16.Bölüm

Bir adım daha attım.
Sonra bir tane daha.
Ama bacaklarım artık beni taşımıyordu.
Sırtımdan yayılan sıcaklık gittikçe artıyordu.
Kan kaybediyordum.
Tam o sırada arkamdan ikinci bir silah sesi duyuldu.
Bir beden yere düştü.
Şaşkınlıkla arkamı döndüm.
Peşimden gelen adam yerdeydi.
Gözlerimi araladım.
Ve onu gördüm.
Oğuzhan.
Bir an gerçekten onu gördüğüme inanamadım.
Elindeki silah hâlâ havadaydı.

Sonra bana doğru koşmaya başladı.
"Gölge!"
"İyi misin?"
Güçlükle gülümsedim.
"İyiyim."
dedim.
Bu açıkça yalandı.
Ama itiraf edecek hâlim yoktu.

Bir sonraki saniye dizlerim çözüldü.
Tam düşecekken beni yakaladı.
Sonra hiç düşünmeden kucağına aldı.

"Dayan."
dedi sert bir sesle.
"Hastaneye gidiyoruz."
"İyi olacaksın."
Başımı hafifçe salladım.
"Dur."
dedim.
Ama yürümeye devam etti.
"Dur dedim."
Bu sefer durdu.
Yüzüme baktı.
"Gölge..."
"Nefesini boşa harcama."
Ben ise başımı kaldırıp ona baktım.
"Beni hastaneye götürme."
Bir an dondu.
"Ne?"
"Kimliğim açığa çıkmamalı."
Kaşları sertçe çatıldı.
"Saçmalama."
"Canından daha mı önemli?"
Hiç düşünmeden cevap verdim.
"Evet."
Oğuzhan birkaç saniye bana baktı.
Sanki ne diyeceğini bilmiyordu.
Ben ise güçlükle konuştum.
"Söz ver."
Sessizlik oldu.
"Söz ver komutan."
Yüzündeki öfke büyüdü.
Ama sonunda dişlerini sıktı.
"Tamam."
"Söz veriyorum."
Dudaklarımda küçük bir gülümseme oluştu.
"Teşekkür ederim."
Sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.
Son gördüğüm şey...
Oğuzhan'ın yüzündeki endişeydi.
Ve karanlık her şeyi yuttu.

OĞUZHAN-

Karargâha gelen ihbarla her şey başlamıştı.
İstihbarat birimi bölgeyi tespit etmişti.
Terörist kampı.
Kaçırıldığı söylenen askerler.
Ama içimde garip bir his vardı.
Bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum.
Bölgeye yaklaşırken uzaktan hareketlilik gördük.
Sonra onu fark ettim.
Siyah kıyafet.
Hızlı hareketler.
Gölge.
Kalbim bir an durdu.
Ama duracak zaman yoktu.
Çünkü etrafı sarılmıştı.
"Hayır..."
diye mırıldandım.
Hemen askerlere döndüm.
"Tek bir canlı istemiyorum!"
"Siyah giyinene dikkat edin!"
"Asla ateş etmeyeceksiniz!"
Askerler: "Emredersiniz komutanım!"
Silah sesleri dağlarda yankılanmaya başladı.
Çatışma büyüdü.
Teröristler ne olduğunu anlayamadan geri çekilmeye başladı.
O sırada Gölge koşarak kamptan uzaklaştı.
Derin bir nefes aldım.
Kurtulmuştu.
Tam rahatlayacaktım ki...
Bir hareket dikkatimi çekti.
Bir terörist.
Silahlı.
Gölge'nin peşinden gidiyordu.
"Dur!"
diye bağırdım.
Ama çok uzaktaydı.
Koşmaya başladım.
Sonra bir silah sesi duyuldu.
Kalbim sıkıştı.
Gölge sendeledi.
Vurulmuştu.
Hiç düşünmeden nişan aldım.
Tetiğe bastım.
Peşindeki adam yere yığıldı.
Ben ise tüm gücümle ona doğru koşmaya başladım.
Bu kez...
Onu kaybetmeye niyetim yoktu.
Bir elimle silahımı tutarken diğer elimle Gölge'yi daha sıkı kavradım.
Nefesi düzensizleşiyordu.
Bu hiç iyi değildi.
Askerler yanımıza ulaşınca hemen emir verdim.
"Çevreyi temizleyin!"
"Kimse peşimizden gelmesin!"
"Emredersiniz komutanım!"
Sonra tekrar ona baktım.
Yüzü görünmüyordu.
Maskesi hâlâ yerindeydi.
Ama gözleri yavaş yavaş kapanıyordu.
"Gölge."
"Tutun."
Cevap vermedi.
Kalbim sıkıştı.
Verdiğim sözü düşündüm.
Hastaneye götüremezdim.
Ama böyle bırakmam da mümkün değildi.
Birden aklıma bir yer geldi.
Aylar önce kaybolduğu bölge.
Onu sakladığı güvenli bölge.
Tam yerini bilmiyordum.
"Komutanım?"
dedi askerlerden biri.
"Nereye gidiyoruz?"
Kısa bir süre sustum.
Sonra kararımı verdim.
"Benimle geliyor."
Asker şaşırdı.
"Komutanım ama..."
"Aması yok asker sorrgulama.
"Asker emri uygular."
"Asıl görevine dön."
Asker hemen başını salladı.
"Emredersiniz."
Bir süre sonra araçtan indim.
Artık yalnızdık.
Gölge'nin nefesi daha da ağırlaşmıştı.
"İnatçı kadın..."
diye söylendim.
Tam o sırada...
Zayıf bir ses duydum.
"Sağa..."
Olduğum yerde durdum.
Gözlerini açmadan konuşuyordu.
"Ne?"
"Sağa dön..."
Sonra tekrar sessizleşti.
Şaşkınlıkla etrafa baktım.
Sonra tarif ettiği yöne ilerledim.
Birkaç dakika sonra yine konuştu.
"Düz git..."
O an anladım.
Bana bir şey gösteriyordu.
Güvenli bölgesine giden yolu.
Ve muhtemelen bunu yapacak kadar bilinci yerinde değildi.
Ama içgüdüleri hâlâ çalışıyordu.
Saatler gibi gelen dakikaların ardından
kayalıkların arasında gizlenmiş bir kapı gördüm.
Donup kaldım.
"Demek..."
" burasıydı."
Kapıyı açtım.
Haritalar.
Bilgisayarlar.
Silahlar.
Dosyalar.
Onu dikkatlice yatağa yatırdım.
Sırtındaki yaraya baktığım anda yüzüm gerildi.
Kurşun içerideydi.
"Hastaneye götürme."
Dediği söz aklıma geldi.
"Harika."
"Şimdi ne yapacağım ben?"
Tam o sırada masanın üzerinde duran bir ilk
yardım çantası dikkatimi çekti hemen aldım.
Çünkü yatağa baktığımda yüzünün rengi daha da solmuştu.
Ve ilk kez...
Gerçekten onu kaybetmekten korktuğumu fark ettim.
İlk yardım çantasını açtım.
Kurşun içerideydi.
Zaman kaybedemezdim.
Ama önce maskeyi çıkarmam gerekiyordu.

Derin bir nefes aldım.
Sonra yavaşça maskenin kenarını tuttum.
Ve çıkardım.
Bir saniye...
İki saniye...
Donup kaldım.
Hayır.
Bu mümkün değildi.
Gözlerim istemsizce büyüdü.
Karşımda gördüğüm yüzü tanıyordum.
Aylar önce sağlık ocağında gördüğüm kadın.
Kimliğini söylemeyen.
Konuşmayan.
Sorulara cevap vermeyen.
Kaçıp giden kadın.
"Sen..."
Sözcükler boğazımda düğümlendi.
O an her şey yerine oturdu.
Hastanedeki gözler.
Gölge'ydi.
İnanamıyordum.
Aylar boyunca onu aramıştım.
Defalarca düşünmüştüm.
Ama sonra kendimi saçmaladığıma ikna etmiştim.
Meğer haklıymışım.
Gözlerimi ondan ayıramıyordum.
Tam o sırada acıyla kıpırdandı.
Kaşları çatıldı.
Baygın hâlde bir şeyler mırıldandı.
"Komutan..."
Sesini duyunca yeniden donup kaldım.
Yapay ses yoktu.
İlk kez gerçek sesini duyuyordum.
Ama beni asıl sarsan şey bu değildi.
Aylar boyunca peşinden koştuğum kişiydi...
Ve ben onu tanıyamamıştım.
Başımı iki yana salladım.
"İnanılmazsın..."
Sonra yarasına baktım.
Kan kaybetmeye devam ediyordu.
Sorular bekleyebilirdi.
Önce onu hayatta tutmalıydım.
Çünkü bu kez...
Onun tekrar kaybolmasına izin vermeyecektim.