatağa uzandı.
Ama hareket ederken dengesini kaybetti burun buruna denk geldik Bir anlığına yüz yüze kaldık.
Aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu.
İkimiz de birkaç saniye konuşmadık.
Nefes alışını duyabiliyordum.
Gözleri bir anlığına benimkilere takıldı.
Sonra hemen başka tarafa baktı.
Ben de yavaşça geri çekildim.
Boğazımı temizledim.
"Dinlen."dedim.
"Emir mi bu?" dedi
"Bu kez tavsiye."dedim.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Aaa İlk kez emirli konuşmadın hayret şaşırdım doğrusu." dedi
"Şımarma hadi dinlen yaralarının çabuk iyileşmesini istiyorsan eğer."dedim
Başımı iki yana salladı.
Yatağa yerleşti.
Ben de sandalyeye oturdum.
Odadaki sessizlik geri döndü.
Ama bu kez nedense...
Eskisi kadar rahatsız edici değildi.
Bir süre sonra gözlerini kapattı.
Nefesi düzenliydi.

Uyumuş gibiydi. Ona yaklaştım çok güzeldi onu öpmemek için zor tutuyordum kendimi,
Sonra sessizce ayağa kalktım hayır neler düşünüyorsun böyle dedim kendi kendime.
Odayı tekrar gözden geçirmeye başladım.
Bu yer onun hakkında düşündüğümden daha fazla şey söylüyordu.
Haritalar.
Dosyalar.
Notlar.
Her şey düzenliydi.
Tam geri dönecekken gözüm komodinin altındaki küçük çekmeceye takıldı.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra yavaşça açtım.
İçeride birkaç küçük eşya vardı.
Ve bir fotoğraf.
Fotoğrafı elime aldım.
Eski görünüyordu.
Bir kız çocuğu vardı gülümsüyordu.

Yanında bir kadın ve bir adam duruyordu.
İlk bakışta sıradan bir aile fotoğrafı gibi görünmüştü.
Ama dikkatli bakınca durdum.
Küçük kızı..
Onu tanıyordum.
Kalbim bir an duraksadı.
Gölge.
Fotoğraftaki küçük kız oydu.
İlk kez onu maskesiz değil...
Çocuk hâliyle görüyordum.
Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Ne sert bakışlar vardı.
Ne soğuk tavırlar.
Ne de sürekli tetikte duran o hâli.
Sadece mutlu görünen küçük bir çocuk.
Fotoğrafa birkaç saniye daha baktım.
Sonra yavaşça yerine bıraktım.
İzinsiz bakmamam gerekiyordu görürse bu kez beni gerçekten vurabilirdi.
Çekmeceyi sessizce kapattım.
Gözlerim istemsizce yatağa kaydı.
Gölge hâlâ uyuyordu.
Ama artık aklımdan aynı soru geçiyordu.
Ne olmuştu?
O fotoğraftaki gülümseyen çocuk...
Nasıl olmuştu da bugün karşımdaki insana dönüşmüştü?
Ne olmuştu da yıllardır tek başına yaşayan, herkesten kaçan, yüzünü saklayan birine dönüşmüştü?
Merak ediyordum.
Hem de fazlasıyla.
Ama bu kez soru sormadım hoş sorsamda cevap vermezdi zaten beni sinir etmekten başka yaptığı bir şey yok.